Friday, 15 July 2022

အင်ဂျလီနာဂျိုလီဖတ်ဖို့ငါ့ဒိုင်ယာရီ






 

ကျွန်တော်၊ဂျိုလီနဲ့ ချစ်ခဲ့ရတဲ့ ရက်တွေ


    (၁)


ကွေးတွန့်ပြီး လှိုင်းတွေလို လှုပ်ခတ်လှပနေတဲ့ ဆံပင်လေးတွေ၊ လခြမ်းနှစ်ခုကို ထိကပ်ထားသလို ဖူး ငုံနေတဲ့နှုတ်ခမ်းထူထူတွေ  အပ်ချုပ်စက် ခုံပေါ် မှာ

လှုပ်ရှားနေတဲ့  သွယ်လျ ဖျတ်လတ်နေတဲ့ လက်ချောင်း ရှည်မျောမျောလေးတွေ  ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်လုပ်နားလည်ပေးနေတတ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေ။ အချစ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကို တစ်ဘဝစာလုံး ချည်နှောင်ထားတဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေလား။


()


ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ကူးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက “အင်ဂျလီနာဂျိုလီဖတ်ဖို့ ငါ့ဒိုင်ယာရီ” ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့လုံးချင်းစာအုပ် တစ်အုပ် ရေးဖို့ပါ။ ဒါ့ကြောင့်လည်း အဲဒီနာမည်ပေးပြီး ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်တော့် ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးရေးခဲ့တဲ့ ဝတ္ထုတိုလို့ ဆိုရလောက်အောင် စောစောကာလတွေကတည်းက ရေးသားခဲ့တဲ့  ဝတ္ထု

တိုကလေးကို ရှေ့က ထွက်ထားခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေ ထဲမှာ တမင်သက်သက်ကို မထည့်ဘဲ ချန်ထားခဲ့လိုက်တယ်။အကြောင်းပြချက်ကတော့ နာမည်လေးကို နှမြောလို့ပါ။ ဂျိုလီ့အကြောင်းကို အများကြီး ပြောခွင့်

ရခဲ့ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ရှင်သန် လွတ်မြောက်ရာ ဇာတ်လမ်းတွေမှာ ဂျိုလီဟာ ဖြတ်လျှောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်

တော့်ရဲ့ မရိုက်ဖြစ်သေးတဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ဂျိုလီ ဟာ 

မင်းသမီးပဲ။ ဘုရင်မပဲ။


ဂျိုလီနဲ့ အကြောင်းကို ဝတ္ထုတိုအဖြစ်ပဲ ရေးခဲ့လိုက်ရတာဟာ ကျွန်တော်နဲ့ ဂျိုလီရဲ့ တွေ့ဆုံမှုအတွက် အာသာ မပြေခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က ဂျိုလီနဲ့ ခရီးရှည်ကြီးတွေ ထွက်ချင်တာ။ ဝိုင် အတူသောက်ချင်တာ။ ရုပ်ရှင်အတူ ကြည့်ချင်တာ။ ကျွန်တော်က ကားမောင်း၊ ဂျိုလီက ဘေးနားမှာ ထိုင်၊ရယ်မောပေါ့။ ကျွန်တော်နဲ့ ဂျိုလီရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို စာမျက်နှာ ၁၅၀၀ ရှိတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် အဖြစ် တခမ်းတနား ဖွဲ့ဆိုချင်ခဲ့တာ။ 


ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံ၊ ကျွန်တော် ရောက်နေတဲ့ ရပ်ဝန်း၊ စက်ရုပ်ဆန်မှုတွေ၊ လူလူချင်း ကိုက်စားနေမှုတွေ၊ မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်လွှာချင်း တင်ထားတဲ့ အပေါစား မျက်နှာတုတွေ၊ နေ့တဓူဝ ပြေးလွှား ရှင်သန်ရခြင်းတွေကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကူးအကြမ်းထည်ကို အတွေးပြတိုက်ထဲမှာ ခေါက်သိမ်း ထားလိုက်ရတယ် ဆိုပါတော့။


ဒီလိုနဲ့ ရက်တွေ ကြာ..ကြာ..လာ။ ကျွန်တော်လည်း ဂျို

လီ့အကြောင်းမဖွဲ့ဖြစ်သေးတဲ့ စာတွေအတွက် ငတ်မွတ် တောင့်တ မောဟိုက်လာ။


အဲဒီလို နေ့ရက်တွေကို တင်းမခံနိုင်တော့တဲ့ အဆုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ တတိယမြောက် ဝတ်ထုတို ပေါင်ချုပ်လည်းဖြစ်၊ ဆဌမမြောက် တစ်ကိုယ်တော် စာအုပ်လည်း ဖြစ်တဲ့ အခုစာအုပ်လေးကို လုံးချင်း ရေးချင်တဲ့ နာမည်လေးနဲ့ပဲပန်းဆက်လမ်းစာပေကနေ စီစဉ်တဲ့ စုစည်းမှု စာအုပ်လေး အဖြစ် ထုတ်ဝေ လိုက်ရတော့တာပါပဲ။


အင်ဂျလီနာဂျိုလီဖတ်ဖို့ ငါ့ဒိုင်ယာရီ..တဲ့။ ချစ်တဲ့ ဂျိုလီ့ကို ရည်ညွှန်းလိုက်ရပေမယ့် စာဆိုတာ နေ့စဉ်ရှူသွင်းနေတဲ့ လေလိုပါပဲ။ ဘယ်သူ့ အတွက်မဆို  အဓိပ္ပါ

ယ် ရှိပါတယ်။ 


ချစ်ခင်စွာ

လူခါး

၂၀၂၂၊၀၇၊၁၅၊ဂျပန်

မမမိုး



 တောင်တွင်းဘူတာပေါ်ကို ကျွန်တော် ခြေချတော့ ည(၉) နာရီ  ထိုးနေပြီ။ မီးတွေက ထိန်လင်းတောက်ပနေပေမယ့် ဘူတာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လို့။ မရောက်ဖူးသူ အဖို့တော့ တောင်တွင်းဘူတာပေါ်က  ဒီလိုအနေအထားမျိုးဟာ ခြောက်ခြားစရာပဲ။ရာသီဥတုအလိုက်  လာဖြဲမယ့်သူတွေက အချိန်မရွေး ပေါ်လာတတ်တာကိုး။ 


 မီးရောင်ထဲက ညငုတ်တုတ်ကြီးကိုမြင်တော့ နေပြည်တော်က လာလည်တာ ဆိုပြီး ဘူတာပေါ် အော်ဟစ်သောင်းကျန်းတဲ့အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ကျွန်တော်တို့ မြို့ခံတွေ ဝိုင်းဖြဲခဲ့ကြတာ ပြန်တွေးမိသေးတယ်။ခုလိုညကြီးပဲ။


 အခုလည်း အဲဒီတုန်းက အနေအထားမျိုးဆိုပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အေးဆေးပဲ။ တောင်တွင်းဘူတာဟာ ကျွန်တော့်အိမ်လိုပဲ။ ကျောင်းသားဘဝကနေ မြို့ဂျပိုးဘဝအထိ ဒီဘူတာပေါ်မှာ ကျွန်တော် ဂျင်လို လည်ခဲ့တာ။ 


 ဒါနဲ့ ရုံပိုင့် အခန်းထဲသွားပြီး မြို့သစ်သွားမယ့်ရထား ဘယ်အချိန်လာမလဲ ဆိုတော့ ရုံပိုင်က ပျဉ်းမနားဘက်သွားမယ့် ပုဂံရထား အရင်လာမယ်။ အဲဒီရထားနဲ့မြို့သစ်ဘက်သွားမယ့် ပြည်က ထွက်လာတဲ့ ရထားနဲ့ဆတ်သွားဘူတာ

မှာ ဆုံမယ်။ ပြီးမှ ဒီရောက်မှာ ဆိုတော့ ကြာဦးမယ်တဲ့။ 


 ကျွန်တော်လည်း ရုံပိုင့်အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဘူတာသန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတဲ့ ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိတဲ့ဟန်နဲ့ ပြုံးပြလို့ ပြန်ပြုံးပြ လိုက်ရသေးတယ်။


  ဘူတာပေါ်က နှစ်ဖက်ထိုင်လို့ရတဲ့ ခုံတစ်လုံးမှာ ပျင်းတွဲ့တွဲ့နဲ့ ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘူတာထဲ ဝင်မလာခင် ဘူတာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ရန်ကုန်ဆိုင်မှာ မြေပဲဆားလှော်တစ်ထုပ်နဲ့ အာမီရမ် နှစ်ပက် ကစ်လာတာဆိုတော့ လူက လည်နေတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ခေါင်းအုံးပြီး ရှူးဖိနပ် မချွတ်ဘဲ ခုံပေါ် လူမိုက်တစ်ယောက်လို လှဲအိပ်နေလိုက်တယ်။


 သိပ်မကြာဘူး။ မြို့သစ်ဘက်က အရင်လာမယ်ဆိုတဲ့ ရထားက တော်တော်ဝေးဝေးကနေ ဥဩဆွဲပြီး ဝင်လာနေသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ထမကြည့်ဖြစ်ဘူး။ အသာပဲ မှိန်းနေဖြစ်တယ်။ ဒီဘူတာလာနေကျ ရထားတွေဟာ ထကြည့်စရာမလိုဘဲ ကျွန်တော် အလွတ် ရပြီးသား မဟုတ်လား။


 ရထားကသာ ဥဩဆွဲပြီး ဝင်လာနေတာ လူသံသူသံကမကြားရဘူး။ အချိန်ကလည်း ညကြီးဆိုတော့ လူပါးတာ နေမယ်လို့ တွေးရင်း လှဲရက်ကနေ မျက်လုံးကိုအသာဖွင့်ကြည့်တော့ မျက်လုံးရှေ့မှာ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်။


 ကျွန်တော့်ခုံရဲ့ မြောက်ဖက်က ခုံပေါ်မှာထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာ။ ကျွန်တော်လည်း သေချာပြန်ကြည့် လိုက်မိတယ်။


 မမမိုး


 ကျွန်တော့်ပါးစပ်က ခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်သွားတယ်။ဟုတ်တယ် မမမိုးပဲ။ ကျွန်တော် လှဲနေရာက ထပြီး မျက်လုံးတွေကို ပွတ်ပြီး သေချာကြည့်မိပြန်တယ်။


 ဟုတ်တယ်။ သေချာတယ် မမမိုးပဲ။ဆံပင်ကို နောက်ဘက်လှန်ထားပြီး ညာဘက်ပခုံးပေါ်ကနေ ပြန်ဆွဲချထားတတ်တာ မမမိုးရဲ့ ဒီဇိုင်းပဲ။ မမမိုးဟာ အံ့ဩမင်တက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်နေတယ်။မမမိုးဟာ အရင်လို အိန္ဒြေကြီးတုန်း။


 လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကပေါ့။ မမမိုးနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဘော်ဒါဆောင် တစ်ခုမှာ ဆုံဖူးခဲ့ကြတာ။ အဲဒီတုန်းက မမမိုးက ဆယ်တန်း။ ကျွန်တော်က ရှစ်တန်း။တစ်ဘော်ဒါလုံးမှာ ကျွန်တော်က အသက် အငယ်ဆုံး။ ရှစ်တန်းကလည်း ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း။ ဒါပေမဲ့ ဆယ်တန်းအင်္ဂလိပ်စာကို ကျွန်တော်  ဖတ်နိုင်နေပြီ။ အင်ဂွန်ဂျဝါ သစထရောင်းမန်းတို့ ဘာတို့ပေါ့။ ဆယ်တန်းတွေ အတန်းတက်ရင် ကျွန်တော်ပါ ရောရောတက်ခဲ့ဖူးတယ်။ 


 အဆောင်မှာ မမမိုးက ရည်းစားမထားဘူး လို့ နာမည်ကြီးတယ်။  အဲဒီမှာ ရည်းစားမထားဘူးဆိုတဲ့ မမမိုးကို ကျွန်တော်က စိန်ခေါ်ပစ်ခဲ့တယ်။


 မမမိုးရည်းစားမထား၊ ယောက်ျားမယူရင် ကျွန်တော်က တစ်သက်လုံး လုပ်ကျွေးမယ် လို့။ 


 စနောက်ပြီး ပြောလိုက်တာပေမယ့် အတူနေ ကျောင်းသားကြီးတွေက မြှောက်ပေးကြတာနဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်မှာ ခံဝန်ကတိတွေ ထိုးခဲ့ကြတဲ့ အထိဖြစ်သွားတယ်။


 မမမိုးက ရည်းစားမထားရ၊ ယောက်ျားမယူရ။ မယူဘဲမထားဘဲနေရင် ကျွန်တော်ကတစ်သက်လုံး လုပ်ကျွေးရမယ် ဆိုပြီးတော့ပေါ့။


 အခုပြန်တွေ့တာ အဲဒီမမမိုးပဲ။ ကြာခဲ့ပြီ။ ကျော်ဟိန်းပြောသလိုဆို ၁၀ နှစ်၊ ၁၀နှစ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မမမိုးဟာအရင်လိုပဲ။ ပြုံးလို့။ ရှက်လို့။ကြည်နူးဝမ်းသာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လို့။


 ကျွန်တော် အသံထွက်ပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။


 မမမိုး


 မမမိုးဟာ မောင်လို့ ခေါ်လိုက်တာလား မောင်လေးလို့ခေါ်လိုက်တာလား မကွဲတဲ့ နာမ်စား တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ထိုင်ရာကထပြီး ကျွန်တော့်အနား ကပ်လာတယ်။ 


 ကျွန်တော်လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရော မမမိုးရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးဟာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ မှီကျလာတယ်။ကျွန်တော် မလှုပ်မိဘူး။ ကျွန်တော့်လက်တွေဟာ မမမိုးပခုံးကို ကိုင်လိုက်ရမလား။ ဒါမှ မဟုတ် မမမိုးလက်ကလေးတွေကိုပဲ ကိုင်လိုက်ရမလား ဝေခွဲမရဘူး။


 မမမိုး လိုက်မယ့် ရထားကြီးက ရပ်ပြီး ပြန်ထွက်တော့မယ့် အချိန်ကျနေပြီ။ မမမိုးနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဘူတာပေါ်မှာ ဓာတ်ရှင်ထဲက သရုပ်ဆောင်နှစ်ယောက်လို ငြိမ်လို့။


 ကျွန်တော် အိမ်ထောင်ကျနေပြီ မမမိုး


 ကျွန်တော် အရဲကိုးပြီး ပီပီသသပြောချလိုက်တော့ မမမိုးဟာ နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်သွားတယ်။ကျွန်တော့် ရင်ခွင်ထဲက ခွါသွားတဲ့ မမမိုးရဲ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေဟာ ပါးနှစ်ဖက်ပေါ် ပြိုင်တူ စီးကျလာတယ်။


 ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မမမိုး


 ကျွန်တော် ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးပြီး တောင်းပန်လိုက်တယ်။ မမမိုးဟာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ခုံပေါ်တင်ထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကလေးကို ယူပြီး ရထားပေါ်တက်သွားတယ်။


 မမမိုး

 မမမိုး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ


 ကျွန်တော် မမမိုးနောက်က လိုက်ပြီး ထပ်ပြောတယ်။ မမမိုးဟာ လှည့်တောင်မကြည့်ဘူး။ ပြတင်းပေါက်နားက ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တာမို့ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်နားအထိ ကပ်သွားလိုက်တယ်။ မမမိုးရဲ့ လက်ကလေးတစ်ဖက်ကရထားတံခါးဘောင်ပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။ လက်သီးကိုတင်းနေအောင် ဆုပ်ထားရက်နဲ့ပေါ့။


 မမမိုး


 ကျွန်တော် ရှေ့တစ်လှမ်းထပ်တိုးလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲရထားကြီးက ဘော်….ဆိုပြီး ဘူတာက စထွက်တယ်။ ဘီးတွေစလိမ့်လို့ ထွက်လာတဲ့ တဂျိုင်းဂျိုင်း အသံအောက်မှာ မမမိုး..မမမိုး လို့ ခေါ်တဲ့ ကျွန်တော့် အသံဟာ ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ပြေးမလိုက်မိဘူး။

အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်ကျန်နေခဲ့မိတယ်။


 ရထားက ဘူတာကနေ အရှိန်နဲ့လည်း စခွါရော မမမိုးထိုင်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ မမမိုးရဲ့ ခေါင်းလေး ထွက်လာတာကို ဘူတာက မီးရောင်တွေ ကျေးဇူးနဲ့ ကျွန်တော် လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ မမမိုးရဲ့ လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်သလို လုပ်တာမို့ သေချာကြည့်လိုက်တော့ လုံးချေထားတဲ့ စာရွက်လေး တစ်ရွက်။ 


 ကျွန်တော် ပြေးပြီး ကောက်မယ်လုပ်တော့ စာရွက်လုံးလေးက ရထားအရှိန်နဲ့ ပါသွားပြီး တော်တော်​ဝေးဝေးရောက်မှ ရပ်သွားတယ်။


 ကျွန်တော် စာရွက်ဆုပ်ကလေးကို ကမန်းကတန်းကောက်လိုက်တယ်။ မမမိုးက သူ့ဆီ ဆက်သွယ်လို့ရအောင်  ဖုန်းနံပါတ်ရေးပြီး ပစ်ချပေးခဲ့ တာလို့ ကျွန်တော်က ထင်တာလေ။


 ကျွန်တော့်လက်ထဲ ရောက်လာတဲ့ စာရွက်ကလေးဟာအလျှင်စလို ဖြဲဆုတ်လိုက်တာမို့ ညီညီညာညာ လှလှပပ ဖြစ်မနေဘဲ ရွဲ့စောင်းလို့။


 ကျွန်တော် စာရွက်ကလေးကို အလျှင်စလို ဖြန့်လိုက်တော့ စာရွက်ကလေးထဲ မှာ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ 

မမမိုးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်မဟုတ်ဘူး။ စာရွက်တစ်ရွက်လုံးမှာမှ စာလေးက  နှစ်လုံးတည်း ရေးထားတယ်။


 ညာတယ်…တဲ့။


        #လူခါး

 ၂၀၂၂-၀၆-၂၄၊ဂျပန်စံတော်ချိန်၀၀:၁၂မိနစ်

အဖေရယ်၊အရက်ရယ်၊ ကျွန်တော်တို့မောင်နှမရယ်


အဖေ အရက်သောက်တုန်းက အတော်သောက်တာ။ ကျေးရွာ ဥက္ကဌ၊ ဘဏ်လူကြီး ဘာညာ လုပ်ခဲ့လေတော့ မြို့က လာသူရှိရင် ဧည့်ခံရင်း သောက်လိုက်၊ မြို့တက်သွားတဲ့အခါ ဟိုက

ဧည့်ခံတာ သောက်လိုက်နဲ့ အရက် အတော်သောက်တဲ့ အခြေအနေပေါ့။


မမေ့နိုင်စရာ အကောင်းဆုံး အဖြစ်တစ်ခုကိုပြောရမယ်ဆိုရင် တစ်ခါကြီး အဖေမြို့တက်သွားတာပြန်လာတော့ မူးပြီး ပိုက်ဆံထည့်တဲ့ လွယ်အိတ် ပြန်ပါမလာတော့ဘူး။ ဘယ်မှာ ကျကျန်ခဲ့မှန်းလဲ မသိဘူး။ အချိန်က ညကြီး ၉ နာရီလောက် ဖြစ်နေပြီ။


အတူသွားတဲ့လူတွေမေးတော့ နတ်စပါးအင်းအထိတော့ မြင်မိတယ်တဲ့။ နတ်စပါးအင်းဆိုတာက အင်းထဲမှာ စပါးစေ့လို အစေ့တွေထွက်တတ်တဲ့ ကလေးအရွယ်တော့ ကောင်းကောင်းမြုပ်တဲ့ စပါးပင်နဲ့တူတဲ့ အပင်တွေ ရှိနေတဲ့ အင်းကြီးတစ်ခုပေါ့။


ငယ်ငယ်က ကလေးချင်းပြောဖြစ်ကြတာတော့ အဲဒီစပါးပင်တွေကို နတ်တွေ၊ သူရဲတွေက လာစိုက်ထားကြတာ ဆိုတာမျိုး။ အင်းဘေးမှာ တမာပင် ၊ မန်ကျည်းပင်တွေက ရှိသေးတော့ ကလေးဘဝအဖို့တော့ တမျိုးကြီးပေါ့။


အဲဒီနေရာအထိ ပါတယ်ဆိုရင် အဲဒီမှာ ကျနေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမ သုံးယောက် သွားရှာဖို့ ပြင်ကြတယ်။ အရွယ်တွေက ဆယ်နှစ် ပတ်ချာလည်တွေ။


ပြင်တာ ပြင်ကြတာ ကြောက်နေကြတာတော့ အမှန်ပဲ။နတ်စပါးအင်းမရောက်ခင် ရေချမ်းစင်ကြီးကလည်း ဖြတ်ရဦးမှာ မဟုတ်လား။ ရေချမ်းစင်ဆိုတာက အရင်က ခရီးသွားတွေနားလို့ရတဲ့ ဇရပ်တစ်ဆောင်ရယ်၊ ရေတွင်းရယ်၊ ရေအိုးသုံးလုံးဆန့်တဲ့ ရေချမ်းစင်ရယ် ရှိတဲ့ နေရာပေါ့။ အဲဒီရေချမ်းစင်မှာ ရေးထားတဲ့ သက္ကရာဇ်အရဆို ကျွန်တော်နဲ့ ရေချမ်းစင်ဟာ ရွယ်တူပဲ။


ရေချမ်းစင်ကို အုပ်မိုးထားတာက မန်ကျည်ပင်ကြီးတွေ။ အရိပ်အောက်ဝင်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ကို မမြင်ရလောက်မောင် မှောင်ပိန်းလို့။ ။ နေ့ဘက်တွေ ဆိုရင်တော့ နွားကျောင်းရင်း မန်ကျည်းပုခက် လုပ်စီးကြ၊ ပျော်ကြ ပေမယ့် ညဘက်တော့ တစ်ခါမှ မသွားဖူးလို့ ကြောက်နေမိကြတယ်။


ကျွန်တော်က ရှေ့ဆုံးက။  ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ဘယ်လက်ကကိုင် ၊ ညာလက်က အရိုး တစ်လံခွဲလောက်ရှည်ပြီး အသွား ၇ လက်မလောက်ရှည်တဲ့ လှံကြီးကိုကိုင်ထားတယ်။ ညီလေးက အလယ်က တုတ်တစ်ချောင်းနဲ့။ အမကတော့ နောက်ဆုံးကနေ ဓာတ်မီးတစ်လက်ရယ် ဓားမတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကြပြီး ရွာထဲက ထွက်ခဲ့ကြတယ်။


ညကြီး။ လက ကောင်းကင်မှာ သာနေပေမယ့် အနီးတစ်ခွင်ကလွဲလို့ အကုန်အမှောင်ပဲ။ ရေချမ်းစင်အောက်ကို ရောက်တော့ မောင်နှမတတွေ စကားတောင် မပြောရဲကြဘူး။ နတ်စပါးအင်း ရောက်တော့လည်း ကြောက် ကြောက်နဲ့ ရှာပေမယ့် မတွေ့ဘဲ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ကြရတယ်။


အဲဒီအကြောင်းအပြင် တခြားသော အကြောင်းတွေကလည်း အများကြီး ကြုံခဲ့ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို အကြောင်းတွေ ရပ်သွားတဲ့ အချိန်က သေချာပေါက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါကလည်း ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမကြောင့်ပဲ။


အချိန်က နွေရာသီကြီး။ ကျွန်တော်က ဆယ်တန်းဖြေပြီး နားနေတဲ့နှစ်။ အမက ကျောင်းဆရာမ လုပ်လိုက် ရွာ ပြန်လာလိုက် လုပ်နေတဲ့ အချိန်ပေါ့။


ရွာမှာ တရားစခန်းပွဲလုပ်တယ်။ မလုပ်ခင် တရားစခန်းဝင်မယ့် သူတွေက နာမည်စာရင်း ကြိုပေးရတယ်။နာမည်စာရင်း လာပေးတဲ့သူကိုလည်း ရွာဦးကျောင်းကနေ အသံချဲ့စက်နဲ့ အော်နေတော့ ဘယ်သူ တရားစခန်း ဝင်သလဲ ဆိုတာကို တစ်ရွာလုံးက သိနေရတာပေါ့။


ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမကလည်း အဖေနဲ့ အမေ ဘယ်သူက စာရင်းပေးဖို့ ပြောမလဲလို့ စောင့်နေကြတာ။ ဘယ်သူမှ မပြောကြတာနဲ့ ထုတ်မေးတော့ အမေက အိမ်ကို စိတ်မချလို့တဲ့။ အဖေက ကျတော့ မူးနေပြီ။ 


အချိန်က ညနေကြီး။ တရားစခန်း လူလက်ခံစာရင်းကလည်း ပိတ်တော့မှာ ။ အဲဒီကာလတုန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ရွယ်တူသူတွေရဲ့ မိဘတွေက တရားစခန်းတို့ ဥပုသ်တို့ ဝင်နေ စောင့်နေကြပြီ ။ သူများတွေ ဟန်ရေးတပြပြ လုပ်နေကြတဲ့ ကြားထဲ မောင်နှမတတွေ မျက်နှာမပွင့်တဲ့ အချိန်ပေါ့။


အိမ်မှာကတော့ စာရင်းပိတ်ခါနီးအထိ တရားစခန်းဝင်မယ့်သူ မရှိသေးဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားသန့်တာလေး ဝတ်ပြီး ထမင်းချက်အိမ်လေးပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ အမကို အမရေ ငါတရားစခန်းဝင်ဖို့ စာရင်းပေးရင်း ကျောင်းမှာပဲ နေလိုက်တော့မယ်။ အဝတ်အစားတွေရယ် အိပ်ယာခင်း၊စောင်တွေ ယူပြီး လာပို့ပေးဦးလို့ ပြောလိုက်တယ်။


အမကလည်း ချက်ချင်းပဲ အေးအေး အမ လာပို့ပေးမယ်တဲ့။


ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်းပေါ် ရောက်တော့ ရွာထဲက အဖေတို့အမေတို့နဲ့ ရွယ်တူတွေက ရောက်နှင့် နေကြ၊နေရာ ယူပြီး နေကြပြီ။ 


ကျွန်တော်လည်း တရားစခန်းဝင်မယ်လို့ စာရင်းပေးလိုက်တော့ စာရင်းကိုင်သူက  အံဩ၊ ဝမ်းသာတဲ့ အသံနဲ့ ချဲ့စက်နဲ့ အော်ပါလေရော။


အခုစာရင်းလာပေးတာကတော့ ယောဂီအသစ်ကလေးပါ။ အသက်အငယ်ဆုံး ယောဂီလေးပါ ဆိုပြီးနာမည်နဲ့တကွ တပ်အော်တော့တာပဲ။


သူလည်း အော်ပြီးရော ရောက်ပြီးသား ယောဂီကြီးတွေက ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩမယုံနိုင်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ကြ

တယ်။ဟုတ်ပါ့မလား၊ တရားထိုင်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတဲ့ 

မျက်လုံးတွေနဲ့ပေါ့။


ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မပြောဘူး ။ ကျောင်းပေါ်မှာ အသာလေးပဲ ထိုင်နေလိုက်တယ်။ သိပ်မကြာလိုက်ဘူး။ ကျောင်းပေါ်တက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်က လာပြောတယ်။ အောက်မှာမင်းအဖေ ရောက်နေတယ်..တဲ့။


ကျွန်တော် ကျောင်းအောက်ကို အပြေး ဆင်းသွားတော့ တကယ်ပဲ။ အဖေက သိမ်ထဲမှာ ရောက်နေတယ်။ အဖေ့ရှေ့မှာက ခန်းနေ ဦးဇင်းလေး။ အဖေ့ခေါင်းဟာအောက်ကို စိုက်လို့ ။

ဆံပင်တွေက ပွကျဲလို့။


ကျွန်တော် သိမ်ထဲဝင်လိုက်တဲ့ အချိန်နဲ့ ဦးဇင်းလေးက အဖေ့ကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတယ်။ ဘာကို ပြောလိုက်တယ်လို့တော့ ကျွန်တော် သေချာတော့ မကြားလိုက်မိဘူး။ အဖေ့ကို အရက်သောက်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ထင်ရတာပဲ။


အဖေဟာ ထိုင်ရာကနေ ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဦးဇင်းလေးကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ကိုယ်တော် ဘာစကား ပြောလိုက်တာလဲ..တဲ့။ အဖေ့စကားကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာကြားလိုက်တယ်။


အဖေ့အသံက မူးမူးနဲ့ဆိုတော့ ဒေါသသံပေါ့။ အရက်နံ့ကလည်း သိမ်ထဲမှာ ပျံ့နေတယ်။ ဦးဇင်းလေးက ဘာမှ ပြန်မပြောခင်မှာပဲ ဘေးနားက လူတွေက အဖေ့ကို ချော့ပြီးကျောင်းပေါ် ဆွဲခေါ်သွားကြတယ်။


နောက်ဆုံးပဲ။ အဖေ အရက်မူးတာကို မြင်ခဲ့ရတာ အဲဒီနေ့က နောက်ဆုံးပဲ။


ကျွန်တော်မြို့ကို ပြန်သွားပြီး ကြာမှ ရွာကို တစ်ခါ အလည်ပြန်တော့ အမေက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြောတယ် ။နင့်အဖေ အရက်မသောက်တော့ဘူးတဲ့။ 


ကျွန်တော်လည်း အံ့ဩသွားတယ်။ ဘယ်တုန်းက စ မသောက်တော့တာလဲ လို့ပြန်မေးတော့ ဟိုတစ်ခါ ကျောင်းကို နင်တို့မောင်နှမ ဝိုင်းပို့လိုက်တုန်းက..တဲ့။ 


အမေ့စကားကို ကြားတော့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာစိတ်နဲ့ ပြုံးမိတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ အမဟာ ငယ်ဘဝကတည်းက ခံစားချက်တူခဲ့ ကြလေတော့ တိုင်ပင်မထားကြဘဲနဲ့ အဖေ့ကို အရက်ပြတ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို အမနဲ့ ပြန်မပြောမိကြပေမယ့် လူ့ဘဝမှာ မရှိတော့တဲ့ အမလည်း ပျော်သွား ကျေနပ်သွားမှာကတော့ အသေအချာပါပဲ။


ငယ်ဘဝ အကြောင်းတွေကို ကြည်နူးစိတ်နဲ့ ပြန်တွေးရင်း  ဟိုဘက်ရက်က အဖေ့ Facebook အကောင့်မှာ share ထားတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင် တစ်ခု အကြောင်းလည်း သတိရမိတယ်။ ဗီဒီယို ဖိုင်က အရက်သောက်တဲ့ ဖေဖေရယ် ဆိုပြီး သားသမီးတွေနဲ့ ဖအေလုပ်သူနဲ့ သရုပ်ပြ တင်ဆက် ကြတဲ့ ဗီဒီယိုလေး။ သားသမီးတွေက ငိုလို့။ ဖအေ လုပ်သူက မူးလို့ပေါ့။ဒါကို အဖေက share ထားတာ။


စကားနည်းပြီး အေးလွန်းတဲ့ အဖေရဲ့ အဲဒီ ဗီဒီယိုလေးကို share ရခြင်းရည်ရွယ်ချက် ဟာ  မူးမူးနေတတ်တဲ့ သူ့အနား

က သားအငယ်ကို ရည်ညွှန်းတာလား မူးမူးပြီး ဖုန်းဆက်

တတ်တဲ့ အဝေးက သားအကြီး ကျွန်တော့်ကို ရည်ညွှန်းတာ

လား တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ။


 #လူခါး

 ၂၀၂၂၊၀၆၊၂၈၊ဂျပန်စံတော်ချိန် ၂၀း၀၃မိနစ်

ကျွန်တော်သိသော သစ်ပင်တစ်ပင်



ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ အစနေ့ရက်တွေတုန်းက ကျွန်တော်ရယ်၊ ဂျပန်မိတ်ဆွေ မိသားစု ၃ ယောက်ရယ် ခရီးတစ်ခု အတူသွားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့နေတဲ့ မြို့ကလေးကနေ ၂နာရီလောက် ကားမောင်းရတဲ့ မြို့ကလေးရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားကြတာ။ စုစုပေါင်း ၄ ယောက်ပေါ့။ 


ကျွန်တော်နဲ့ အလုပ်အတူလုပ်ရင်း ပြောမနာ ဆိုမနာအထိ ခင်သွားတဲ့ ဂျပန်မိတ်ဆွေ မစုဒစံရယ် သူ့အမျိုးသမီးရယ်၊ အိမ်ခွဲနေပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ် လုပ်နေတဲ့ သူတို့ဆီကို ခဏ ပြန်လာလည်နေတဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ် သူတို့ သားရယ်ပေါ့။


လမ်းမှာ ခဏနားရင်း စားစရာ၊သောက်စရာ တစ်ချို့ ဝင်ဝယ်ကြတော့ မစုဒစံရဲ့သားကလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ ဆင်းဝယ်တယ်။ သူစျေးဝယ်တာကို မစုဒစံက သူ့စျေးဖိုးကို ရှင်းပေးဖို့ ပြင်တော့ သူက ငြင်းတယ်။


ရှက်တယ်..တဲ့။


သဘောကတော့ သူက အရွယ်ရောက်သူ ဖြစ်တာမို့ သူ့ဘာသာရှင်းမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ မစုဒစံလည်း ဘာမှမပြောဘဲ အိယော(ကောင်းပြီ) ဆိုပြီး ကြည့်နေရတော့တယ်။ 


ကားပေါ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့သားရဲ့လက်ထဲမှာ အမဇုံပွိုင့်ကတ်တွေ ဝယ်လာတာတွေ့လို့ မစုဒစံက ဘာလုပ်ဖို့ အများကြီး ဝယ်လာတာလည်းလို့ ထပ်မေးတော့ ဂိမ်းတွေ ဝယ်ဖို့တဲ့။


မစုဒစံက ဘာလို့အဲ့လောက်တောင် ဝယ်တာလဲ..တဲ့။ထပ်မေးပြန်တယ်။ဒီတော့ သူ့သားက ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်ဝယ်တာ ဘာဖြစ်လဲ..တဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း မစုဒစံကအိယော..ဆိုပြီး ပြုံးကြည့် နေတော့တာပဲ။


သူတို့သားအဖ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်ပြုံးမိတယ်။ “ဂျပန်လူမျိုးတွေမှာ တစ်ယောက်ဝင်ငွေ၊ ထွက်ငွေ ကိစ္စ တစ်ယောက်က ဝင်ပြောတာတို့၊  တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပိုက်ဆံချေးတာတို့ ဘာတို့ အလ့အထ မရှိကြဘူး။ လာချေးရင်လည်း ချေးတဲ့လူဟာအိမ်ယာမဲ့ တစ်ယောက် လောက်ကို အခြေအနေဆိုးလို့” ဆိုတဲ့ မစုဒစံရဲ့ ပြောစကားကို ပြန်ကြားမိတယ်။


ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခရီးသွားပြန် လက်ဆောင် ဝယ်ပြီး ပေးတာတို့၊ အိမ်အလည်သွားချိန် လက်ဆောင်ပေးတာကလွဲပြီး အလကားသက်သက် ပေးတယ် ယူတယ် ဆိုတာလည်း အင်မတန်ရှားတယ်။ ဆေးလိပ်လေး တစ်လိပ်၊ မိုးကျနေလို့ ထီးခဏယူဆောင်းတာမျိုးတောင် လုပ်ဖို့ အင်မတန်ခက်ခဲကြတယ်။


မိသားစုထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ထီပေါက်လို့၊ ကြိုးစားလို့ ဘာကြောင့်ပဲ ကြီးပွါးသွားတယ် ဖြစ်စေ ကျန်မိသားစုဝင်တွေကို မဖြစ်မနေ ပြန်ကြည့်ရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားချက်(တာဝန်)မျိုး မရှိကြဘူး။ ကျန်တဲ့ မိသားစုဝင်တွေကလည်း ကြီးပွါးသွားသူဆီက လက်

ဖြန့်မျှော်နေတာမျိုးထက် ကိုယ်တိုင် ရပ်တည် အသက်ရှင်ကြတာ များတယ်။


ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးထဲ နားထဲတော့ တစ်မျိုးကြီးပေါ့လေ။ သူတို့အတွက်တော့ အဲဒါအမှန်ပဲ။ “သစ်တစ်ပင်ကောင်း ငှက်တစ်သောင်းနား” ဆိုတဲ့ စကားပုံတို့ ဘာတို့ဆိုတာ ဂျပန်မှာတော့ရှိလား မရှိလား  ကျွန်တော် မသိဘူး။ ရှိလည်း ခေတ်ဟောင်း စကားပုံတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ ဖြစ်နေမှာပဲ။


သစ်တစ်ပင်ကောင်းဆိုမှ  ကျွန်တော်သိတဲ့ သစ်တစ်ပင်အကြောင်းက ခေါင်းထဲ ရောက်လာပြန်တယ်။ 


သူကကျွန်တော့် ဦးကြီးပါ။ လူတစ်ယောက်ပေမယ့် သစ်ပင် တစ်ပင်လို ကောင်းခဲ့သူကြီးပေါ့။


ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ဘဝ သူ့ခံယူချက်နဲ့ ကြိုးစားလာလိုက်တာ မြို့မှာ အတော်အခြေတကျ ဖြစ်သွားတော့ အိမ်အကြီးကြီး တစ်လုံးမှာ တစ်မျိုးလုံးထားပြီးအလုပ်တွေပေး၊ နေရာထိုင်ခင်းတွေပေးပြီး ထားခဲ့ဖူး၊ကူညီဖေးမခဲ့ဖူးတယ်။


သူကြည့်ရှု စောင်မသူတွေက လူဦးရေတိုးလာပေမယ့် သူ့လိုတော့ ထူးချွန်သူတွေ ဖြစ်မလာခဲ့ကြဘူး။ ဒီတော့အတော်များများဟာ သူ့တာဝန်ပေါ့။ ကျောင်း၊ဆေး၊ကျမ္မာရေး အတော်များများ သူ့ခေါင်းပေါ့လေ။


သူ့က အားလုံးအတွက်တော့ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ့။ ငှက် 

တစ်ဆယ်၊ တစ်ရာ၊ တစ်ထောင် နားနိုင်တယ် ဆိုပါတော့

လေ။


တချို့ သူ့အပေါ်မမှီဘဲ ရပ်တည်သွားနိုင်တာလည်းရှိ၊ တချို့ သူ့အပေါ် တောက်လျှောက် မှီသွားတာလည်း ရှိပေါ့။


“ငါ့တူရ..ငါကားစီးရင် စီးလို့ ရတယ်ကွ၊ ဘာလို့ မစီးတာလဲ ဆိုတော့..”


ကျွန်တော့် ဦးကြီး ပြောနေကျစကားလေး။ သူနေတဲ့ မြို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ကားစီးနိုင်သူ လက်ချိုးရေလို့ရ၊ သူလည်း စီးနိုင်တဲ့ ဘဝ ရနေပေမယ့် သူ ကားစီး မသွားခဲ့ဘူး။ 


“ဘာလို့ မစီးတာလဲ ဆိုတော့..တဲ့”


သူက စကားကို အကုန် မပြောပေမယ့် ကျွန်တော်က အကုန် ကြားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကြားနိုင်ဆို ကျွန်တော်က ၅ တန်းကျောင်းသား ဘဝကတည်းက သူနဲ့ အတူနေခဲ့ရတာကိုး။


ဦးကြီးဟာ ဥပုသ်နေ့တွေဆို ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာ တစ်နေကုန်သွားနေလေ့ရှိတယ်။ညနေမှ ပြန်လာတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ပဲ အကြိုအပို့ လုပ်ပေးရတာပေါ့။ 


ဘုန်းကြီးကျောင်းက ပြန်လာရင် သူ့မျက်နှာဟာ ပြုံးနေတတ်တယ်။ သူ ကျေနပ် နေတတ်တာမျိုး။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက် ၊ အလုပ် ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူဟာ ငှက်တစ်သောင်းနားဖို့ အတွက် ကြိုးစားရတော့တာပါပဲ။


ကျွန်တော်ဆယ်တန်းအောင်တုန်းက ရေကြောင်းသိပ္ပံ တက်ဖို့ အပူကပ်တော့ သူ ငြင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မျက်ရည်တွေကျပြီး အဲ့တုန်းက အကြောင်းကို ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးခဲ့ဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်များစွာက  အကြောင်းပေါ့။


အခု ဂျပန်ရဲ့ လူနေ့မှုဘဝ၊ ဂျပန်နိုင်ငံကြီး တိုးတက်ရခြင်းအကြောင်း လေ့လာသိရှိရတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အမှီအခိုကင်းအောင် ၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားခြင်းဟာလည်း မိသားစုကအစ၊ ဆွေမျိုး၊ မြို့ရွာ နိုင်ငံအထိ တိုးတက်ဖို့ရာရဲ့ အဓိကပဲလို့ ကျွန်တော် မြင်တတ်လာတယ်။


သစ်တပင်ကောင်း ငှက်တစ်သောင်းနား ဆိုတာ တိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ ၊ ကိုယ့်ထူးကိုယ်ချွန် ကြိုးစားကြတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ အသုံးမဝင်တော့တာကို တွေ့ရတယ်။


ကျွန်တော် ဆယ်တန်းအောင်ပြီး ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းမှာ ကျွန်တော့်ဦးကြီးနဲ့ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေခြင်းမရှိတာကို အခုမှ လက်ခံတတ်လာတယ်။ လက်ခံရမှန်း သိလာတယ်။


အဲဒီအချိန်က သူ့မှာ ကျွန်တော့်ထက် အရေးကြီးတာတွေ တစ်ပုံကြီး ဆိုတာလည်း ပြန်တွေးမိလာတယ်။


ဦးကြီးဟာ ကျမ္မာရေး လိုက်စားသူ ဖြစ်တာမို့ ရောဂါ ဖြစ်တယ်ဆိုတာလည်း အတော်ရှားတယ်။ ဘော့ပင်အမြဲ ကိုင်ရလို့ ထင်ပါရဲ့ ညာဘက် လက်ကလေးတွေတော့ ကပ် ကပ်နေ တတ်တယ်။


အဲဒီလို ကျမ္မာရေးလိုက်စား၊ ရောဂါကြီးကြီးမားမား မရှိတဲ့ ဦးကြီးဟာ သူ့အိပ်ယာထဲမှာ အိပ်နေတုန်းမှာပဲ လူ့လောကထဲက ထွက်ခွါသွားတယ်။


အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က အခုလို ပြည်ပမှာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းကြားသူကို ဘာရောဂါနဲ့ ဆုံးတာလဲ လို့မေးတော့ ဘာရောဂါမှ မရှိဘူး။ အိပ်နေရင်း ဆုံးသွားတာတဲ့။


အများ သိကြသလို ဆိုရင်တော့ ဦးကြီးက အိပ်နေရင်း ဘာရောဂါမှ မခံစားရဘဲ ဆုံးသွားတာပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခံစားမိတာကျတော့ ဦးကြီးက ဆုံးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဦးကြီးက ကျိုးကျ သွားခဲ့တာ။ 


ဘာလို့ဆို ဦးကြီးက သူ့ဘဝကို သူနေချင်သလို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လွတ်လပ် ပျော်ရွှင်စွာ ရှင်သန်နေထိုင် သွားရတာထက် အများအတွက် သစ်ပင်တစ်ပင်လို ရှင်သန် နေထိုင် ပေးခဲ့ရတာက များခဲ့တာကိုး။


   #လူခါး

  ၂၀၂၂-၀၆-၂၉၊ဂျပန်စံတော်ချိန်၁၈း၃၈မိနစ်

အိုက်တိုးပဂေးစံ


ကျွန်တော် တိုကျိုကို သွားမယ်ဆိုတော့ အလုပ်အတူလုပ်တဲ့ တစ်ယောက်က ဘာလဲ..တိုကျိုကစားသောက်ဆိုင်မှာ ပန်းကန်သွားဆေးမလို့လားတဲ့။ ကျွန်တော်ဘာမှ ပြန်မပြောဖြစ်ဘူး။ သူကပဲ ဆက်ပြောတယ်။ စကားလည်းမတတ်၊ စာလည်းမရဘူးဆိုတော့ ဆေးရမှာပဲ..တဲ့။


ကျွန်တော်လည်း ငါးခုတ်တဲ့ ဓါးကို  သူ့ဘေးနားပစ်ချပြီး သူ့အနားက ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူပြောသလို ဖြစ်လည်း ဖြစ်ပေါ့လို့ ကျွန်တော့်ဘာသာ တွေးပြီးသားပါ။ဒါပေမဲ့ အပြောခံလိုက်ရတော့ စိတ်တိုသွားမိတာ။


အဲသလိုနဲ့ တိုကျို ရောက်လာရော။ တိုကျိုရောက်လာတော့ အလုပ်က တန်းမရဘူး။ ပန်းကန်ဆေး အလုပ်တွေပဲ ပေါတယ်။ စိတ်ကလည်း သူငယ်ချင်းပြောစကားကို ပြန်ကြားနေမိပြီး လုပ်ဖို့ စိတ်ထည့်လို့ မရဘူး။ အဲဒါနဲ့ပဲ နေစားရိတ် စားစရိတ်ကြီးတဲ့ တိုကျိုကနေ နယ်မြို့ကလေးမှာ အခန်းအောင်းနေရတယ်။


နယ်မြို့လေးမှာလည်း အလုပ်ကတန်းမရလို့ တိုကျိုတက်ပြီး ရရာအလုပ်လုပ် ပြန်လုပ်မယ်ဆိုတော့ အသိ အစ်ကိုကဘာလဲ ပန်းကန်သွားဆေးမလို့လား..တဲ့။ ရရာပေါ့အစ်ကိုရာ ဆိုတော့ မင်းတို့ကောင်တွေ ဂျပန်လာရင် ပန်းကန် ဆေးတဲ့အလုပ် လုပ်ကို လုပ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူကပြောလို့လဲ..တဲ့။ ပြီးတော့ တဆက်တည်း ပြောတယ်။ခဏစောင့် ငါ အလုပ်ရှာပေးမယ်..တဲ့။


တကယ်လည်း သူက အလုပ်ရှာပေးတယ်။ အတော် သက်သာတဲ့ အလုပ်ပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေက ခင်ဗျားအလုပ်က DJ ပွတ်ရတာပါဗျာ…တဲ့။


တကယ်လည်း ပြောလောက်တယ်။ အလုပ်က အလှမွေးငါးကန်ထဲထည့်တဲ့ ကျောက်တုံးလေးတွေ၊ သစ်မြစ်လေးတွေမှာ ရေညှိပင်လေးတွေ ဗေဒါပင်လေးတွေကို အပ်ချည်ကြိုးလောက်ရှိတဲ့ ကြိုးလေးနဲ့ စည်းပေးရတာ။


တစ်ရုံလုံး အမျိုးသမီးတွေ ချည်းပဲ။ နည်းနည်း လေးတာလေးဆို ဇော်စံ.. ဇော်စံ..နဲ့ အော်ခေါ်ရင် ပြေးပြီး မပေးလိုက်ရတာပဲ။ အဲ့အချိန်ပဲ အားစိုက်ရတယ်။


ကျွန်တော့်လို အားကောင်းမောင်းသန် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရှိပေမယ့် သူက နာရီလိုပဲ အလုပ် လုပ်တယ်။နားချိန်ကျတာနဲ့ ဂျိကန်ဒက်စ်(အချိန်ကျပြီ)လို့အော်ရင်အားလုံး နား၊ 

အချိန်ပြည့်ရင် ဂျိကန်ဒက်စ်ဆို အလုပ်ပြန်စ ။ အဲ့ဒါသူ့အ

လုပ်ပဲ။ တစ်ရုံလုံးလည်း သူပဲ နာရီပါတ်တာ။


အဲ့အလုပ်မှာ ၆ လလုပ်ပြီး ဗူးရုံပြောင်းခဲ့လိုက်တယ်။ပိုက်ဆံတော့ ပိုရပါရဲ့ လုပ်ရတာက ချာလီချက်ပလင်ဝက်အူကြပ်သလို စက်ကထွက်လာတဲ့ ဗူးကို မှီအောင်မကောက်နိုင်လို့ ချွေးပျံရတယ်။ ချာလီ့ကိုကြည့်တုန်းက ရယ်မိပေမယ့် ကိုယ်တိုင်ကြုံမှပဲ မရယ်နိုင်တော့ဘူး။


လူက ဆိုင်းဝိုင်းထဲ ရောက်နေတဲ့ လူလိုပဲ။ လက်က 

လာဘ်ခေါ်ရုပ်ရဲ့ လက်တွေလို  လှုပ်နေ ရမ်းနေရတာ။အဲ့

အလုပ်မှာလည်း ခဏပဲ လုပ်ပြီး ထွက်လိုက်တယ်။


အခုအလုပ်ကတော့ အမိုက်ဆုံး ပြောရမယ်။စက်၉လုံးလှည့်နေရုံပဲ။ ပူတော့ပူတယ်။ ပွါးမယ့်လူ မရှိတာနဲ့ဘဲ လုပ်ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်တော်က လူပင်ပန်းရင် ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်။ နားပင်ပန်းရင် ဒဏ်မခံနိုင်ဘူး ဆိုတာမျိုး။


အခုအလုပ်မှာ အကြိုက်ဆုံးကတော့ ထမင်းစားချိန်စက်ရုံက ထမင်းဆိုင်မှာ စားရတာကိုပဲ။ ဟင်းမချက်တတ်သူ ကျွန်တော့်အတွက် ယန်း (၃)ရာနဲ့ ၄မျိုးလောက် ရှိတဲ့အထဲက အဆင်အပြေဆုံး တစ်ခုကို ရွေးစားလို့ရတယ်။ စားပြီး ပန်းကန်ကို ဆေးကန်ထဲ ချထားခဲ့ရုံပဲ။ ဘယ်လောက်မိုက်လဲ။


တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော်လည်း ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ စက်ရုံပေါ်တက်သွားတယ်။ နမူနာပြထားတဲ့ ဟင်းတွေ ကလည်း ရှယ်ပဲ။ စက်ထဲကနေ ထမင်းစားလက်မှတ်ဖြတ်ပြီး ထမင်းသွားယူတော့ အမိုက်ဆုံးဟင်းကို ရွေးပြီးယူခဲ့လိုက်တယ်။


လူက သိပ်မများသေးဘူး။ အဲကွန်းလေတဟူးဟူးနဲ့ အပီအပြင် စားမယ်ဆိုပြီး ဟင်းကိုလည်း ခပ်လိုက်ရော ဆံပင်စကြီး။ လူက ဗိုက်ဆာဆာနဲ့မို့ ဒေါသထွက်သွားတယ်။


မစားရသေးတဲ့ ထမင်းပွဲကို လင်ဗန်း လိုက်မပြီး ခါတိုင်း ထမင်းပန်းကန်ဆေးဖို့ ထားပေးရတဲ့ နေရာမှာ အသံမြည်

အောင် သွန်ချပစ်လိုက်တယ်။ 


အသံက တော်တော်ကျယ်သွားတာမို့ ထမင်းစားခန်းတစ်ခုလုံး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ 


ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုပြီး စားသောက်ခန်းပြင်တဲ့ အထဲက တစ်ကိုယ်လုံး မျက်လုံးပဲဖော်ထားတဲ့ တာဝန်ရှိသူတစ်ယောက် ပြေးထွက်လာတယ်။


ဘာဖြစ်ရမလဲ.. ထမင်းထဲမှာ ဆံပင်မွေးပါလာတယ်။ဒါနဲ့ဆို ၂ ကြိမ်ရှိပြီ လို့ ကျွန်တော်လည်း အော်ပစ်လိုက်တယ်။  


တကယ်လည်း ၂ ကြိမ်ရှိပြီ။ ပထမတစ်ကြိမ်တုန်းကတော့ ဖယ်ပြီး စားဖြစ်သေးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ လူက ဒေါသကို မထိမ်းလိုက်နိုင်တော့ဘူး။


ကျွန်တော့်စကားကိုကြားတော့ မျက်လုံးပဲ ဖော်ထားတဲ့နောက်တစ်ယောက် ပြေးထွက်လာတယ်။ပြီးတော့ လက်မှတ်စက်ကိုသွားပြီး လက်မှတ်အသစ် တစ်စောင် ယူလာတယ်။


ဒီလက်မှတ်နဲ့ အသစ်တစ်ပွဲ ထပ်ယူပါ..တောင်းပန်ပါတယ်။ ဂေါ်မန်းနာစိုင်းနယ်..တဲ့။


ကျွန်တော်လည်း ရတယ် ဆိုပြီး ထမင်းစားခန်းထဲက ပြန်

ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဆင်းသာ လာခဲ့တာ လူက ဒေါသကြောင့် တုန်နေတုန်း။


 ညနေ အလုပ်ပြန်သည်အထိ ဘာမှ မစားတော့ဘဲ ပြန်ချိန်ကျတာနဲ့ ကားကို ဒရောသေားပါးမောင်းပြီး စက်ရုံထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။


အိမ်တန်းပြန်မယ် စိတ်ကူးပြီးမှ အိမ်လစာပေးစရာရှိတာမို့ အိမ်ပိုင်ရှင် သူဌေးမရဲ့ ရုံးခန်းဘက် မောင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။


ရုံးခန်းရှေ့မှာ သူဌေးမရဲ့ Ford ကား အမည်းရောင်ကြီးရပ်ထားတာကို တွေ့တာမို့ သူ့ကားဘေးမှာ ကျွန်တော့်ကားကို ကပ်ရပ်ပြီး ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။


သူဌေးမက ခဏစောင့်ဆိုပြီး လက်ဟန်ပြတာမို့ အသာထိုင်စောင့်နေလိုက်ရတယ်။ အိမ်ခန်းတွေ၊ အဆောင်တွေ အများကြီး ရှိတဲ့အပြင် ကားတွေ ဆိုင်ကယ်တွေကို လည်း လေလံဆွဲတာတို့ ဘာတို့လုပ်တော့ အတော်တော့ ကြွယ်ဝ

တယ်။


သူပြီးမှ အိမ်လစာ ပေးပြီး ပြန်မယ်လုပ်တော့ ဇော်စံ..ခဏ စောင့်ဦးဆိုပြီး သူ့စားပွဲအံဆွဲကို လှပ်ပြီး တစ်ခုခုကို ယူပြီး ကျွန်တော့်အနားပြန်ရောက်လာတယ်။


ရော့..


သူပေးတာကို ကြည့်လိုက်တော့ စက်ရုံက ၃၀၀တန် ထမင်းစား လက်မှတ်လေး။


ကျွန်တော် အံ့ဩသွားတယ်။ သူဌေးမက ဒီလက်မှတ်ကို ဘယ်က ရတာလဲ လို့လည်း တွေးမိလိုက်ရင်း


ဘယ်လိုလုပ် လက်မှတ်က ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ။  ဘယ်သူ လာပေးသွားတာလဲ လို့ မေးလိုက်တော့ သူဌေးမက တစ်ချက်ပြုံးရင်း ငါယူလာတာလေ..တဲ့။


ကျွန်တော် ထပ်ပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။


ရှချော(သူဌေး)က ဘယ်လိုသိပြီး ယူလာတာလဲ ဆိုတော့ ငါရှိတယ်လေ။ အထဲက လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။ငါက အထဲမှာ ပန်းကန်ဆေးနေတာတဲ့။ ဘိုက်တို( အချိန်ပိုင်းအလုပ်) လုပ်နေတာတဲ့..။ ရော့..တဲ့။ 


ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြရင်း ကမ်းပေးပြန်တယ်။


ကျွန်တော် မငြင်းနိုင်တော့ဘူး။ လက်ကို မတုန်အောင်ထိန်းရင်း မျက်နှာကို အမူအရာ မပျက်အောင် ကြိုးစားပြီး ထမင်းစား လက်မှတ်ကို ယူလိုက်မိတယ်။


ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…လို့ ပြောပြီး သူ့ရုံးခန်းထဲကနေ အမြန်ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့အနားကသာ ထွက်လာလို့ ရပေ

မယ့် သူဌေးမရဲ့ အပြုံးဟာ ကျွန်တော့်ကားနောက်ကနေ ပြေးလိုက် ကပ်ပါနေသလို ခံစားနေရတယ်။


အဲဒီ အကြောင်းကို တိုကျိုတက်မလာခင်က အလုပ်အတူ

လုပ်တဲ့ သူငယ်ချင်းကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားကြည့်သေးပေ

မယ့် သူ မယုံမှာကို သိနေလို့ မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ 


သေချာကတာကတော့ အဲဒီနေ့က စပြီး စက်ရုံက ထမင်း

ဆိုင်မှာ ကျွန်တော် ထမင်းတက် မစားဖြစ်တော့ဘူး။


    #လူခါး

  ၂၀၂၂-၀၆-၂၇၊ဂျပန်စံတော်ချိန်၂၃:၀၇မိနစ်

Saturday, 11 June 2022

ကျွန်တော်ဆက်မရေးချင်တဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်း

        ကျွန်တော်တို့ကိုသယ်လာတဲ့လေယာဉ်ကြီး ကွာလာလမ်ပူလေဆိပ်ကို ဝေ့ဝဲကျလာတော့ ပတ်ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ဆီအုန်းပင်တွေက လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးပြီး ကြိုဆိုနေကြတယ်လို့ထင်မိတယ်။ တကယ်တော့ လေတဟူးဟူးတိုက်နေလို့ဘယ်ထိုးညာယိမ်းဖြစ်ပြီး ဘာသာဘာဝ လေနှင်ရာ ဆော့ကစားနေတာ ဖြစ်မှာပါ။


        ဒါကိုကျွန်တော်က ''ဟယ် တို့နိုင်ငံကို တိုးတက်ကြီးပွားအောင် လုပ်ပေးမယ့် ကောင်တွေလာပြီဟေ့''လို့ဆီအုန်းပင်ကြီးတွေက အော်ပြောနေကြသလိုလို ထင်မိတာ။ 


          လေယာဉ်ကြီးပေါ်က ခြေချတော့ အရင်ဆုံး တစိမ်းပြင်ပြင်ယဉ်ကျေးမှုက ရင်ဝကိုလာမှန်တယ်။ ဘယ်ကိုခြေဦးလှည့်  ရမှန်းမသိတော့    ကျွန်တော်နဲ့ တစ်အေးဂျင့်ထဲလာတဲ့ သူဌေလောင်းတွေနောက်ကပဲ ကပ်လိုက်လာခဲ့မိတယ်။


   ခရီးဆောင်အိတ်အသေးလေးကို လက်ကစွဲပြီး ကြောင်လျှာသီးကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့ပေါ့။ သူတို ့သွားရာလိုက်၊သူတို့ ငေးရာငေးပြီး လူဖြူတွေတန်းစီတဲ့ထွက်ပေါက်မှာ ခရီးသည်ချင်းအတူတူပဲလေ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ စုပြုံတန်းစီကြတော့ လုံခြုံရေးတွေက ကျွန်တော်တို့ နားမလည်တဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြောပြီး လက်ညိုးတွေနဲ့  ဝိုင်းထိုးလိုက်ကြတာ မှန်တွေကာထားတဲ့ ထောင့်တစ်ထောင့်ကို ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ ရောက်သွားကြတယ်။


  အဲဒီနေရာမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေကြမှန်းမသိတဲ့ နီပေါ၊ ဘင်္ဂလား၊ မြန်မာ၊ ဖိလစ်ပိုင်စတဲ့ အလုပ်သမားတွေက ငေါင်တူတူထိုင်နေကြလေရဲ့။ တစ်ချို့က တိုင်ကြီးတစ်တိုင်ကို ပတ်ချာလှည့်ပြီးဝိုင်းကြီး ပတ်ပတ်ဒူဝေဝေ အိပ်ကြလို့။တစ်ချို့က သုံးလေးရက်ကြာလို့တောင်အေးဂျင့် လာမကြိုလို့ ထမင်းငတ်ကြ၊ ရေငတ်ကြ နဲ့ မှိုင်တွေရီဝေကြလို့။သူတို့ကိုကြည့်ပြီး '' သြော်   သူဌေးလောင်းတွေ သူဌေးလောင်းတွေ၊ မကြာခင်ကြီးပွား ချမ်းသာလာမယ့် သူဌေးလောင်းတွေ ''...... လို့ ကျွန်တော်တွေးလိုက်မိတယ်။


       တစ်ချို့ ကြတော့ နေရောင်အနည်းအကျဉ်းရတဲ့ နေရာလေးမှာ သူ့ထက်ငါတိုးဝေ့ပြီး နေပူစာလှုံနေကြလေရဲ့။ သူတို့တွေ နေရောင်အငမ်းမရ ဖြစ်တာမြင်မှ ခေါင်းပေါ်မော့ကြည့်လိုက်တော့ မျက်နှာကျက် အနှံ့မှာ တပ်ထားတဲ့ လေအေးပေးစက်တွေက အငြိုးတကြီးနဲ့ လေတွေ တဟူးဟူး မှုတ်ထုတ်လို့ ။


        လေအေးစက်ကြီးတွေမြင်မှ ကျွန်တော့်စိတ်က အနွေးထည်ကိုသတိရလာတယ်။ စားစရာတွေရော၊အနွေးထည်ရော အကုန်းလုံး ပစ္စည်းတွေထည့်တဲ့အိတ်ထဲ ပါသွားတာ။ တစ်ဖွဲ့ တည်းအတူလာတဲ့ လူတွေကိုကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ မှာလည်း ဖတ်လတ်ဖတ်လတ်ဖြစ်နေတဲ့ ကြောင်လျှာသီးတောင့်ကြီးတွေ ကိုယ်စီနဲ့။


        စားစရာ တစ်စုံတရာ တွေ့ လိုတွေ့ ငြား ဆွဲအိတ်အသေးလေးထဲ ရှာကြည့်တော့ မလေးစကားပြောစာအုပ် အသစ်စက်စက်လေးပဲ   ထွက်လာတယ်  ဟုတ်သားပဲ။  အေးဂျင့်  လာမခေါ်ခင် စာအုပ်ထဲကရသလောက်ကျက်ရမယ်လို့ တွေးရင်း တွေ့ ကရာစာလုံးတွေကို လျှောက်ဖတ်နေမိတယ်။


            Bukan= မဟုတ်ဘူး

            Saya= ကျွန်တော် ငါ

            နှစ်ခုပေါင်းလိုက်တော့ ‘'ငါမဟုတ်ဘူး''


    အလဲ့ ဘယ်ဆိုးလို့လဲ။  Bukan Saya ငါမဟုတ်ဘူး Bukan Saya Your Worker အင်္ဂလိပ်နဲ့ မလေးသိသလောက် ရောချလိုက်တော့ '' ငါကမင်းတို့ အလုပ်သမားမဟုတ်ဘူး ဟဲ  ဟဲ…..ကျွန်တော်ခံတွင်းတွေ့ သွားရတယ်။


             ကျွန်တော် အဲဒီလိုလျှောက်ပြီး ထွေရာလေးပါး ကျက်မှတ်နေတုန်း ခန္ဓာကိုယ်ကိုလာထိတဲ့  မာဆတ်ဆတ် အထိအတွေ့ တစ်ခုကြောင့်လန့်သွားတယ်။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်မသိတဲ့ဘာသာစကားနဲ့ပွစိပွစိ လုပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ။ဘာတွေပြောနေမှန်းလဲမသိဘူး။ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ တန်းစီနေကြတာတွေ့ တာနဲ့ ကျွန်တော်လည်းဘုမသိ၊ဘမသိ ဝင်ပြီး တန်းစီလိုက်ရတယ်။


               ''လိုင်း......လိုင်း''

      ကျွန်တော်တို့ကို လာဟောက်တဲ့ လူရဲ့ ပါးစပ်က အော်နေတဲ့ အသံကြီး။ ပြောလည်းပြော ခြေထောက်ကလည်း တန်းစီနေတဲ့လူတွေကို တဖတ်ဖတ်နဲ့ လိုက်ကန်နေတယ်။ ခုမှ ကျွန်တော်သတိရတယ်။ကျွန်တော်စာတွေလိုက်ကျက်နေတုန်းက လူကိုလာထိတဲ့ မာဆတ်ဆတ်အရာ က သူ့ဖိနပ်ပဲဖြစ်ရမယ်။


   ကျွန်တော့်ရဲဘော်တွေကိုမေးကြည့်တော့ အေးဂျင့် တဲ ့။ သြော် မလေးလူမျိုး နဲ ့့ငါတို ့လူမျိုးနဲ ့တော်တော် အရောင်အသွေး တူပါလားလို ့ တွေးမိတယ်။ ဘာသာစကားရယ်၊ အကျင့်စာရိတ္တရယ်ပဲ ကွာလိမ့်မယ်လို ့တွေးလိုက်မိတယ်။


      အဲဒီလူက ကျွန်တော်တို့ နာမည်တွေကိုမပီ မသနဲ့ ခေါ်လိုက်၊ ကျွန်တော်တို့က ရှိပါတယ် လုပ်လိုက်နဲ့ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ အောင်လက်မှတ်ရသွားတယ်။   ပြီးတော့ အခန်းတစ်ခန်းထဲက ပစ္စည်းထည့်တဲ့ အိတ်တွေသွားယူကြရတယ်။ အိတ်တွေလက်ထဲရောက်တော့ ကိုယ့်အိတ်ကိုယ် ဖွင့်ပြီး ဆာလောင်နေတာတွေ ပြေပျောက်အောင်စားကြမယ်လို့ ပြင်တော့ .....


               ''ဟေး .....ဟေး ...''

       အေးဂျင့်ဆိုတဲ့လူက လက်မှာပတ်ထားတဲ့ နာရီကိုပုတ်ပြပြီး အချိန်မရဘူး ဆိုတဲ့အမူအယာနဲ့ အော်ရင်း ကားပေါ်ကို အတင်းတက်ခိုင်းတယ်။ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူ့လက်ခုပ်ထဲကရေပဲ ။သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း ကားပေါ် တက်ကြရတယ်။


        စိတ်ထဲကတော့ တွေးနေမိတယ်။ ကိုယ်ကျင်းစာတရား မရှိတဲ့လူ။ လူ လူချင်းဘာညာ ဆိုပြီး တော့။မေတ္တာပို့ ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီလူသာ တို့လူမျိုးဆိုရင် တို့ကိုခြေထောက်နဲ့လည်းကန်မှာ မဟုတ်ဘူး ။ဗိုက်ဆာနေတာကိုလည်း ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး.. ဆိုပြီး မဖြစ်နိုင်တာကို လျှောက်တွေးနေမိတယ်။  အဲဒီလို ကျွန်တော်လျှောက်တွေးနေတုန်းမှာ အေးဂျင့်ဆိုတဲ့လူရဲ့ ခါးကြားမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဖုန်းအကောင်းစားကြီးက ထမြည်လာတယ်။


               '' ရွှေပြုန်း ငွေပြုန်း ပွဲတော် တောင်ပြုန်း  .......ပျော်မဆုံးကြလို့တို့တတွေနွှဲပျော် ……ကားလေးနဲ့လာလေလာနော်....ရထားလေးနဲ့ လာလေလာနော် ..... လှည်းယာဉ် ကလေးနဲ့ ပိုလို့ ပိုလို့ ပျော်.....''အေးဂျင့်ဆိုတဲ့လူ မျက်စိမျက်နှာပျက်နဲ့  သူ့ ဖုန်းကို ကမန်းကတန်းလက် လှမ်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့လည်း သူ့ဖုန်းကသီချင်းသံကြောင့် မှင်တက်သွားကြရတယ်။ဒီလူ့ ဖုန်းက ဘာ့ကြော င့်မြန်မာသီချင်း ထမြည်တာလဲ။ ပြီးတော့ မြည်တဲ့ သီချင်းကလည်း ကြည့်ဦး .....


                 '' ရထားလေးနဲ့လာလေ လာနော် ...ကားလေးနဲ့လာလေ လာနော် ..''  တဲ့။

 ဒါ  ရွဲ့တာ ။ပျော်မဆုံးကြလို့ဘာလို့နဲ့။ ဒါ ဒီကိုလာတဲ့ လူတွေကို ရွဲ့တာ။ ဒီလူက ကျွန်တော်တို့မြန်မာ လူမျိုးလား ။မြန်မာနဲ့တော့ တူပါရဲ့ ။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကို မြန်မာလို ဘာလို့မပြောချင်ရတာလဲ။ မြန်မာ ဆိုရင်ရော ကျွန်တော်တို့ကို အချင်းချင်း ဒီလိုပြုမူ ဆက်ဆံပါ့မလား။


                   သူ့လက်က ဖုန်းဆီကိုသွားနေတဲ့ အခိုက်အတန့် ကလေးမှာ ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲ ဝင်လာတဲ့ အတွေးတွေပါ။ အဲဒီလူက ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်းခပ်ကျယ်ကျယ်ပြန်ပြောလိုက်တယ်။


                  ''ဘူကန်း  ဆာယာ မြန်မာ ''

                    ''ဟင် ''


                    ကျွန်တော်ချက်ချင်းတွေးမိသွားပြန်တယ်။  " ဘူကန်း ဆိုတာ မဟုတ်တာ '' ဆာယာ'' ဆိုတာကငါ ဒါဆို သူပြောတာ'' ငါ မြန်မာ မဟုတ်ဘူး'' လို့ပြောတာပေါ့။ တစ်ဖက်လူက ဘာမှ မပြောရသေးခင်သူကပြောလိုက်တဲ့စကား ။ဒါ သီချင်းသံကြောင့်သံသယ ဝင်နေတဲ့ကျွန်တော်တို့ရဲ့အကြည့်ကို ဖြေရှင်းချက်ထုတ်လိုက်တဲ့သဘောလား ပြောပြီး ပြီးချင်း သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီ ကို မလုံမလဲ နဲ့ကြည့်လာတယ်။အဲဒီ အကြည့်ဟာ သူခိုးလူမိသွားရတဲ့ အကြည့် မျိုး ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။


                   ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ဆန္ဒတွေကို မျိုသိပ်ပြီး ရေးလက်စ စာကို ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။သူ့ အကြောင်းဟာ ကျွန်တော်ဆက်ပြီး ရေးရလောက်အောင် မထိုက်တန်တော့လို့ပါပဲ . . . .


           

                                                                                                                                              လူခါး

                                                                                                             လမ်းသစ် ဂျာနယ် မလေးရှား

                                                                                                             ဇန်နဝါရီ ၂၀၁၂