လူအိုရုံစောင့်သမ(၁)

 (၁)

 ထိုင်းနိုင်ငံ၊ သုဝဏ္ဏဘူမိလေဆိပ်မှ ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သော Air Asia လေယာဉ်ကြီးသည် ဂျပန်နိုင်ငံ ၊ ချိဘခရိုင်အတွင်းရှိ နာရိတလေဆိပ်ကြီးဆီသို့ ဂျပန်စံတော်ချိန် နံနက် ၈နာရီတိတိ အချိန်တွင် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ Aia Asia လေယာဉ်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းလာကြသူများမှာ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးမှ ခရီးသည်များပါသကဲ့သို့ မြန်မာနိုင်ငံမှ ဂျပန်နိုင်ငံသို့ လာရောက်၍ အလုပ်လုပ်ကိုင် ၊အသက်မွေးကြမည့် မြန်မာအမျိုးသမီးငယ်လေး ငါးယောက်တို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။

 သူတို့အားလုံးသည် ကုတ်အင်္ကျီအနက်ရောင်နှင့် စတိုင်ပန်အနက်ရောင်တို့ကို တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ အသက်များမှာ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မှ သုံးဆယ်အတွင်းခန့်သာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို ငါးယောက်ထဲတွင် မန္တလေးတိုင်းထဲရှိ ရွာကြီးတစ်ရွာတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့သော နှင်းဝေဆိုသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်လည်း ပါရှိလေသည်။

 နှင်းဝေသည် အသက်၂၇ နှစ်အရွယ် ၊ ဘွဲ့ရပညာတတ် မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ဘိုးဘွားစောင့်ရှောက်ရေးအလုပ် လုပ်ကိုင်ရန်အတွက် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှင်းဝေ၏ အသားသည် မန္တလေးနယ်သူ ဖြစ်သည့်နည်းတူ ညိုသည့်ဘက်သို့ ရောက်၏။ နှင်းဝေ၏ ဆံပင်များမှာ ထူထဲညိုမောင်းပြီး ကျောလယ်ခန့်အထိ ရှည်လျားသည်။ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းပလျက်ရှိပြီး ၊ မျက်ခုံးများမှာထူထဲနက်မှောင်သည်။ နှင်းဝေ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မြန်မာအမျိုးသမီးများတွင် တွေ့ရတတ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တို့၏ အလှထက် အချိုးအဆစ်ကျနစွာဖြင့်  ပို၍ ဖွံ့ထွားလေသည်။ ။ နှင်းဝေ၏ အရပ်မှာ ငါးပေနှစ်လက်မခန့်ရှိပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဟန်ပန်ကို နှင်းဝေထံတွင် အမြဲတွေ့နေရတတ်၏။ နှင်းဝေတွင် အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့် မိဘနှစ်ပါးရှိပြီး မိဘများမှာ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် တောင်သူလယ်လုပ် ဓားမခုတ်များသာ ဖြစ်ကြ၏။ နှင်းဝေသည်  ရွာတွင်နေစဉ်က မိဘများ၏ အလုပ်ကို ကူညီလုပ်ကိုင်ရင်း နေ့စားကျောင်းဆရာမလေးအဖြစ် သူ၏ရွာတွင်သာ အသက်မွေးနေထိုင်စားသောက် လုပ်ကိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။

 နာရိတလေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဂျပန်မြေကို ခြေချမိသည်နှင့် နှင်းဝေသည် “ငါ..လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ”ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိ၏။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သက်ပြင်းမောကြီးတစ်ခုကိုလည်း ဟူးခနဲ မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်မိပြန်သည်။ နှင်းဝေနှင့်အတူတူ သင်တန်းတက်ခဲ့ကြပြီး ဘိုးဘွားစောင့်ရှောက်ရေး အလုပ်တစ်ခုတည်းကိုပင် အတူတူလုပ်ကိုင်ရန် လာခဲ့ကြသည့် ကျန်သူငယ်ချင်းလေးယောက်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာများတွင်လည်း“ငါတို့လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ..” ဆိုသည့် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေကြသော မျက်လုံးများကို အထင်းသား မြင်လိုက်ရသည်။ 

 နာရိတလေဆိပ်ရောက်သည်နှင့် နှင်းဝေတို့ငါးယောက်သည် ကျောပိုးအိတ်ကိုယ်စီလွယ်ရင်း လေဆိပ်၏ လ.ဝ.က ကောင်တာ၌ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းပြီး ဖောင်ဖြည့်ကြရသည်။ ပြည်ဝင်ခွင့်အတွက် ကတ်လုပ်ရန်ဟုဆိုကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြရသည်။ ပြီးသည်နှင့် ဇိုင်းလျူးကတ်ဆိုသည့် ဂျပန်ပြည်တွင်းနေထိုင်ခွင့်ပြုမည့် အိုင်ဒီကတ်ကလေးကို တစ်နှစ်သက်တမ်းနှင့် ရခဲ့ကြသည်။

 “အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကတ်ဖြစ်လို့ သေသေချာချာလေး သိမ်းကြပါ” 

 လ.ဝ.က ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကြီးက အင်္ဂလိပ်လိုတစ်လှည့် ဂျပန်လို တစ်လှည့် ရှင်းပြပေးနေသဖြင့်  “ဟိုက်..” ဟု တစ်ယောက် တစ်ခွန်း ပြန်လည်ပြောဆိုကြရင်း နှင်းဝေတို့ သူငယ်ချင်းငါးယောက်မှာ ထိုနေရာမှထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်  ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးများကို ရှာဖွေရန် သွားကြရသည်။ 

 နှင်းဝေတို့ ငါးယောက်အဖွဲ့သည် မြန်မာပြည်မှ ထွက်လာကတည်းက ရုံးဝတ်စုံအနက်ရောင် ဝမ်းဆက်များကို ဆင်တူ ဝတ်ထားခဲ့ကြပြီး အဖွဲ့လိုက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်မို့ ဘယ်နေရာသွားသွား တစ်ရောင်တစ်သွေးတည်း အုပ်စုလိုက်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ အခြားခရီးသွားများက နှင်းဝေတို့ငါးယောက်အား ကွက်ကြည့်ကြည့် လုပ်သွားကြတတ်သည်။ နှင်းဝေတို့ သူငယ်ချင်းငါးယောက်သည် သည် ကိုယ်အတွေးနှင့်ကိုယ်မို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုသည်ထက်ပို၍ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပေ။ မျက်စိများ၊ နားများကို စွင့်ကာ ၊ဖွင့်ကာဖြင့် လေဆိပ်ကြီးထဲတွင် ဟိုဟိုသည်သည် သွားလာ လှုပ်ရှားနေမိကြသည်။

 နာရိတလေဆိပ်ကြီးသည် အသားအရောင်မျိုးစုံ၊ ဘာသာစကားမျိုးစုံ၊ ဖိနပ်သံမျိုးစုံ၊ ဆံပင်ပုံစံမျိုးစုံ၊ ရယ်သံမျိုးစုံ၊ ခရီးဆောင်အိတ်မျိုးစုံနှင့် မျက်နှာမျိုးစုံတို့ကို တစ်နေရာတည်းတွင် တွေ့နိုင်သည့် နေရာပေပဲဟု နှင်းဝေ၏ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ လေဆိပ်ကြီးသည် ထိန်ညီးသော လျှပ်စစ်မီးရောင်ထဲတွင် နတ်ပြည်ကို စိတ်ကူးနှင့်ရောက်ရသည့်အလား ထင်မှတ်မှားလောက်အောင်ပင် လင်းလက်လျက် ရှိသည်။ 

 နာရိတလေဆိပ်ကြီးသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ကျယ်လွန်းလှသဖြင့် ခရီးဆောင်အိတ်များရှိသည့်နေရာကိုပင် အလွယ်တကူ ချက်ချင်း ရှာ၍ မတွေ့ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးမှ ခရီးဆောင်အိတ်များထွက်လာသည့် အဝိုင်းပတ်ကြီးပေါ်တွင် ယူသူမရှိဘဲ ထပ်တလဲလဲ လှည့်နေသော နှင်းဝေတို့ငါးယောက်အဖွဲ့၏ အရောင်စုံလှသော ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးများကို တွေ့ကြရသည်။ 

 သူတို့ငါးယောက်သည် ခရီးဆောင်အိတ်များရတော့မှ လေဆိပ်၏ အပြင်ဘက် ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ အထုပ်ကိုယ်စီဆွဲလျက် ခပ်သုတ်သုတ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သည်အချိန်ဆိုလျှင် သူတို့ငါးယောက်ကို လာကြိုမည့်သူက ဆိုက်ရောက်နေရာ၌ ရောက်နှင့်နေလောက်ပြီဆိုသည့် အတွေးများက သူတို့ငါးယောက်၏ ခေါင်းထဲတွင် ထပ်တူညီစွာ ရှိနေကြသည်။

 “Welcome to Japan” ဆိုသည့် စာတန်းကြီးကို မြင်လိုက်တော့ အခြားသူများတော့မသိ၊ နှင်းဝေ၏ရင်ထဲ၌ နွေးခနဲ ဖြစ်သွားမိ၏။ ဪ…အိပ်မက်ထဲက ဂျပန်။ စိတ်ကူးထဲက ဂျပန်။

 သည်ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို မြင်ရဖို့ နှစ်နှစ်ကျော်ကျော်ခန့် မရပ်မနားကြိုးစားခဲ့ရသည့် နေ့များသည် ယခုတော့ လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့ပါပကောဟု နှင်းဝေ စိတ်အားတက်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

 နတ်ကြီးလွန်းသည်ဟု ပြောကြသည့် ဂျပန်။ သွားမည့်သူတိုင်း လွယ်လွယ်နှင့် မရောက်ဘူးဆိုသည့် ဂျပန်။  ဘယ်သူ့ကို မေးလိုက် မေးလိုက် လူတိုင်းသွားချင်နေသည့် ဂျပန်။ ယခုတော့ နှင်းဝေတို့ သူငယ်ချင်းငါးယောက်သည် ထိုဂျပန်မြေသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီး  ရောက်လာခဲ့ကြချေလေပြီ။

 “အိသူတို့ ဂျပန်ရောက်ပြီကွ..”

 နှင်းဝေတို့ ငါးယောက်အဖွဲ့ထဲမှ အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် အိသူက လက်သီးလက်မောင်းတန်းရင်း အော်လိုက်သဖြင့် တစ်ဖွဲ့လုံး ခပ်တိုးတိုး ဝိုင်းရယ်မိကြသေးသည်။ အိသူကတော့ ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်လို လန်းဆန်းတက်ကြွနေ၏။ ပိန်ပါးသောကိုယ်ဖြင့် ပုပျပ်သောအရပ်ရှိသော အိသူမှာ အမှတ်တမဲ့ကြည့်လျှင် ဆယ်ကျော်သက်ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပမာ ရှိလေသည်။ အဝတ်အစားများမှာ အိသူနှင့်စာလျှင် ပွယောင်းနေသဖြင့် လူကြီးတစ်ယောက်၏ အဝတ်အစားများကို ယူဝတ်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပမာ အိသူမှာ အများအမြင်တွင် ရယ်ချင်စရာကလေး ဖြစ်နေလေသည်။ ချစ်စရာဟန်ပန်ကလေးကလည်း အိသူနှင့်အတူ ခွဲတွဲကပ်ပါလျက် ရှိသည်။ အိသူဆွဲလာခဲ့သော အနက်ရောင် ခရီးဆောင် အိတ်ကြီးမှာ အိသူထက် နှစ်ဆမျှပင် ကြီးနေသေးရာ လူကောင်သေးသေး အိတ်ကြီးကြီးနှင့် အိသူ၏ပုံမှာ နှင်းဝေတို့ ငါးယောက်အဖွဲ့ထဲတွင် တမျိုးတစ်ဘာသာ ဖြစ်နေလေသည်။

 လေဆိပ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ရောက်သည်နှင့် နှင်းဝေတို့ သူငယ်ချင်း ငါးယောက်၏ အမည်များကို အထက်အောက်တန်းစီ၍ အင်္ဂလိပ်စာဖြင့် ရေးထားသော စာရွက်ကြီးကို ကိုင်ထားသည့် အသက် ငါးဆယ်ခန့် ဂျပန်အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် လေဆိပ်ထဲမှ ထွက်လာသူများကို မပြတ်ကြည့်ကာ ဟိုဟိုသည်သည် ရွေ့လျားနေ၏။

 ထိုအမျိုးသမီးကြီးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် နှင်းဝေတို့ ငါးယောက်သည် လှိုက်ခနဲဖြစ်သွားကြသည်အထိ ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်မိကြသည်။ “ဟိုမှာ..ဟိုမှာ.." ဟုဆိုကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်တို့၍ အသိပေးမိကြသည်။ သူတို့နှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်သည့် ဂျပန်လူမျိုးတစ်ယောက်ကို ဂျပန့်မြေ၊ ဂျပန့်ရေပေါ်တွင် ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် အရှင်လတ်လတ်​ကြီး မြင်ဖူးကြသည်မို့ နှုတ်ဆက်စကားလည်း ချက်ချင်း မဆိုမိကြပေ။ ဝမ်းသာစိတ်များကိုယ်စီဖြင့် ပြူးကြောင်ငေးမော၍သာ ကြည့်ရင်း ထိုသူ၏အနားသို့ ခပ်တိုးတိုး ကပ်သွားမိကြသည်။

 “အိုဟိုင်းယော..”

 ဂျပန်အမျိုးသမီးကြီးက ဝင်းပသော သူ၏မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကို သွားများပေါ်သည်အထိ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ရင်း နှုတ်ဆက်စကားကို ပျူပျူငှာငှာ ဆိုသည်။ ထိုအမျိုးသမီးကြီးထံမှ ကြားလိုက်ရသော “မင်္ဂလာပါ” ဆိုသည့်အသံသည်ပင် နှင်းဝေတို့ငါးယောက်အဖို့ အထူးအဆန်းသဖွယ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ 

 “အိုဟိုင်းယော ဂိုဇိုင်းမတ်စ်”

 “အိုဟိုင်းယော ဂိုဇိုင်းမတ်စ်”

 နှင်းဝေတို့သူငယ်ချင်းအားလုံး၏ ဂျပန်စာအရည်အချင်းမှာ  N3 အောင်ထားပြီးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့်  ဂျပန်စကားကို အမြန်ကြီးမဟုတ်သည့်တိုင် နားလည်သဘောပေါက်အောင်တော့ နားထောင်နိုင်ကြ၊ ပြောတတ်ကြပါသည်။ စတင်နှုတ်ဆက်လာသော ထိုအမျိုးသမီးကြီးကို “မင်္ဂလာပါ..”ဟု အပြုံးပန်းကိုယ်စီပွင့်ရင်း ခပ်မြန်မြန်ပင် တစ်ယောက်တစ်ခွန်း ပြန်၍ နှုတ်ဆက်ဖြစ်ကြသည် ။

 ထိုအမျိုးသမီးကြီးက သူ၏နှာခေါင်းထိပ်ဖျားလေးအား ညာဘက် လက်ညှိုးလေးနှင့် အသာဖိကပ်ထောက်ပြရင်း သူ၏နာမည်ကို ရွတ်ပြရင်း စကားတစ်ခွန်းထပ်ပြောသည်။

 “ယမဂတလို့ ခေါ်ပါတယ်..၊ နွေးနွေးထွေးထွေးဆက်ဆံပေးပါ" 

 “ယောရောရှိခု အိုနဲဂအိရှိမတ်”

 “ယောရောရှိခု အိုနဲဂအိရှိမတ်”

 နှင်းဝေတို့ငါးယောက်အဖွဲ့ကလည်း “နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ဆံပေးပါ” ဟု ပြိုင်တူ ပြန်ပြောလိုက်ကြရင်း ပြိုင်တူ ပြုံးပြမိကြသည်။ 

 ထို့နောက် ယမဂတစံက နှင်းဝေတို့ကို သူ၏နောက်မှ လိုက်ခဲ့ကြရန်ပြောကာ “ကားပါကင်နေရာဆီသို့ သွားကြရအောင်..” ဆိုသဖြင့် သူ၏နောက်မှ ငါးယောက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး လိုက်ခဲ့ကြရသည်။ 

 ယမဂတစံ၏ အရပ်သည် မြင့်မားသော စာရင်းထဲတွင်ပါ၏။ သူ၏ ဆံပင်မှာ ကျောလယ်အထိ ရှည်လျား၍ ရွှေအိုရောင် ပါးပါး ဆိုးထားသေးသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မပိန်လွန်း မဝလွန်းဘဲ ကြည့်ပျော် ရှုပျော်ဖြစ်သည့်အမျိုးအစားထဲက ဖြစ်သည်။ သူစီးထားသော ရွှေအိုရောင် ဒေါက်ဖိနပ်မှ ထွက်နေသည့် တဒေါက်ဒေါက် အသံမှာ နှင်းဝေတို့ငါးယောက်၏ အိတ်ဆွဲသံများ၊ ရှူးဖိနပ်သံများထက်ပင် ကျယ်နေသေးသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာမူ သူ့အရွယ်နှင့်စာလျှင် အနည်းငယ် ခေတ်ဆန်လွန်း နေလေသည်။ စကပ်တိုတိုအောက်ရှိ ခြေသလုံးသားများဆီမှ အကျောစိမ်းစိမ်းများကို အနောက်ဖက်မှနေ၍ အထင်းသား မြင်နေရသည်။

 နာရိတလေဆိပ်၏ ကားပါကင်ကြီးက အကျယ်ကြီး ဖြစ်သည်။ ကားများကို အထပ်သုံးလေးထပ်ခွဲ၍ ရပ်ထားသည်ကို မြင်ရသည်။ ဓာတ်လှေကားအတိုင်း အဆင်းအတက်ပြု၍ ရသဖြင့်သာ တော်သေးသည်။ 

 “တီ..တီ..”

 

 တစ်နေရာရောက်သည်နှင့် ကားအနက်ကြီး တစ်စီးထံမှ အချက်ပြမီး ပွင့်သွားသည့် အသံကြားလိုက်ရပြီး ကားကြီး၏ ဘက်မှန်တံခါးများက ကျီခနဲမြည်ကာ  အလိုအလျောက် ပြန့်ကားလာကြလေသည်။ 

 “ဒိုးစို”

 ယမဂတစံက ကားတံခါးလက်ကိုင်မှ လက်ဗွေနေရာကို သူ၏ လက်မဖြင့် ထိလိုက်ပြီး ကားနောက်ခန်းကို လက်ညွှန်​ပြရင်း “အိတ်တွေတင်ကြပါ” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသည့် အမူအယာမျိုး လုပ်ပြသဖြင့် နှင်းဝေတို့အဖွဲ့သည် ခရီးဆောင် အိတ်ကြီးများကို ကား၏ နောက်ခန်းထဲတွင် တင်ရန်ပြင်ကြရသည်။ ကားကြီး၏ နောက်ခန်းသည်လည်း ကျယ်လှသည်။ အိတ်များကို ကား၏ နောက်ခန်းထဲတွင် ထည့်ပြီးသည်နှင့် နှင်းဝေတို့အဖွဲ့ ကားပေါ်တက်ရန်ပြင်ကြသည်။

 “နင်တက်”

 “နင်တက်ပါ..”

 “နက်တက်ဟာ..”

 ယမဂတစံက ကားဒရိုင်ဘာနေရာတွင် ထိုင်ပြီး ကားစက်ကိုပင်နှိုးပြီးနေပြီ။ နှင်းဝေတို့အဖွဲ့သည် ယခုထိ ကားပေါ်မရောက်သေးပေ။ ကားခေါင်းထဲမှ ယမဂတစံ၏ ဘေးထိုင်ခုံနေရာတွင် သူထိုင် ငါထိုင်နှင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တွက်ကပ်နေမိကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နှင်းဝေကပင် ယမဂတစံရှိနေသော ကားခေါင်းခန်းထဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရတော့၏။ နှင်းဝေတို့အားလုံး ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် ကားကြီးက ရပ်ထားရာမှ စက်နိုးလာကာ သိမ့်ခနဲ တစ်ချက်တုန်၍  စထွက်လေတော့သည်။

 “ကောင်းလိုက်တဲ့ ကားကြီးနော့.၊ ငါ့ကားကြီးဆိုကောင်းမှာ”

 ကားကြီး၏ နောက်ခန်းထဲတွင်ထိုင်သည့် အမြဲ စိတ်ကူးယဉ်တတ်သည့် ပဲခူးသူ ချိုမာ့ ထံမှ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။ 

 “အေးနော့..အိနေတာပဲ”

 ချိုမာ၏ အပြောကို နှင်းဝေတို့အဖွဲ့ထဲမှ အကြီးဆုံးနှင့် အသွက်လက်ဆုံးဖြစ်သည့် ရန်ကုန်သူ စီစီထက်က ဝင်ပြီး ထောက်ခံသည်။ အိသူနှင့် အင်ကြင်မွှေးတို့နှစ်ယောက်ထံမှတော့ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာကြပေ။ နှင်းဝေသည် သူ၏ခေါင်းလေးကို အသာစောင်းပြီး ကားကြီး၏ နောက်ခန်းထဲသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူငယ်ချင်းလေးယောက်သည် ကားထဲမှ လှမ်းမြင်နေရသော စိမ်းသက်သက် ဂျပန်မြေ၏ မြို့တွင်း ကားလမ်းမများ၊ အဆောက်အဦးများ၊ စျေးဆိုင်များနှင့် လူနေအိမ်များကို အထူးအဆန်းသဖွယ် ကြည့်နေကြသည်။

 ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ကားလမ်းများသည် ဘယ်မောင်းဖြစ်သည်ကို ဂျပန်မလာမီ သင်တန်းကျောင်းမှာ ကတည်းကပင် ကြို၍ သိထားပြီး ဖြစ်ကြသော်လည်း လက်တွေ့ကြုံရသည့်အခါ အထူးအဆန်းဖြစ်မိသည်ကတော့ အမှန်ပဲဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လမ်းမှ မောင်းလာနေသည့် ကားကြီး၊ ကားငယ်များက နှင်းဝေတို့စီးလာသည့် ကားကြီးကို ဝင်တိုက်တော့မလားဟုပင် ထင်မိသည်။

 ယမဂတစံသည် နေကာမျက်မှန်အနက်ရောင်ကို တပ်ကာ ကားကို ကျွမ်းကျင်စွာမောင်းနေ၏။ သူ့လက်ချောင်းဖြူဖြူကလေးများ၏ အောက်တွင် ကားစတီယာရင်လက်ကိုင်သည် ဘယ်မှညာ၊ ညာမှ ဘယ်သို့ လှည့်လည်ဝိုက်ပတ်လျက်ရှိသည်။ 

 အချိန်က နွေရာသီကုန်စ အောက်တိုဘာလ ဖြစ်သော်လည်း ဂျပန်၏ ရာသီဥတုကတော့ အပူဘက်မှာပင် ရှိနေသေးသည်။  သစ်ရွက်ခြောက်တစ်ချို့သည် ကားလမ်းမပေါ် တွင် လေနှင့်အတူ ဖြတ်ပြေးနေကြ၏။ ကားလမ်းဘေးတွင် လူနေအိမ်များအပြင်၊ လယ်ကွင်းများ၊ ဓာတ်ဆီဆိုင်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များကိုလည်း နေရာမလပ်တွေ့မြင်နေရသည်။ 7-Eleven၊ Lawson နှင့် Family Mart တို့ကဲ့သို့သော နှစ်ဆယ့်လေးနာရီဖွင့်သော ဆိုင်များကိုလည်း မကြာခဏတွေ့ရသည်။

 ကားစထွက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် လေအေးပေးစက်မှထွက်လာသော အေးစက်စက်လေ၏ အရသာကို နှင်းဝေတို့ သူငယ်ချင်းငါးယောက် ရသည်။ နှင်းဝေသည်  သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုင်ခုံနောက်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်၏။

 “ခုမှပဲ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတော့တယ်..”

 နောက်ခန်းထဲတွင်ထိုင်နေသည့် စီစီထက်က ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် မကြားတကြားဆိုသည်။ သူ့အဆိုကိုတော့ မည်သူမျှ မထောက်ခံကြ။ အားလုံး အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ရှိနေကြသည်။

 ကားကြီးသည် စက်သံမှအပ မည်သည့်အသံမှ မကြားရအောင်ပင် ငြိမ်သက်လွန်းလှသည်။ ကား​ကြီးထဲမှ ခပ်သင်းသင်းထွက်နေသည့် မွှေးရနံ့တစ်ခုကိုလည်း ထိုအခါမှ နှင်းဝေ သတိထားမိသည်။ နှင်းဆီပန်းရနံ့ပေပဲ။ နှင်းဝေသည် သူ၏  မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်ပြီး ရှာကြည့်မိသေးသည်။ မတွေ့။ အနံ့ကတော့ နှင်းဆီပန်းရနံ့ဆိုတာ သေချာသည်။ ချိုးမွှေးသော နှင်းဆီပန်းရနံ့ကို နှင်းဝေ သိပ်ကြိုက်သည်။ သို့သော် မည့်သည့်နေရာက ထွက်လာနေမှန်း  မသိ။

 နှင်းဝေ သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်ထားလိုက်၏။ နှင်းဝေ၏ စိတ်သည် ကိုယ်နှင့်မကပ်။ တစ်ခါတစ်ရံ အမိမြေသို့ လွင့်၏။ တစ်ခါတစ်ရံ လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သင်တန်းတက်ခဲ့ရသော ရန်ကုန်မြို့မှ ပျော်ရွှင်ဖွယ် ကာလများဆီသို့ လျှက်ပြက်သကဲ့သို့ ပြန်ရောက်၏။ တွေးမိ၏။ မောမိ၏။ ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာခွင့်ရရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော  စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသည့် ကာလများကို ပြန်ပြောင်းသတိရရင်း သက်ပြင်းမောကြီးတစ်ခုကို “ဟင်း” ခနဲ ချမိပြန်၏။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကွယ်.. အခုတော့ အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ..” ဟုလည်း တွေးဖြစ်ပြန်သည်။ 

 “ငါတို့ အားလုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ..” ဟု ထပ်တွေးလိုက်ရင်း အတွေးစကို နှင်းဝေ ဖြတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို တစ်လမ်းလုံး မဖွင့်တော့ဘဲ မှိတ်ထားလိုက်သည်။ 

 ကားကို တည်ငြိမ်စွာမောင်းနေသော ယမဂတစံက ကားမှရေဒီယိုကို ဖွင့်ထားသဖြင့် အမျိုးသားအဆိုတော်တစ်ယောက်ဆိုနေသည့် ဂျပန်သီချင်းတစ်ပုဒ်အသံကို ခပ်သဲ့သဲ့ကြားနေရသည်။ နှင်းဝေတို့၏ ရန်ကုန်သင်တန်းကျောင်းတွင် ဂျပန်သီချင်းများကို သင်ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကြားနေရသော သီချင်းကိုမူ တစ်ယောက်မျှ မကြားဖူးပေ။ 

 သူတို့သူငယ်ချင်းငါးယောက် ရှိနေသည်က ကားတစ်စီးပေါ်မှာ မဟုတ်တော့သလိုပင်။ တည်ငြိမ်သော ကား၏ အရွေ့နှင့် ညိမ့်ညောင်းသော လမ်းမကြီး၏  စိတ်ချ လုံခြုံရသော အရသာကို သိသိသာသာကြီး ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံး၏စိတ်ထဲတွင်တော့ စိတ်ချရသော လွပ်လပ်မှုမျိုးကိုတော့ မည်သူမျှ မရ။ သူတို့သူငယ်ချင်း ငါးယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးတထိတ်ထိတ် ရှိနှင့်နေသော အရာတစ်ခုက ဂျပန်မရောက်မီကပင် ရှိနှင့်နေလေသည်။ 

 ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ကြိုရောက်နှင့်နေပြီး လုပ်ငန်းခွင်တွင် ဝင်ရောက် အလုပ် လုပ်နေပြီဖြစ်သော သူတို့သင်တန်းကျောင်းထွက် စီနီယာ အမတစ်ယောက် ပြောသည့် စကားတစ်ခွန်းက သူတို့ငါးယောက်၏ အတွေးထဲတွင် လှည့်လည်ရစ်ပတ် နှောက်ယှက်နေလေသည်။

 “သင်တန်းကျောင်းတစ်လကတော့ ငရဲကျသလိုပဲဟေ့”

 လေယာဉ်ပေါ်မှာ အတူထိုင်နေကြစဉ်ကပင် ထိုစကားကို  ရန်ကုန်သူ စီစီထက်က ပြောလာခဲ့သေးသည်။ နှင်းဝေကတော့ ဘာမျှ မတွေးလိုတော့။  ဂျပန်ကိုတောင် ရောက်လာမှတော့ ကျချင်တဲ့ငရဲသာ ကျပါစေတော့ဟု တွေးရင်း သူ၏ မျက်လုံးများကို  အသာ ပြန်မှိတ်ထားလိုက်သည်။ 

 Toyota Alphard တံဆိပ် ခုနစ်ယောက်စီး ဇိမ်ခံကားအနက်ကြီးကတော့ ငရဲခန်းနေ့ရက်များဟု အများက တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည့် သင်တန်းကျောင်းကြီး ရှိရာဆီသို့ တရိပ်ရိပ်ပြေးနေလေ၏။ ထိုကားကြီးပေါ်တွင်ကား ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရောက်လာသော မြန်မာအမျိုးသမီးလေးငါးယောက်သည် အတွေးတစ်မျိုးစီ၊ ခံယူချက်တစ်မျိုးစီ၊ ယုံကြည်ချက်တစ်မျိုးစီဖြင့် လိုက်ပါလာ​ခဲ့ကြလေသည်။

                            (၂) ဆက်ရန်

(မှတ်ချက်)

ဤစာအုပ်ပါအကြောင်းအရာများကို လွတ်လပ်စွာ မျှဝေနိုင်သော်လည်း စာကြောင်းလိုက် ကူးယူခြင်း၊ စာပိုဒ်လိုက် ကူးယူခြင်း၊ အခန်းစဉ်အလိုက် ကူးယူအသုံးပြုခြင်း၊ စိတ်ကူးတူ၊ ပုံစံတူ ပြန်လည်ရေးသားခြင်းနှင့်  ဖြတ်ညှပ်ကပ် ပြုလုပ်ခြင်းများ (လုံးဝ) ခွင့်မပြုပါ။ အပတ်စဉ် တနင်္ဂနွေ့ညတိုင်း  ကျန်အခန်းဆက်များကို တင်ဆက်ပေးသွားပါမည်။ 

ကျေးဇူးတင်လျက်

 #လူခါး

 ၂၀၂၆၊၀၆၊၀၇၊ဂျပန်