(၁)
မီးငယ် အမေ့ထံ ပိုက်ဆံမလွှဲဖြစ်တာ ကြာပြီ။ သည်နေ့တော့ ပိုက်ဆံလွှဲရမည်။ ဂျပန်မှာ ကျောင်းတစ်ဖက်နှင့် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ရင်း စုထားခဲ့သော ယန်းကလေးကို အမေ့ထံသို့ လွှဲရမည်။ ယန်းစျေးကို စုံစမ်းလိုက်တော့ စျေးက ကျနေသည်။ မြန်မာငွေ တစ်သိန်းကို ယန်း လေးထောင်တဲ့။ သို့သော် မတတ်နိုင်။ မီးငယ် ပိုက်ဆံလွှဲရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အလုပ်က အပြန်ပင် ဝင်လွှဲလိုက်တော့၏။
(၂)
သည်နေ့ ဒေါ်စောတင်၏ လက်ဖဝါးများ ယားနေသည်။ ငယ်စဉ်က ကြားဖူးသည်က လက်ဖဝါးများယားလျှင် ငွေဝင်တတ်သည်တဲ့။ ယခုထိတော့ ထိုစကား မမှန်သေးပေ။ ကုပ်နေရသည်သာ အဖတ်တင်၏။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်စောတင်၏ ဖုန်းထဲသို့ မက်ဆေ့တစ်စောင် ရောက်လာသည်။
“အမေ..သမီး ငွေလွှဲလိုက်တယ်..၊ သွားထုတ်လိုက်နော်.."
“ဟော..”
ဒေါ်စောတင် အပျော်ကြီး ပျော်သွား၏။ လက်ယားနေတာနဲ့ ကွက်တိပဲဟုတွေးကာ သားတော်မောင်ဆီသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။ သို့သော် ဖုန်းက မဝင်။ စက်ပိတ်ထားသည်တဲ့ ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သွားထုတ်တော့မည်ဟု တွေးကာ ဒေါ်စောတင် ဘဏ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
(၃)
ဒေါ်စောတင် ဘဏ်တွင် ငွေထုတ်သည်။ ထုတ်လာသည့် ငွေကိုတွက်ကာ လုပ်ရမည်များကို တွေးမိ၏။ စားဖို့လည်းတွေး၊ စုဖို့လည်းတွေး၊ ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း တွေးရသည်။ စုဖို့ဆိုသည်ကား အတွေးထဲတွင်သာ ရှိသည်။ တက်လာသော ကုန်စျေးနှုန်းနှင့် လစဉ်ပေးရသော ဘာကြေးညာကြေးများကလည်း ရှိသေး၏။
တကယ်ဆို သမီးဆီက ငွေမရောက်သည်မှာ ကြာပြီ။ ဗီဇာကိစ္စ၊ ကျောင်းကိစ္စနှင့် သမီးသည်လည်း အဆင်ပြေရုံလေးသာ ရှိနေကြောင်း ဒေါ်စောတင် သိသည်။ သမီးကို အပြစ်လည်း မတင်ရက်။ သူ့ခမျာ သူတပါးတိုင်းပြည်မှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ရုန်းကန်နေရသည်။
ဒေါ်စောတင် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သားတော်မောင်က ပြန်မရောက်သေးပေ။ သားတော်မောင်က ယခင်နေခဲ့ဖူးသော သိပ်မဝေးသည့်မြို့မှ ယခုမြို့ကလေးသို့ မိသားစု၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းပြောင်းရန် သွားနေခြင်းဖြစ်သည်။ အဆက်အသွယ်မပြတ်လုပ်ဖို့ မှာထားလျက်နှင့်ပင် စိတ်ပူအောင် လုပ်ပြန်ပြီဟု ဒေါ်စောတင် တွေးဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ဖုန်းဝင်လာသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ ဖုန်းက နံပတ်အသစ်။ ကြိုးဖုန်းနံပတ်ဖြစ်သည်။ ဒေါ်စောတင် ဖုန်းထူးလိုက်သည်။
“ဟလို”
“အမေ့..”
သားတော်မောင်၏ အသံဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျယ်လောင် ကျယ်လောင်ပြောတတ်သော သားတော်မောင်၏ အသံမှာ တိုး၍ တုန်နေသည်။
“အေးသား..၊ ပြန်လာနေပြီလား..”
ဒေါ်စောတင်၏ အမေးကို သားတော်မောင်ဘက်မှ ချက်ချင်းမဖြေပေ။ အသံ တိတ်နေသည်။
“သား..ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..၊ အဆင်ပြေလားလို့”
ဒေါ်စောတင် အလောတကြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။
“သား..ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူးအမေ..”
“ဟင်.."
သားတော်မောင်ထံမှ ကြားလိုက်ရသည့် ထင်မှတ်မထားသော စကားကြောင့် ဒေါ်စောတင် ခေါင်းနပမ်းကြီးသွား၏။
“ဘာဖြစ်..ဘာဖြစ်လို့လဲ..၊ ဘာလို့ ပြန်လာလို့ မရတာလဲ”
ဒေါ်စောတင် အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။
(၄)
ဒေါ်စောတင် သူ့သားရှိနေသည့် မြို့ကလေးသို့ ရောက်သွားသည်။ အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်ရှိသော သူ့သားကို ပြန်ရဖို့ သိန်းတစ်ရာပုံပေးခဲ့သည်။ တစ်ပတ်ကြာလျှင် သူ့သားကို ဆေးအကြောင်းပြချက်နှင့် ပြန်ပေးမည်ဟု သိရသည်။ သို့သော် သူ့သားကို ပြန်မရသည့်အပြင် ပုံပေးထားသည့် ပိုက်ဆံပင် ဆုံးခဲ့သည်။
သမီးထံမှ ရောက်လာသော သိန်းငါးဆယ်အပြင် ရှိသမျှ ရွှေထည်ကလေးပင် ထွက်သွားခဲ့၏။ သူ့သားသည် ရှမ်းပြည်နယ်၏ တစ်နေရာဆီသို့ အပို့ခံလိုက်ရသည်။ အိမ်ရောက်ရောက်ချင်း ဒေါ်စောတင် မည်သည့်အလုပ်မျှ မလုပ်နိုင်ပေ။ အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်တွင် စိတ်ပျက်လျက်ပျက် ထိုင်နေမိသည်။
ထိုင်နေစဉ်မှာပင် ဒေါ်စောတင်၏ လက်ဖဝါးများက ယားလာကြပြန်သည်။ ဒေါ်စောတင်သည် ယားလာသော သူ့လက်ဖဝါးကို သေချာဖြန့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ့လက်ဖဝါးသည် သူ့လက်ဖဝါးမဟုတ်တာ့။ လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာဖြစ်နေသည်။ဒေါ်စောတင်သည် သူ့လက်ဖဝါးသူ တံတွေးဖြင့် ထွေးပစ်လိုက်လေသည်။
“ထွီ..”
#လူခါး
