Saturday, 29 May 2021

ကြက်တူရွေးတကောင်နှင့် စကားပြောခြင်း

ဧည့်သည်ပါလို့ အိမ်ရှင်က မိတ်ဆက်ပေးတော့မှ သူလည်း ဒီအရပ်ကိုလာလည် တဲ့ ဧည့်သည်ပဲ လို့ သိလိုက်

ပါတယ်။ သူတို့အိမ်က အခန်း ၃ ခန်း လူ ၃ယောက်နေ

ကြတော့ ကျနော်ရယ် ဧည့်သည်ရယ် အပါဆို အရက်

ဝိုင်းမှာ လူ ၅ ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။


တယောက် ၂ ခွက်စီသောက်ပြီးတော့ သူက စလွှတ်ပါတော့ တယ်။ အိုင်းစတိုင်းရဲ့ ရီလေးတစ်ဗီတီတွေရော၊ 

ဦးအေး မောင်ရဲ့ ဗီဇနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေရော။  မဟာ ဗုဒ္ဓဝင်တွေရော အစုံကို ပြောတာပါပဲ။ဖတ်ထားသမျှ

စာတွေမမေ့ဘဲ မှတ်မိထားနိုင်သူတယောက်လို့ စိတ်ထဲ

က မှတ်ချက်ချမိပါတယ်။


ကျနော်ဟာ အရက်ခွက်ကို လှုပ်လှုပ်ဆော့ရင်း သူတို့စ

ကားဝိုင်းထဲ ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ နေနေပါတယ်။ နားက

တော့ အဆိုပါ ဧည့်သည်ပြောသမျှ ကြားနေရတာပါပဲ။

ပွဲက အရှိန်ရလာလေ ဧည့်သည်ဟာ စကားတွေ အများ

ကြီး ပြောလာလေပါပဲ။ ဝိုင်းထဲအတူသောက်နေတဲ့ အ

ထဲက တယောက်ဟာ သူ့စကားတွေကို အတော်သဘောကျ ထောက်ခံနေတာကို သတိထားမိပါတယ်။

သူဟာ အင်္ဂလိပ်စကားပုံတွေကို ရွတ်ပြပါသေးတယ်။

ပြီးတော့ ဘာသာလည်း ပြန်ပြပါတယ်။အင်မတန် နား

ထောင်လို့ ကောင်းပါတယ်။


ကျနော်တို့ သောက်နေတဲ့ အရက်ပုလင်းလည်း ကုန်ခါနီးနေပါပြီ။ ဝိုင်းသိမ်းဖို့ ပြင်နေကြပါပြီ။အဲဒီအချိန်

မှာပဲ  ငြိမ်ပြီးနားထောင်နေတဲ့ ကျနော့်ကို သူကမေးခွန်း

တခုမေးလိုက်ပါတယ်။ 


အနုပညာဆိုတာဘာလဲ။


ကျနော်ဟာ သူ့မေးခွန်းကို မဖြေဘဲထားလိုက်ရင်း

ငယ်စဉ်က မွေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကြက်တူးရွေးလေးကို ပြန်သတိရမိပါတယ်။


ကျနော်မွေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကြက်တူရွေးလေးဟာ အင်မတန် ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ သူ့ကိုသင်ပေးသမျှ စကားကို

အကုန်တတ်၊အကုန်ပြန်ပြောနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်တော့ စကားလုံးတစ်လုံးမှ မထွင်

နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

     

                              #လူခါး

              ၂၀၂၁၊၀၅၊၂၉၊ဂျပန်




ဝန်ခံချက်(၁)

ဆရာဂျိုဇော်ရေးနေတဲ့/ရေးကြည့်ဖို့လည်း တိုက်တွန်းထားတဲ့MFဝတ္ထုတပုဒ်ကြိုးစားရေးကြည့်ခြင်းမျှသာ)

ဝန်ခံချက်(၂)

ဓာတ်ပုံကို google မှ ယူထားပါသည်။

Tuesday, 25 May 2021

တိုကျိုရဲ့ မီးခိုးများ


 ''UENO-အုအဲနို'' ဘူတာကို ကျွန်တော်တို့စီးလာသည့် ရထားကြီးဆိုက်တော့ မှောင်ပြီး၍ မြို့ပြအလင်းရောင်တို့က ဟိုမှသည်မှာ လက်လက်

ထတောက်ပနေကြလေပြီ။ ကျွန်တော်က တိုကျိုကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသူ ပီပီ လူပျိုဖော်ဝင်စ ယောက်ကျားပျိုတစ်ယောက်က မိန်းမပျိုလေးများ၏ အ

ဖော်အချွတ်ကပွဲတစ်ခုသို့အမှတ်မထင် ရောက်သွားသကဲ့သို့မြင်စပြုပြီဖြစ်သော တိုကျို၏ ညဦးအလှကို ငေးမောရင်း ရင်တုန်စိမ့်မြူးသော ခံစားချက်

မျိုးဖြင့် ပျော်ရွှင်လျက်ရှိနေမိ၏။

 ကျွန်တော်တို့ရထားပေါ်က ဆင်းလိုက်ကြသည်နှင့် ရထားစီးရန်စာင့်နေကြသူများက သူ့ထက်ငါတိုးဝှေ့၍ တက်ကြတော့သည်။ လု၍တက်

ကြသည်မဟုတ်ဘဲ တန်းစီတက်ကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တန်းစီနေသော လူနှစ်ဆယ်လောက်က ရထားပေါ်တက်မရဘဲ တံခါးဝတွင် တေ့

လျှက် ညပ်နေကြသည်။ ဘူတာရုံဝန်ထမ်းက အော်လံလေးကိုင်၍ ရထားမဆံ့သဖြင့်မတက်ရန်ပြောသော်လည်းမရပါပေ။ လူအုပ်ကတိုးမြဲတိုးနေကြသည်။

နောက်ဆုံး ဘယ်လိုမှပြောမရတော့သည်နှင့် ရထားဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်က ရထားတံခါးပေါက်၏ အကျယ်ခန် ့ရှည်သော တုတ်တစ်ချောင်းကို ကန့်လန့်

ပြု၍ တံခါးဝတွင် ညပ်နေသောလူအုပ်ကိုနောက်ကျောဘက်မှ သိမ်းကျုံးကာ ရထားထဲသို့တွန်းထည့်ကြတော့သည်။ ထိုအခါမှ လူအုပ်က ရထားပေါ်သို့

ရောက်သွားကြတော့၏။ အထဲတွင်ဘယ်လိုလိုက်ပါနေရာယူကြသည်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်မသိတော့။

 

'' ဘယ်လိုလဲ...မိုက်တယ်မဟုတ်လား''

 

ကိုပြေသိမ်းက ရထားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလာတော့ ကျွန်တော် ပြန်လည်ပြုံးပြရင်း ''ဟုတ်အစ်ကို''

ဟု ဖြေမိသည်။ တိုကျိုက တကယ်လည်းမိုက်ပါသည်။ လူများက သူ့ထက်ငါတိုးဝေ့နေသည်မှန်သော်လည်း စည်းကမ်းတကျရှိလှ၏။ အမှိုက်တစ်မျှင်တစ်စ

မရှိ ၊ ဆေးလိပ်တစ်တိုမတွေ့ရပေ။ ည၏အရောင်အသွေးစုံ လူအများကြားထဲတွင် ''ကီမိုနို'' ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော ဂျပန်မဖြူဖြူချောချောလေးများအား

မြင်လိုက်ရလျှင် ကျွန်တော့်မျက်လုံးသည် ထိုအလှအပများပေါ်က မကျွတ်တော့ ။ သြော်..တိုကျို၊ ကျွန်တော့်အိပ်မက်ထဲက မှော်ဝင်မြို့ကြီး ။ ခမ်းနားသော 

သမိုင်းများ ၊ လေးစားအားကျဖွယ် ဖြစ်ရပ်များနှင့်ထုံမွှမ်းသော တိုကျို။ စာတွေထဲမှာ ရင်တလှပ်လှပ် တစ်ဖက်သတ်ချစ်မက်ခဲ့ရသော တိုကျိုမြို့တော်ကြီး

၏ မဟာပထဝီမြေကြီးကို ကျွန်တော် အားရပါးရ နင်းခွင့်ရခဲ့ပါပြီကောလေ။ ကျွန်တော့်စိတ်သည် ပျံနေသော ငှက်တစ်ကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျွတ်ထွက်

လာခါစ ငှက်မွေးတစ်ချောင်းလို လေတွင်လွင့်၍နေ၏။

 

'' ဟော..ဟိုမှာ..ဟိုမှာ '' 

 ကိုပြေသိမ်းက ငေးနေသော ကျွန်တော်၏လက်ကို ဆတ်ခနဲဆွဲကာ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် သွားသဖြင့်ကျွန်တော့်မှာ အမောတ

ကော ပြေးလိုက်ရတော့၏။ သိပ်တော့မသွားလိုက်ရပါ ။ တွေ့ပါပြီ။ ကိုပြေသိမ်းနှင့်ချိန်းဆိုထားသော ကိုပြေသိမ်း၏မိတ်ဆွေ။

 

'' သူလည်း ငါတို့စီးလာတဲ့ရထားနဲ ့လိုက်လာတာထင်တယ်၊ သူက ဟိုဘက်နှစ်ဘူတာလောက်က ရပ်ကွက်မှာနေတာ''

 

ကိုပြေသိမ်း၏ မိတ်ဆွေသည်အရပ်ပြတ်ပြတ်နှင့်ဖြစ်၏။ အသားက ဂျပန်မှာနေသည်မှာကြာပြီဖြစ်ကြောင်းကို ပြဆိုလေ့ရှိသော ဖြူနီနီအရောင်။ 

ဒူးကျဘောင်းဘီအညိုနှင့်ဗွီ ပုံသဏ္ဍန် အင်္ကျီလက်တိုအဖြူကို ဝတ်ထားပြီး ညာဘက် လက်တွင် အိုင်ဖုန်းနှင့်ပိုက်ဆံအိတ်ကိုကိုင်ထားကာ ဘယ်ဘက်

လက်တွင် ဂျပန်ယန်း လေးရာ့ခြောက်ဆယ်တန်  ဆေးလိပ်ဘူးနှင့် အပြာရောင် မီးခြစ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသေး၏။

 

ကိုပြေသိမ်းက ''အေး..ညီ..ပြော၊ ဘာတိုင်ပင်စရာ ရှိလို့လဲ...၊ သြော်..မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ် ။ သူက ကိုယ့်သူငယ်ချင်း၊ ကနေ့မှ 

နယ်က လာလည်လို့ခေါ်လာတာ ။ ကိုယ့်လိုပဲ ညီအစ်ကို ဆက်ဆံပေးပါ၊ လိုတာရှိလည်း ကူညီပေး '' ဟု ဆိုကာ ကကျွန်တော်နှင့်သူ့မိတ်ဆွေကို တစ်လ

က်စတည်းမိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။

 ''သြော်..ဟုတ်လား ..၊ တွေ့ရတာဝမ်းသာတယ်။ တိုကျိုဘက်မှာတော့ လိုအပ်တာရှိရင် ပြောပါ ''

 ကိုပြေသိမ်း၏ မိတ်ဆွေက ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကမ်းပေးလာသဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာအားရ လက်ပြန်ကမ်းပေးလိုက်မိ

၏။ ကျွန်တော်တကယ် ဝမ်းသာမိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဂျပန်နိုင်ငံကြီးမှာ ကိုယ့်ထက်စောရောက်၍ ကိုယ့်ထက်တတ်သိပြီး ရင်းနီးဖော်ရွေသော မိတ်ဆွေတစ်

ယောက်ရဖို့ဆိုသည်မှာ ဦးစံလင်း၏ ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်းကြီးကမှ မျှော်လင့်ချက်ထားလို့ရသေးတာမျိုးမဟုတ်လား။

 ''လာဗျာ..အေးဆေးတိုင်ပင်ချင်တာ '' ဟု ဆိုကာ ကိုပြေသိမ်း၏ မိတ်ဆွေက ဘေးဘီမှ တိုက်ခန်းများပေါ်သို ့မျက်လုံးများကို ရွှေ့ပစ်လိုက်

ရင်းနှုတ်ခမ်းများကို တစ်ချက်သပ်လိုက်လေသည်။

 '' ဟိုး..မှာတွေ့လား ၊ အဲ့ဆိုင် အကင်ကောင်းတယ် ၊ ဘီယာလည်းစျေးချိုတယ်။ သွားရအောင်၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ထဲတော့ ဒကာမခံ

နိုင်ဘူး။ အမေရိကန်စစ်စတန်ပေါ့''

 '' ဟာ..ညီ ''

 ကိုပြေသိမ်းက ငြင်းလိုက်မည် ကြံစည်တာကိုသိသဖြင့် ကျွန်တော်က ဟိုလူမသိအောင်ကမန်းကန်း လက်ကုပ်လိုက်သည်။

  ''  ဟုတ်တယ် ..အစ်ကို ၊ကောင်းတယ် ။ ကျွန်တော်လည်း တစ်ခါမှ မထိုင်ဖူးတော့ ထိုင်ချင်တာပေါ့''  ဟု ဝမ်းသာအားရဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ 

ထိုအခါမှ သူတို့နှစ်ယောက်လည်းသဘောတူသွားကာ ဆိုင်ရှိရာတိုက်ခန်းများထက်သို့ကျွန်တော်တို့သုံးယောက်တက်လာခဲ့ကြ၏။

 ကျွန်တော် ထိုသို့ပြောလိုက်သည်မှာ အကြောင်းရှိပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ ကိုပြေသိမ်းအခန်းမှ ထွက်မလာခင်ကတည်းက ကိုပြေသိမ်းက သူ့

တွင်ပိုက်ဆံပြတ်နေကြောင်းပြောထားသဖြင့် သူ မငြင်းမီ အမိအရ သဘောတူလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါသည်။ မိတ်ဆွေကောင်းဆိုသည် ပိုက်ဆံထက် ပို၍တန်

ဖိုးရှိကြောင်း အခန်းပြန်ရောက်မှ ကိုပြေသိမ်းကို ရှင်းပြရဦးမည်ဟု ကျွန်တော် စိတ်ထဲတွင် တေးမှတ်ထားလိုက်မိသေး၏။

 ဆိုင်မှာထိုင်မိကြတော့ ကျွန်တော်နှင့်ကိုပြေသိမ်းက ထိုင်နေရုံသာဖြစ်သည်။ ဘီယာမှာတာတို့အသားကင်မှာတာတို့ကို ထိုလူကသာ ကျွမ်းကျွမ်း

ကျင်ကျင်လုပ်ပေးနေသဖြင့် ကျွန်တော့်မှာ အမိအရ ကြည့်ရင်း မှတ်သားနေမိရသေးသည်။ ပြီးတော့ကျွန်တော်အနည်းငယ်လည်း ရှက်နေမိသည်။ လွယ်

လွယ်ပြောရလျှင် တောသားနှစ်ယောက် မြို ့ရောက်လာသဖြင့် မြို့သားက အစစအရာရာသင်ပြနေရခြင်းကို ခံနေရသလိုဖြစ်နေသည်လေ။


 စားပွဲပေါ်မှာ အားလုံးစုံတော့ ကိုပြေသိမ်းက '' ကဲ..ညီ..ပြောတော့ '' ဟုဆိုကာ စကားလမ်းကြောင်းကို စလိုက်တော့၏။ အသားကင်ရန်တည်

ထားသော ဂက်စ်မီးဖိုမှာ တဖျစ်ဖျစ်အသံမြည်ရင်းတင်ထားသော အသားများကို လောင်ကျွမ်းလျက်ရှိသည်။အသားကင်အနံ ့သည် နှာခေါင်းထဲသို့တက်မက်

ခြင်းကြီးစွာဖြင့်စီးဆင်းလျက်ရှိသည်။  စားပွဲထိုးများလာချပေးသော ဘီယာများကလည်း အမြှုပ်တစီစီနှင့် သောက်မည့်သူကို လက်ယပ်ခေါ်သလိုရှိနေ၏ ။


ကိုပြေသိမ်း၏ မိတ်ဆွေကစကားကို မစသေးဘဲ ''  ခမ်းပိုင် ''  ဟုဆိုကာ ဘီယာခွက်ကိုမြှောက်လိုက်သဖြင့် ကျွန်တော်တို ့လည်း ဘီယာခွက်များကို ပြိုင်

တူမြှောက်လိုက်ကြရသည်။


 ''ခမ်းပိုင်...''


 ဘီယာခွက်ချင်းထိခတ်လိုက်သည့် ''ချွင်'' ဆိုသော အသံမှာ အခြားစားပွဲများမှ စကားပြောသံကို ဖုံးအုပ်သွားတော့မလားထင်ရသည်။


 '' ကျွန်တော် ..ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဂျပန်ကနေ မြန်မာပြည်ကို တင်သွင်းချင်လို့..အဲဒါ..ကိုပြေသိမ်းကို တိုင်ပင်တာ ''

 ကိုပြေသိမ်း၏ မိတ်ဆွေက မီးဖိုပေါ်ရှိ အောက်တစ်ခြမ်းကျက်စပြုနေသော အမဲသားဖတ်ကို ခက်ရင်းနှင့် အထက်အောက်လှန်ရင်းပြောလိုက်

တော့ကိုပြေသိမ်း၏ မျက်လုံးများက အရည်ပြည့် ကျောက်တစ်လုံးကဲ့သို့တဖျတ်ဖျတ်လက်သွားတော့၏။ ကျွန်တော်လည်း ကိုင်ထားသော ဘီယာခွက်ကို 

ဖျတ်ခနဲ ပြန်ချကာ ထပ်ပြောလာမည် ့ထိုလုူ ၏စကားများကို ဖိတ်စင်လွင့်ပျောက်သွားမှာ စိုးသလိုမျို်းနှင့် စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။


 ''အေး..ညီလေး ..ပြော ၊ မင်းက ဘာပစ္စည်းလဲ'' 

 ကိုပြေသိမ်းက မေးလိုက်တော့ ထိုလူက ဘေးဘီကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သေး၏။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကိုပါ သူစိမ်းတစ်ယောက်

ဆိုသောအကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်သဖြင့် ကိုပြေသိမ်းက '' သူက ..စိတ်ချရပါတယ် ၊ ငါ့သူငယ်ချင်းအရင်းပါ '' ဟု ဆိုလိုက်မှ စကားဆက်လာသည်။


 ''စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ သုံးဖို ့အတွက် စက်ပါ ၊ ဝိတ်တာတွေက စာပွဲဝိုင်းကနေပြီး အော်ဒါယူနေတုန်းမှာပဲ စာသောက်ခန်းပြင်တဲ့အခန်းထဲက

အော်ဒါစာရင်းကို အော်တို သိတဲ့စက်..မြန်မာပြည်မှာ မရှိသေးဘူး..တကယ့်ဂွင်ပဲ ''

 ထိုလူက စကားကို မေ့သွားမှာ စိုးသလိုမျိုးဖြင့် မနားတမ်းပြောချလိုက်ပြီး ရှေ့ကဘီယာခွက်ကို '' ဂွပ်'' ခနဲ တစ်ကျိုက်တည််းမော့ချလိုက်၏။


 ကိုပြေသိမ်းနှင့် ကျွန်တော်မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တိုင်ပင်မထားဘဲ ကြည့်မိကြသည်။ ကိုပြေသိမ်းကတော့မသိ ၊ ကျွန်တော်ကတော့

အကြံကောင်းလိုက်တဲ့လူ ဟု စိတ်ထဲက ချီးကျူးနေမိသည် ။ အဆင်သင့်ရင် ကျွန်တော်လည်း တတ်နိုင်သလောက်ကလေး ရှယ်ပစ်လိုက်မည် ဟု စိတ်ကူး

မိလိုက်သည်။


 ''အရင်းအနီးကတော့ များမယ်ထင်တယ် '' ဟု ကိုပြေသိမ်းက ချင့်ချင့်ချိန်ချိန် ထောက်လိုက်တော့ '' အဲလောက်တော့ ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ် ''

ဟု ထိုလူက ဆိုသည် ။ထို့နောက် ထိုင်ခုံကို ကိုပြေသိမ်းဘက်တိုးကာ သူတို ့နှစ်ကိုယ်ကြား တိုးတိုးတိုးတိုးလုပ်နေကြတော့၏။ ကျွန်တော်လည်း မကြား

ရအတူတူ ငြိမ်နေဖြစ်လိုက်တော့သည်။ 


 ဂျပန်သို့ရောက်လာသူတိုင်းလခစားအလုပ်ကို ပျော်ပျော်ကြီးလုပ်၊ လကုန်လျှင် အိမ်ကိုငွေပြန်ပို့နှင့်သာ အချိန်တွေ ကုန်နေကြတာများသည်။

ထိုသို့သောလူများကြားထဲတွင် ယခုကိုပြေသိမ်းမိတ်ဆွေကဲ့သို့ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းတစ်ခုအနေနှင့် အစပြုတွေးခေါ်နိုင်ခြင်းမှာ တွေ့ရခဲ့သော မြန်မာလူမျိုး

ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ ကျွန်တော်လည်း အားကျစိတ်ဗရပွဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်တိုင်ပင်နေသည်ကို ငေးနေမိ၏။


 သူတို့နှစ်ယောက်သား တိုင်ပင်လိုက် အတည်ပြုလိုက်ဖြင့် စကားဖောင်နေကြတော့၏။ ကျွန်တော်လည်း အသားကင်ကို စားလိုက် ၊ ဘီယာ

လေး မြှုံ့လိုက် လုပ်ရင်းအတော် ရီဝေလာပြီ။ ဘီယာကုန် ဘီယာ မှာလိုက် ၊ အသားကင်ကုန် အသားကင်မှာလိုက်ဖြင့် အချိန်လည်း အတော်လင့်၍

လာခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးသူတို့ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ဘယ်တော့တင်သွင်းကြမည်ဆိုတာကို ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ကြသလဲ ကျွန်တော် သိပင်မသိလိုက်တော့။


ညအတော်နက်ပြီး တစ်ဆိုင်လုံးတိတ်ခမန်းလုနီး၍ ကိုပြေသိမ်းက ''ပြန်ကြရအောင်''ဆိုမှ ကျွန်တော်သတိပြန်ဝင်လာသည်။

 '' ဘယ်လောက်ကျလဲ''

 ကိုပြေသိမ်းက မေးလိုက်တော့ ဝိတ်တာက ကုန်ကျငွေဘောက်ချာလေးကို ကိုပြေသိမ်းထံလာပေးလေသည်။ 

 '' ကိုးထောင့်သုံးရာ...၊တစ်ယောက်..သုံးထောင့် သုံးရာပေါ့..'' ဟု ကိုပြေသိမ်းက ဘောက်ချာကိုကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။


 ကျွန်တော်က နှစ်ယောက်စာ ပိုက်ဆံကို ထုတ်လိုက်ရင်း ''  ကိုပြေသိမ်းအစား ကျွန်တော်ရှင်းလိုက်မယ် '' ဟု ဆိုကာ ကိုပြေသိမ်းမိတ်ဆွေကို

နှစ်ယောက်စာ ကျသင့်ငွေကို  ကမ်းပေးလိုက်၏။ကိုပြေသိမ်းမိတ်ဆွေက သူ့လက်ထဲက ပိုက်ဆံအိတ်ဇစ်ကို ကျွန်တော်တို့မြင်သာအောင်ဖွင့်ပြသည်။ 


 '' အိတ်ထဲမှာတော့ ဘာမှ မရှိဘူး..ဘဏ်ကတ်ထဲမှာတော့ ယန်းအကြွေနှစ်ရာကျော်ပဲရှိတယ် ''

 ပြောလည်းပြော ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ဘဏ်ကတ်ကိုလည်းထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ပေးလေတော့သည် ။

 ''  ဟင်...ဟာ..''

 ကျွန်တော်နှင့် ကိုပြေသိမ်း၊ နှစ်ယောက်သား ပါးစပ်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်သွားရတော့သည်။ 

 '' မင်း...''

 ကိုပြေသိမ်းက ဆတ်ခနဲ ထိုလူ၏ အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲသဖြင့် ကျွန်တော့်မှာ ကိုပြေသိမ်းလက်ကို ကမန်းကတန်း ဖမ်းတားလိုက်ရင်း '' မလုပ်နဲ့

..အစ်ကို ...မလုပ်နဲ့'' ဟုဆိုကာ ရပ်စောင့်နေသော ဝိတ်တာကို သုံးယောက်စာ တပေါင်းတည်းရှင်းပေးလိုက်ရတော့သည် ။


 ''မင်း..''

 ကိုပြေသိမ်းက တမင်းမင်းနှင့် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ကျွန်တော့်မှာ အတင်းထိန်းထားရသည်။ ဆိုင်ပေါ်ရှိသောက်စားနေသူများကလည်း ကြည့်

နေကြသဖြင့် ဆိုင်ပေါ်မှ အတင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့ရ၏။ ဆိုင်အောက်သို့ပြန်ရောက်လာသည်အထိ ကျွန်တော်တို့ဘာမှမပြောဖြစ်ကြတော့ ။ ဘူတာရုံသို့

လာရာလမ်းတွင်လည်း ထိုနည်းတူ။ တစ်လမ်းလုံးတိတ်ဆိတ်ခြင်းဖြင့်သာ ခြေလှမ်းများကို လှမ်းလာခဲ့မိကြသည်။ 

 

ကျွန်တော်တို့ဘူတာသို့ရှေ့ကရောက်လာကြတော့ ကိုပြေသိမ်းမိတ်ဆွေသည်လည်း နောက်က ကပ်လျှက် ရောက်လာခဲ့သည် ။ ဘူတာသို့

ရထားရောက်လာသည်အထိ ကျွန်တော်တို့နှုတ်မဆက်ဖြစ်ကြတော့။ ရထားသည် နောက်ဆုံးရထားဖြစ်သဖြင့် လူများက လာစဉ်တုန်းကလိုပင် ပြည့်ညပ်

လျက်ရှိ၏။ ကျွန်တော်တို့အတင်းတိုးတက်သော်လည်း ရထားထဲသို့ကား မရောက်။ နောက်ဆုံး ရထားဝန်ထမ်းများမှ တုတ်ဖြင့်နောက်ကျောဘက်မှ အ

တင်းတွန်းမှသာ ရထားထဲသို့ရောက်သွားကြရတော့သည်။ ရထားထဲတွင်လည်း ခြေတစ်ဖက်ကိုပင် အနိုင်နိုင်ချ၍ရပ်ရသော အနေအထားဖြစ်နေသည်။ 

ကျောပိုးအိတ်များကို ဖြုတ်ကာခြေထောက်ကြားထဲတွင်ချပေးထားရသည်။ ''အုအဲနို''ဘူတာမှစထွက်လာခါမှသာ အနည်းငယ်နေသာထိုင်သာရှိသွားတော့

၏။ 

 ကျွန်တော်သည် ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ မျက်လုံးများကိုဝေ့ကာ ကိုပြေသိမ်းမိတ်ဆွေကို ရှာကြည့်နေမိသည်။ သိပ်မရှာလိုက်ရပါ။ ကိုပြေသိမ်းမိတ်

ဆွေက လူအရမ်းများလွန်းသဖြင့် အနိုင်နိုင်ရပ်နေရသော ရထားပေါ်မှာ ဘယ်ကဘယ်လို နေရာရသွားသည်မသိပေ။ ထိုင်ခုံတွင်အခန့်သားငြိမ့်နေလေ၏။ 

 ''ဘာကြည့်နေတာလဲ''

 

ကိုပြေသိမ်းက တံတောင်နှင့်လှမ်းတွက်ရင်းမေးလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော်လည်း ထိုင်နေသော သူ့မိတ်ဆွေကို မေးထိုးပြကာ'' ခင်ဗျားလူက နေ

ရာတွေဘာတွေရလို့ဗျ..ဟိုမှာ..''ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ရ၏။

 

ကိုပြေသိမ်းက မည်သည့်တုန့်ပြန်မှုမှ မပြဘဲ အသာပြုံး၍ သာကြည့်နေလေသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုပြေသိမ်းကဲ့သို့ပြုံး၍မကြည့်နေနိုင်

ပါပေ။ လွန်စွာကြပ်လှသော ရထားပေါ်တွင် ခရီးတစ်ခုကို တစ်လမ်းတည်း၊ တစ်ချိန်တည်းသွားနေကြသူချင်းအတူတူ ထိုကဲ့သို့အကျင့်စာရိတ္တရှိသော သူ

လိုလူမျိုးက ဘယ်ပုံဘယ်နည်းကြောင့်နေရာအခန့်သားရနေခဲ့ပါလိမ့်ဟု တွေးနေမိ၏။

 

ကျွန်တော်တို့လိုက်ပါလာသော ရထားကြီးကတော့ ဆက်လက်ခုတ်မောင်းနေတုန်းပဲဖြစ်ပါသည်။


 လူခါး

                Facesမဂ္ဂဇင်း၊အောက်တိုဘာလ၊၂၀၁၈ခုနှစ်


⚠️လွတ်လပ်စွာ Share နိုင်ပါသည်။ ကူးယူဖော်ပြခြင်း လုံးဝ ခွင့်မပြုပါ⚠️



CDM တွေကို တန်ဖိုးထားပါ




မပြောတော့ဘူးလို့နေတာ။စိတ်ထဲ ဘယ်လိုမှ နေမရလို့

ပြောရဦးမယ်။ ဟိုဘက်ရက်က CDMတွေကို support 

လုပ်တဲ့ စာမျက်နှာတခုက CDMတယောက်ကို နာမည်

၊ရာထူး၊ဌာန နဲ့တကွ၊ ချက်ဘောက်က ပြောထားတဲ့ စ

ကားတွေက အဆုံး လိုင်းပေါ်ကို တင်တယ်။


CDM ဝန်ထမ်းဟာ ထောက်ပံ့ငွေကို ရတဲ့နေရာကနေ ရ

သလိုယူဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်

နဲ့ပဲ။ 


ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက် အာဏာသိမ်းလိုက်ကတည်းက လူ

တိုင်း လူ့အခွင့်အရေးတွေဆုံးရှုံးကြရတယ်။ သာတူညီ

မျှ ဆုံးရှုံးတဲ့ကြားထဲကနေ ထပ်ပြီး စွန့်စားစွန့်လွှတ်ရဲသူတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါ CDM သမားတွေပဲ။


အောက်ခြေဝန်ထမ်းကနေ ပညာရေး ဒေါက်တာဘွဲ့ရတွေ၊ပါရဂူတွေ အတော်များတယ်။ ဆရာဝန်တွေ၊ဦးစီး

ဌာန အရာရှိတွေ၊ စစ်ဗိုလ်တွေ။ စကစ အောက်မှာ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုပြီးလက်သုံးချောင်းထောင်ရင်း

လမ်းပေါ်ထွက်လာကြတယ်။ ဘယ်သူကမှ မတောင်းဆိုသေးဘူး။ သူတို့ဘာသာ လုပ်ကြတာ။ မတရားမှု

ကို ရဲရဲကြီးဆန့်ကျင်ကြတာ။

  

အာဏာသိမ်း စကစကို ဒုက္ခအပေးနိုင်ဆုံးဟာ CDM ဆိုတာ ထမင်းစားကြီးသူတိုင်းသိတယ်။ မိသားစုနဲ့၊ ဘုစုခရုနဲ့၊ အကြွေးဗရပွနဲ့။ နေစရာအိမ်မရှိ၊လုပ်စရာ

အလုပ်မရှိ။ ဒါပေမဲ့ CDM လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ဘာလို့လဲ။

ရှင်းရှင်းလေး။ မတရားမှုကို လက်မခံချင်လို့။ အဓမ္မကို အလိုမရှိလို့။


တိုက်ခိုက်ရေးလည်းမတတ်၊ကျောထောက်နောက်ခံ

လည်းမရှိ၊ နေစရာအိမ်လည်းမရှိ။ အသက်သေမသွား

တာ တခုကလွဲရင် ပထမဆုံးပေးဆပ်ရဲတာ CDM တွေ

ပဲ။


ရုံးမတက်နဲ့..ရုံးမတက်နဲ့..ရုန်းထွက်..ရုန်းထွက်..တဲ့

အော်ခဲ့ကြတာ။ ကျနော်တို့ အော်ခဲ့ကြတာ။ဟော..အခု

CDM တယောက် တကယ်လုပ်လုပ်၊မလုပ်လုပ်၊ အမှား

တခုကျူးလွန်မိတာနဲ့ နာမည်၊ရာထူး၊ဌာန နဲ့တကွ အုပ်

တော့တာပဲ။


CDM တွေဟာ သေနတ်နဲ့တော်လှန်တဲ့သူတွေ မဟုတ်

ပေမယ့် ဘဝနဲ့တော်လှန်တဲ့သူတွေမို့ CDM တွေကို တန်

ဖိုးထားကြဖို့လိုပါကြောင်း။


        #လူခါး

သေနတ်ကိုင်ပြီး ပြန်လာမယ်



ရည်းစားထားဖို့ပဲသိတယ်ဆိုတဲ့ ကောင်ပါ အမေ

တိရစ္ဆာန်လေးလို့ အမေ ချစ်စနိုးခေါ်တတ်တဲ့ 

တိရစ္ဆာန်လေးပါ အမေ

ဖက်ရွက်ပေါ် ကျောခင်းပြီး

ငှက်ပျောအူကို စုပ်ရင်း ဒီစာကို ရေးလိုက်တာပါ

ညဆို မိုးပေါ်က ကြယ်တွေကို ရေတွက်ရင်း

အမေ့ကို လွမ်းရ

နေ့ဆို အာဏာရှင်ကိုတိုက်ဖို့ သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်ရင်း

အားသစ်တွေ မွေးရပေါ့

လေဟာ ဘာနဲ့မှ ပိတ်လို့မရသလို

တော်လှန်ရေး စိတ်ဟာ ဘာနဲ့မှ တားလို့မရဘူးအမေ

အမေ့ကိုမှ ကျောမခိုင်းရက်ရင်

သေသွားတဲ့ လိပ်ပြာတွေကို 

ကျနော် ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ အမေ

အသက်တချောင်းပဲ ပါတယ်

အဲဒီအသက်တချောင်းဟာ တော်လှန်ရေးအတွက်ပဲ 

ဆေးလိပ်တွေ ခိုးမသောက်နဲ့လို့

အမေ ကျနော့်ကို ဆုံးမသလိုမျိုး

အာဏာကို ခိုးမယူနဲ့ လို့ 

သူတို့ကို ဆုံးမလို့ မရဘူးအမေ

လမ်းမပေါ်ရဲနေတဲ့ သွေးတွေဟာ

လူ့သွေး စစ်စစ်တွေပါ

ဂစ်တာတီးသင်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးကို

သေနတ်ပစ်သင်ရင်း အာသာဖြေလိုက်ပြီ အမေ

အိပ်မပျော်လည်း မဖြစ်နဲ့

စားမဝင်လည်း မဖြစ်နဲ့

မြေခွေးစစ်စစ်တွေအတွက်

သီချင်းစစ်စစ်တွေ မလိုလို့

သေနတ်စစ်စစ် ကိုင်ပြီး ကျနော်ပြန်လာမယ် အမေ။

    

                      GZများသို့ ဂုဏ်ပြုရေးသားပါသည်

                                        #လူခါး

                            ၂၀၂၁၊၀၅၊၂၁၊ဂျပန်



အမေစု ပြန်လာမှ ကျောင်းတက်မယ်

စု နာမည်လေး သိရုံမျှ

စု အသံလေး ကြားဖူးရုံမျှ

စု အပြုံးလေး မြင်ဖူးရုံမျှနဲ့

တဘဝစာလုံး ပုံချစ်လိုက်ကြတဲ့ ကလေးတွေ

“အမေစု”ပြန်လာမှ ကျောင်းတက်မယ်..တဲ့။


                      #လူခါး

              ၂၀၂၁၊၀၅၊၂၃၊ဂျပန်



Monday, 31 August 2020

လေဟာနယ်




တစ်ယောက်ယောက်

စောင့်နေမလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့

ဂစ်တာကို ထခေါက်


တိမ်တွေကို 

လက်ဖျံရိုးပေါ် ဖမ်းချည်ထားချင်စိတ်နဲ့

မနက်ခင်းတိုင်းကို 

အားလုံးထက်စော​အောင်

ထကြိုနေမိတဲ့ သင်းကွဲငှက်


သူ့မှာ သေနတ်တစ်လက် ရှိတယ်

ဘယ်သူ့ကိုမှ မပစ်မိအောင် 

အကျဉ်းချထားတဲ့ သေနတ်တစ်လက်


ချစ်တာကိုလည်း ဝှက်ထားရ

လွမ်းတာကိုလည်း မေ့ထားရ


တောင်တွေ 

ဘယ်လောက်မြင့်သလဲ သိပေမယ့်

မြက်ခင်းတွေကိုပဲ ချစ်တတ်ခဲ့သူ


ပျောက်ဆုံးမသွားခင် 

စာတစ်စောင် ရေးထားခဲ့တယ်

သူ့ကို မေ့လိုက်ပါတော့ တဲ့


ကျွန်တော်

သူ့ကို

မေ့နိုင်ပါရစေ အရှင်ဘုရား။


                     လူခါး

         ၂၀၂၀.၀၉.၀၁၊ ဂျပန်





Friday, 21 August 2020

မရွံ့သော ဒူးများ


                    

 ၂၀၁၆ ခုနှစ် ၊ မေလ၊ ၂၇ ရက်
 အမေရိကန်သမ္မတ ဘားရက်အိုဘားမားနဲ့ဂျပန်နိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ် ရှင်ဇိုအာဘေးတို့နှစ်ယောက် ဟီရိုးရှီးမားမှာ ပြုလုပ်တဲ့ အဏုမြူဗုံး ကျဲ
ချခြင်းခံရတဲ့ နှစ် ၇၀ပြည့် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပြုလုပ်ရာ ရင်ပြင်ထက်ကို အတူ တက်လာကြတယ်။ အထက်အောက် အနက်ရောင် ဝမ်းဆက်ကို 
ဝတ်ထားတဲ့ ဂျပန်အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ်ပန်းခွေကို သမ္မတ အိုဘားမားဆီ လာပေးတယ်။ နောက်ထပ် အနက်ရောင်
ဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ထားတဲ့ဂျပန် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကလည်း ဝန်ကြီးချုပ် ရှင်ဇိုအာဘေးဆီ ပန်းခွေ လာပေးတယ်။ ဝမ်းနည်းခြင်းအထိမ်းအမှတ် သ
င်္ကေတနှစ်ခုပေါ်ကို ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့သမ္မတတို့နှစ်ယောက် ပန်းခွေတွေကို တိတ်ဆိတ်စွာ သွားထားရင်း အလေးပြုကြပြီး နှစ်ယောက်သား လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်
ကြတယ်။ ပြီးတော့ အမေရိကန်သမ္မတ အိုဘားမားက တက်ရောက်လာကြသူတွေကို စကားပြောတယ်။ နာကာဆာကီနဲ့ဟီရိုးရှီးမား မြို့တွေ ပေါ်ကို အ
မေရိကန်က အဏုမြူဗုံး ကျဲခဲ့ခြင်းအတွက် ကျွန်တော်အလွန်ဝမ်းနည်းပါတယ်..တဲ့။

 ကျွန်တော်ရယ်၊ ပုဂံညောင်ဦးဘက်က အစ်ကိုတစ်ယောက်ရယ် အဲဒီအစီအစဉ်ကို ဂျပန်တီဗီကနေ ကြည့်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်
တို့မျှော်လင့်နေတဲ့ စကားကို အိုဘားမား ပြောမသွားခဲ့ဘူး။ ဂျပန်ပြည်သူတစ်ရပ်လုံးက ကြားချင်နေတဲ့ စကားကို အမေရိကန်သမ္မတ ဘားရက်အိုဘား
မားက ပြောမသွားခဲ့ပါဘူး။ ဂျပန် တစ်နိုင်ငံလုံးကြားချင်တာက 'တောင်းပန်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကားဖြစ်ပေမယ့်  အိုဘားမားပြောသွားတာက 'လွန်စွာ စိတ်
မကောင်းဖြစ်ရပါတယ် ' ဆိုတဲ့ စကားပဲဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဂျပန်ပြည်သူတွေ လိုချင်တဲ့ စကားကို အမေရိကန်ရဲ့ပထမဆုံး လူမည်းသမ္မတက ပြောမသွားခဲ့ဘူး။  
ဘာလို့ ပြောမသွားခဲ့တာလဲ။

 ' မင်းတို့ကြည့်ထား အိုဘာမားက တောင်းပန်လိမ့်မယ် ' ဆိုတဲ့ အလုပ် အတူလုပ်တဲ့ ဂျပန်တစ်ယောက်ရဲ့ ပြောစကားအရ ကျွန်တော်တို့နှစ်
ယောက်က တကူးတက စောင့်ကြည့် နားထောင်နေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လိုချင်တဲ့ 'တောင်းပန်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို အိုဘားမားကပြောမသွားခဲ့
ဘဲ တောင်းပန်စကားအစား ဝမ်းနည်း စိတ်မကောင်းကြောင်းကိုပဲ လေးလေးနက်နက်ပြောသွားခဲ့တယ်။

 အိုဘားမားက ဘာလို့တောင်းပန်စကားကို ပြောမသွားခဲ့တာလဲ။ တောင်းပန်ခြင်းကို အိုဘားမား ဘာကြောင့် ငြင်းပယ်သွားခဲ့တာလဲ၊ ကျွန်
တော် စဉ်းစားနေမိတယ်။

 စဉ်းစားရင်း ကျွန်တော် ဂျပန်ရောက်စ အချိန်တုန်းက အကြောင်းအရာတစ်ခုက အတွေးထဲ ပြန်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ရတာ
က ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ ငါးဆွဲရတဲ့ အလုပ်။ ပင်လယ်ထဲကနေ ငါးဖမ်းပြီး ပြန်လာတဲ့ ပင်လယ်ကူး ငါးဖမ်း သင်္ဘောကြီးတွေပေါ်က ငါးတွေကို ကရိန်းနဲ့ချ
ပေးတာကို ကျွန်တော်တို့က ငါးဆွဲတဲ့ တစ်တောင်လောက် ရှည်တဲ့ ချိတ်နဲ့ချိတ်ပြီး ဆွဲရတယ်။ ဆွဲပြီး စနစ်တကျ စီတန်းထားတဲ့ငါးတွေကို ချိန်၊ ဈေးနှုန်း
သတ်မှတ်ပြီး နောက်ဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ခါးလောက်မြင့်တဲ့ ဆယ်ပေပတ်လည်ရှိတဲ့ ကော်ပုံး အပြာကြီးတွေထဲကို ထည့်ပေးရတယ်။ အဲဒီလို ထည့်နေတုန်း 
ပုံးထဲကို ရေပိုက် တစ်ချောင်း အမြဲ တပ်ထားရလေ့ရှိတယ်။ငါးတွေရဲ့ အပေါ်ရောက်အောင် ရေဖုံးသွားတဲ့အထိ ပိုက်ကို တပ်ထားပေးရတာမျိုး။ ရေက ငါး
တွေရဲ့အထက်ကနေ ဖုံးမိသွားမှ ရေပိုက်ကို ပြန်ဖြုတ်ရတယ်။ ပိုက်က ထွက်တဲ့ရေက ထွက်အားပြင်းလွန်းတော့ မကြာခဏဆိုသလို ပိုက်က ပြုတ်ကျ ကျွတ်
ကျတတ်လို့ကျွန်တော်တို့က ဂရုစိုက် ကြည့် နေရလေ့ရှိတယ်။ 

 တစ်နေ့သားတော့ အဲဒီလို တပ်ထားတဲ့ ပိုက်ဟာ ပုံးထဲကနေ ပြုတ်ကျပြီး ရေးအားနဲ့ဘေးကို လွင့်ပြီး တရွှီးရွှီးမြည်ရင်း တရမ်းရမ်း ပက်ဖျန်း
နေတော့တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ ပိုက်ပြုတ်သွားတဲ့ အချိန်က ဂျပန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပုံးဘေးနားကနေ ဖြတ်သွားတဲ့အချိန် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီဂျပန်အ
မျိုးသမီးကို ရေနည်းနည်း စိုသွားတယ်။ သိပ်အများကြီး မဟုတ်ဘူး။ နည်းနည်းမှ တကယ်ကို နည်းနည်းလေး။ ပိုက်က အရှိန်နဲ့ ကျွတ်ထွက်လာတာမို့ဂျ
ပန်အမျိုးသမီးက လန့်ပြီး အော်လိုက်တဲ့ အသံကသာ ဘေးကလူတွေကို ပိုပြီး လှုပ်ခတ်သွားစေတာဖြစ်တယ်။ အော်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့်မှမဟုတ်ရင် 
ကျွန်တော်တို့လည်း သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

 ကျွန်တော်နဲ့အတူအလုပ်လုပ်ရတဲ့ ယမစံဆိုတဲ့ ဂျပန်က ကျွန်တော့်အနားကို ပြာပြာသလဲ ကပ်လာရင်း  ' ရေပိုက်ပြုတ်သွားပြီး..ဟိုမှာ စင်ကုန်
ပြီ၊ မင်းသွားပြီးတောင်းပန်လိုက်ပါ' ဆိုပြီး ရေစိုသွားတဲ့  ဂျပန်အမျိုးသမီးကို  အတင်းသွားပြီး တောင်းပန်ခိုင်းတော့တယ် ။ မောကလည်း မောမောနဲ့
ကျွန်တော် 'ဖု'သွားမိတယ်။ သူ့အလိုလို ပြုတ်ကျတဲ့ ရေပိုက်က ဘေးကဖြတ်သွားတဲ့လူကို စိုတာ ကျွန်တော့်ကို လာပြီးတောင်းပန်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်လား ။ 
 ကျွန်တော်မသွားဘဲ ရပ်နေမိတယ်။ 'ဘာလို့တောင်းပန်ရမှာလဲ၊ ငါလုပ်တာမှ မဟုတ်တာ ' လို့တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ 'မင်းလုပ်
တာ မဟုတ်ပေမယ့် မင်းတပ်ခဲ့တဲ့ပိုက်က ပြုတ်ကျပြီး စိုတာလေ၊သွားပါတောင်းပန်လိုက်ပါ' ဆိုပြီး ယမစံက ထပ်ကွန့်လာပြန်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် 
လုံးဝမသွားဘူး။ ယမစံကို အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ ကိုယ့်အလုပ်ကို ဆက်လုပ် နေလိုက်တော့တယ်။

 အဲဒီတော့မှ ယမစံက ကျွန်တော့်အနားကနေ ထွက်သွားပြီး  ခပ်လှမ်းလှမ်း ရောက်သွားတဲ့ ဂျပန်အမျိုးသမီး ရှိရာကို လိုက်ပြီး ခါးတကုန်းကုန်း
နဲ့တောင်းပန်နေတော့တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အပိုတွေလုပ်လွန်းတဲ့ ယမစံကို စိတ်ထဲက မဲ့ပစ်လိုက်မိတယ်။ 'အဲဒီလောက်တောင် 
လိုလို့လား ယမစံရယ် ' လို့လည်း တစ်ယောက်တည်း ပြုံးလိုက်မိသေးတယ်။

 ယမစံမှ မဟုတ်ဘူး။ ဂျပန်လူမျိုးတွေ အကုန်လုံး တောင်းပန်ခြင်းမှာ အလွန် ရက်ရောကြသူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ အလုပ်မှာ လည်း အလုပ်မှာမို့။
သူဌေးက တောင်းပန်တယ်။ တစ်ခုခုခိုင်းချင်တိုင်း ' ဇော်စံ၊ ဂေါ်မန်းနာစိုင်းနယ်၊ ဇော်စံ၊ ဂေါ်မန်းနာစိုင်းနယ် ' ဆိုပြီး လုပ်လေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က အလုပ် 
ခိုင်းခါနီး ပျားရည်နဲ့ဝမ်းချတာပဲ လို့ဟု မြင်တယ်။ အပိုအလုပ်တွေ လာလုပ်နေတာပဲ လို့မြင်တယ်။ သူက သူဌေးပဲ။ ခိုင်းပေါ့ ။ သူခိုင်းတာ ကျွန်တော် လုပ်
မှာပေါ့ လို့တွေးဖြစ်တယ်။

 သူဌေးတင်မဟုတ်ပါဘူး။ သူဌေးအောက်က အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် 'ခေးစံ'ဆိုတဲ့ ဝတုတ်လည်း အတူတူပဲ။ ဘာပဲပြောပြော၊ ဘာပဲခိုင်းခိုင်း
 'ဂေါ်မန်း ၊ ဂေါ်မန်း-ဆောရီး၊ဆောရီး ' နဲ့။ ရုတ်စွအဆုံး ကျွန်တော့် ဘေးနားကနေ သူ့ဘာသူ ခပ်မြန်မြန် ဖြတ်လျှောက်တာကိုတောင်' ဂေါ်မန်းနယ်-
ဆောရီးနော်' လို့လုပ်တတ်တယ်။

 မျက်လုံးထဲ နားထဲ ခဏခဏ မြင်ပါ ကြားပါ များလာတော့ ဂျပန်လူမျိုးတွေရဲ့တောင်းပန်ခြင်း ဓလေ့ကို ကျွန်တော် စေ့ငုရတော့တယ်။ ကျွန်
တော်တို့ဆီမှာ ပြောလေ့ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိတဲ့ ' ထမင်းစားပြီးပြီလား..နေကောင်းလား' ဆိုတဲ့စကားလိုပဲ သူတို့ဆီမှာက တောင်းပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့ စကား
ကို နှစ်နှစ်ကာကာ ပြောဆို သုံးနှုန်းလေ့ရှိကြတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အလုပ်အတူ လုပ်ဖြစ်တဲ့ ဂျပန်တစ်ယောက်ကို 'မင်းတို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက တောင်း
ပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားကို ပြောတတ်ခဲ့တာလဲ ' လို့မေးကြည့်တော့ 'စကားပြောတတ်စ အချိန်ကတည်းက' လို့ဖြေလိုက်တာမို့ကျွန်တော်လန့်သွားမိတယ်။
 
 '' ဟုတ်တယ် ..ဆရာရဲ့၊ တစ်ခါက ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို ဂျပန် ရာကူဆာ တစ်ယောက် လာပြီး စားသောက်နေတာ ။ စကားလည်း အကျယ်ကြီး
ပြောတယ်။ ရယ်လိုက်ရင်လည်း အကျယ်ကြီး။ သူစားသောက်နေတုန်း နောက်ထပ် သူ့ထက်ကြီးတဲ့ 'ရကောက်' ကြီးတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာတာကို 
သူက မသိလိုက်ဘူး ။ ဟိုလူက သူ့ကိုခေါ်လိုက်တော့မှ သိသွားပြီး ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်တာဗျာ..အိမ်မွေးကြောင်ကလေး ကျနေတာပဲ။ ဟိုလူက သူ့
ခေါင်းကို ပွတ်ပွတ်ပြီး ဘာတွေ ပြောနေမှန်းမသိဘူး။ သူ့ခဗျာ မော့တောင် မကြည့်ရဲဘူးဗျ။ ကျွန်တော်လည်း ဖိုသူကြီးထဲက အစ်ကိုတစ်ယောက်ကို
မေးကြည့်တော့ အပြစ်လုပ်မိလို့တောင်းပန်နေတာတဲ့။ ဒါတောင် ဒီဘက်ခေတ် ရောက်လာလို့တဲ့။ အရင်ခေတ်တွေကဆို အဲဒီလို 'ရကောက်'အချင်းချင်း
တောင်းပန်ရရင် ငယ်တဲ့'ရကောက်'က သူ့သဘောနဲ့သူ လက်ဆစ် တစ်ဆစ် ဖြတ်ပေးရတယ်တဲ့ဗျာ..''

 တိုကျိုမြို့တော်ကြီးဆီ အလည်ရောက်တုန်း စာပေမိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ပြန်ပြောပြတဲ့ တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သူ့မျက်မြင်အဖြစ်
အပျက်ကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတာပါ။ သူပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာက သိပ်မရှည်လျားလှပေမယ့်လည်း ကျွန်တော်ရဲ့အတွေးတွေက မဆုံးနိုင်တော့ဘူး။ 
တောင်းပန်းခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့  တခြား အကြောင်းအရာတွေ အထိ စိတ်က ရောက်သွားတယ်။

 ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ရွာမှာ သြင်္ကန်ပွဲ ကျင်းပနေတဲ့ ကာလကြီးဆီက အဖြစ်အပျက်ကလေးအထိ စိတ်က ပြန်ရောက်သွားတယ်။ သြင်္ကန်
ကာလ ညတစ်ညမှာ ရွာတောင်ပိုင်းက ကာလသားတစ်ယောက်နဲ့ ရွာမြောက်ပိုင်းက ကာလသားတစ်ယောက် စကားများရင်း လက်ပါ ခြေပါ ဖြစ်ကုန်ကြ
တယ်။ ရွာဓလေ့အရ ရိုက်ကြ နှက်ကြရင်း နောက်ဆုံး ရွာတောင်ပိုင်းက ကာလသားရဲ့ခေါင်းကို အရိုက်ခံလိုက်ရတယ်။ အရိုက်တာ ခံလိုက်ရတာ ဘယ်သူ
က ရိုက်လိုက်မှန်း  ညမှောင်မှောင်ထဲ သေချာ မသိဘူး။ မသဲကွဲဘူးပေါ့။ ညကလည်းည။ လူကလည်းစုံ။ ရွာဓလေ့အရ ဘယ်သူက ဝင်ရိုက်သွားမှန်းမသိဘူး။ 
သေချာတာကတော့ မြောက်ပိုင်းက ကာလသားရဲ့လက်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမှုဖွင့်ရတော့မယ် ဆိုတော့ တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် ရန်ဖြစ်တဲ့ ရွာမြောက်ပိုင်း
က ကာလသားကိုပဲ အမှုဖွင့်ရတော့မယ်။

 ရွာတောင်ပိုင်းက ကာလသားရဲ့မိဘတွေက လာညှိတယ်။ သူတို့သားရဲ့ဒဏ်ရာကလည်း သိပ်မများဘူး။ တစ်ရွာတည်းသားချင်းတွေ အမှုလည်း
မဖွင့်ချင်ဘူး။ တောင်းပန်ပေးပါ။ သူတို့သား ကျေနပ်တဲ့အထိ လာတောင်းပန်ပေးပါတဲ့။ ရွာမြောက်ပိုင်းက ကာလသားကလည်း သူ ရိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ 
မတောင်းပန် နိုင်ဘူး။ ကြိုက်တဲ့ နေရာ တိုင်တဲ့။ ဟိုဘက်ကလည်း တောင်းပန်ခိုင်းလို့မရတဲ့ အဆုံး တိုင်လိုက်တာ ထောင် တစ်လ ကျသွားတယ်။

 အခုမှ ပြန်တွေးကြည့်တော့ အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်စရာ ကိစ္စပါလားလို့ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ တောင်ပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းနဲ့
ထောင်ထဲမှာ ရက်ပေါင်းသုံးဆယ် နေရတဲ့ ကာလကို လဲရက်လေခြင်းလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းကို ကျွန်တော်တို့ဘာလို့မုန်းတီးနေ
ခဲ့ကြတာပါလိမ့်။ ကျွန်တော်တို့တွေဟာ တောင်းပန်ခြင်းကို အသေအလဲ မုန်းခဲ့ကြတာတော့ သေချာတယ်။ ဘာလို့ပါလဲ။

 ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားတဲ့ တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ပြန်သတိရမိသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့
အားထားဖတ်ရှုရတဲ့သတင်းစာတစ်စောင်ရဲ့CEO ဆိုတဲ့ လူ တစ်ယောက်က အစိုးရဘက်က ဝန်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့လက်ပါတ်နာရီ တစ်လုံးကို အကြာင်းပြု
ပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတိုက်ခိုက်တဲ့ ဆောင်းပါးတစ်စောင် ရေးသားတာကို ဖတ်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ ဆောင်းပါးကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ပါ ဖြန့်ဝေလိုက်တာမို့ကမ္ဘာ့
မီဒီယာ စာမျက်နှာတွေအထိ ရောက်ရှိသွားတာကို စာဖတ်သူ တော်တော်များများ သတိထားမိလိုက်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။ ဒါကို အသရေ အဖျက်ခံရတယ် 
ဆိုပြီး ဝန်ကြီးဆိုတဲ့လူက တရားစွဲမည်လို့ကြေငြာလိုက်တော့ ဆောင်းပါးရေးသူ CEO က ပြန်ပြီး တောင်းပန်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရ ၊ ဖတ်လိုက်ရတယ်။ 
အဲဒီအထိ ပြဿနာမဟုတ်သေးလို့ကျွန်တော်ယူဆမိတယ်။ ပြဿနာက အဲဒီလို တောင်းပန်လိုက်တဲ့ CEOကို ဝိုင်းဝန်း ရယ်သွမ်းသွေးကြခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
 
 'ရေးတုန်းက ရေးပြီးကြောက်တယ်' ဆိုပြီး ပျက်ရယ်ပြုကြခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ်။ အမှားကို အမှားမှန်းသိလို့တောင်းပန်တာကို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ 
ကြောက်တယ်လို့ ဘာအတွက်ကြောင့် သတ်မှတ်ကြတာပါလဲ ။ အမှားကို တောင်းပန်တာကိုမှ ကြောက်တတ်ရန်ကောလို့ကျွန်တော်တို့လူ့အသိုင်းအဝိုင်း
က ပျက်ရယ် ပြုတတ်ကြတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အမှန်ကို ပြောဆိုမိလို့ပြန်လည် တောင်းပန်ပေးခဲ့ရတာကိုလည်း ပျက်ရယ်ပြုတတ်ကြတာပါပဲ။

 အဲဒီဖြစ်ရပ်ကလည်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါပဲ။ တိုင်းပြည်အတွက် အရေးပါတဲ့ လက်ရှိအစိုးရအဖွဲ့က ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က လက်နက်
ကိုင် အဖွဲ့အစည်းဘက်က အြက်ီးအကဲတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်တဲ့ စကားနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ပေါ့။ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက အင်မတန်မှန်ကန်တဲ့ စကား
ဖြစ်ပေမယ့်လည်း အချိန်အခါအရပြောသင့်တဲ့ စကားမျိုးတော့ဖြင့်လည်း မဟုတ်သေးဘူး။ အပြောခံရတဲ့သူက မနှစ်သက်ကြောင်း တုန့်ပြန် ပြောဆိုလိုက်
တာမို့ပြောမိသူက ပြန်တောင်းပန်လိုက်တော့ ပြေလည် ကြေအေးသွားကြတယ်။ 

 ဒါကိုလည်း ကျွန်တော်တို့လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက ပျက်ရယ်ပြုတတ်ကြပြန်တာပဲ။ ပြောတုန်းက ပြောပြီး ကြောက်တတ်ရန်ကောတဲ့။ မမှန်မကန်
စွပ်စွဲမိတာကို ပြန်တောင်းပန်လိုက်တော့လည်း တောင်းပန်သူကို အပြစ်ဆိုကြတယ်။ မှန်ရာကို ပြောမိပေမယ့်လည်း အချိန်အခါအရ မပြောသင့်သေးတဲ့ 
စကားဖြစ်နေလို့ ပြန်တောင်းပန်လိုက်တော့လည်း အပြစ်လို့ ဆိုကြပြန်တာပဲ။

 ကျွန်တော်တို့လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ တောင်းပန်ခြင်းကို ဘယ်လိုနားလည်ထားကြပါသလဲ။ 

 တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျွန်တော့် ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ် ။ ကျွန်တော် ဂျပန်နိုင်ငံကို ရောက်ပြီး နှစ်နှ စ်အကြာ
မှာ အထင်ကရ ကားစက်ရုံတစ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော့်အလုပ်ဆိုက်ဘက်ကို ဂျပန်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီး ကျွန်တော်တို့
စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့လာရောက်လေ့လာတဲ့ အလုပ်သင် ဂျပန်လူမျိုးတွေ ရောက်လာကြတယ်။

 ဒီနေရာမှာ သူတို့ဆီက ကျောင်းပြီးသွားလို့လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဝင်တော့မယ့် ဘွဲ့ရတဲ့ လူငယ်တွေ အကြောင်းကို ပြောပြချင်ပါသေးတယ်။ သူ
တို့ဆီက ကျောင်းသားတွေက ကျောင်းပြီးတာနဲ့သူတို့နှစ်သက်ရာ လုပ်ငန်းခွင်ကို အရင်ဆုံး အလုပ်သင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ဝင်လေ့လာရပါတယ်။ 
တစ်စက်ရုံလုံးမှာ ရှိတဲ့ အလုပ်တွေ ကို စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ရပါတယ်။ စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ပြီး နှစ်သက်သဘောကျပါမှ လုပ်ကိုင်ရလေ့ရှိတယ်။ စမ်းသပ်လုပ်
ကိုင်ပြီး သဘောမကျရင် မလုပ်ဘဲ တခြားနှစ်သက်ရာ အဆင်ပြေရာကို ထပ်လေ့လာ စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ခွင့်ရှိပါတယ်။

 အဲဒီသဘောမျိုးနဲ့ကျွန်တော့်အလုပ်ခွင်ထဲကို ဘွဲ့ရပြီးစ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ထုံးစံအရ သူဘာသာသူ 
ဘာဘွဲ့ပဲ ရလာရလာ အလုပ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော်က အရင်ရောက်နေ ၊လုပ်နှင့်နေတဲ့သူဖြစ်တာမို့ကျွန်တော်က ' စန်ပိုင်၊ သူ့ထက်စောတဲ့ ၊ သူ လေး
စားရမယ့်သူ' ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အလုပ် သင်ပေးရပါတော့တယ်။ 

 တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေရာကို ပစ္စည်းတွေ ထည့်ရမယ့်ပုံးတွေ သူ တွန်းယူလာလာတယ်။ ပုံးတွေကို တွန်းလှည်းကလေးပေါ်
ကိုတင်ပြီး တွန်းလာတာပါ။ ကျွန်တော်က သူတွန်းလာတဲ့ ပုံးတွေထဲကို ပစ္စည်းတွေ စီထည့်ပေးရပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကတော့ သူပဲ အလောတကြီး တွန်းလာ
သလား၊ အစကတည်းကပဲ ပုံးတွေက မသပ်မရပ် ဖြစ်လာသလား သေချာ မသိဘူး။ သူတွန်းလာတဲ့  ပုံးတွေဟာ လှည်းပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ကျွန်တော်
အလုပ် လုပ်နေရာဆီကို လွင့်လာပြီး ပုံးတစ်ပုံးက ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို လာထိပါတယ်။ 

 ကျွန်တော်လည်း လန့်ပြီး နောက်ကို ခြေနှစ်လမ်းလောက် ခုန်လိုက်မိတယ်။ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုဖြစ်တာမှန်း ကျွန်တော် မသိဘူး။ ခုန်လိုက်ပြီး 
ပြန်ကြည့်လိုက်တော့မှ သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဒူးနှစ်ဖက်ထောက်ပြီး ရောက်နေတယ်။ ပါးစပ်ကလည်း '' ဂေါ်မန်းနာစိုင်း၊ ဂေါ်မန်းနာစိုင်း '' လို့ပြောရင်း
တရစပ် တောင်းပန်နေတယ်။

 သူရဲ့အပြုအမူ ၊ သူရဲ့စကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငိုင်သွားစေခဲ့တယ်။ ပြီးမှ ကျွန်တော်သူ့ကို သွားထူမပေးပြီး ကျွန်တော်
တို့ကိုယ့်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြရတယ်။ အချိန်တွေ အတော် ကြာမြင့် လာခဲ့ပေမယ့်လည်း အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်တော် ခုထိမေ့လို့မရခဲ့ဘူး။ မမေ့
တဲ့အပြင် တောင်ပန်းခြင်းကို ကျွန်တော် ချစ်တောင် ချစ်တတ်သွားခဲ့ပါသေးတယ်။

 တောင်ပန်းခြင်းကို အရှုံးပေးခြင်းလို့ ကျွန်တော် အရင်က နားလည်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းဆိုတာ တစ်ဖက်သားကို ဒူးထောက် အရှုံး
ပေးခြင်းပဲ လို့ကျွန်တော့် အရိုးထဲက စွဲနေခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကိုယ့်ဘက်က မှန်နေသ၍ ဘယ်သူတစ်ဦးတယောက်ကိုမှ တောင်းပန်စရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ အယူ
အဆကို ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့တာမို့လားမသိပါဘူး။ တောင်းပန်ခြင်းကို ကျွန်တော် အင်မတန်
မုန်းတီး နေခဲ့ဖူးတယ်။ 

 တောင်းပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားက တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ရှုံးနိမ့်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်တစ်ခုကို ကျူးလွန်တဲ့ ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတပါးကို စိတ်အနှောက်
အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတဲ့ သူတွေ အတွက်ပဲလို့ခါးဝတ်ပုဆိုးကို မြံမြဲစွာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုးနဲ့ ကျွန်တော် ယုံကြည်လာခဲ့မိတယ်။  ကိုယ့်
ဘက်က ဘာအမှားမှ မလုပ်ဘဲ တောင်းပန်ပါတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို အပျော်သဘောနဲ့တောင် ပြောစရာမလိုဘူးလို့တစ်သက်လုံး ဆွဲကိုင်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်
တော်ဟာ အခုတော့ တောင်းပန်ခြင်းကို ချစ်တတ်နေခဲ့ပြီ။

 တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျွန်တော့် အမြင်စိမ်းတွေဟာ ကြည်လင်တဲ့ အာရုံကနေတဆင့် စိတ်ရေယာဉ်မှာ လိုက်လျောညီထွေ စီးဝင်လို့
နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းဆိုတာ ဒူးထောက်အရှုံးပေးခြင်း မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိမြင်လာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းဟာ ငြိမ်းချမ်း
ရေးပဲ။ တောင်းပန်ခြင်းဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပဲ။ 

 တောင်းပန်ခြင်းကို ကျွန်တော် ချစ်ခင် သိမြင် ခံစားလာတတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို ခေတ်အဆက်ဆက် အမှောင်မြစ်ထဲ စီးဝင် ပျော်ဝင်နေကြသူများ
လည်း သိမြင်နားလည် ပြောင်းလဲလာခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ 

 ကျွန်တော်တို့လူ့အဖွဲ့အစည်းအနေနဲ့အချိန်ကာလတွေ စီးဆင်းပြောင်းလဲ လာတာနဲ့အတူ  တောင်းပန်ခြင်းကို ဘယ်လို ပြောင်းလဲ ရှုမြင်နေ
ပြီလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အသေအချာ စိတ်ဝင်စား နေမိပါတယ်။ သေချာတာကတော့ တောင်းပန်ခြင်းကြောင့် စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်စရာ မရှိတာကိုတော့ 
ကျွန်တော် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပါတယ်။

 လူခါး
 ၂၀၂၀၊ဂျပန်စံတော်ချိန်ည ၇နာရီ ၅၃ မိနစ်