Friday, 27 May 2016

ႏုိင္​ငံ​ေတာ္​လုပ္​ၾကံၾကသူမ်ား


                       
                               
                               ၁

ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ပါတယ္။ နာမည္က ဟခ်ိကုိ။
 ေခြးကေလဟခ်ိကုိ။  သူ ့ကုိ အခိတစီရင္စု ..Odate ျမဳိ ့အနားမွာရွိတဲ့
လယ္ေတာတစ္ခုမွာ ၁၉၂၃ ခုနွစ္ နုိဝင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန ့မွာ
ေမြးဖြားခဲ့တယ္။မ်က္နွာက အျဖဴေရာင္နဲ ့ေရႊအုိေရာင္ ကုိေပါင္း
စပ္ထားတဲ ့မက္မြန္ေရာင္။ သူ ရဲ ့ပုိင္ရွင္နာမည္က
ဟိဒဲစဘုရုိ ယူနီနုိ ။
ေခြးကေလး ဟခ်ိကုိ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ ့အဓိက အခ်က္ကေတာ့
သူ ့သခင္ ယူနီနုိစ ံ ျပန္မလာေပမယ့္ သူ ့သခင္ျပန္လာေနက်
ရွိဘုယ ဆုိတဲ ့ဘူတာမွာ နွစ္ကာလ ၉ နွစ္ေက်ာ္ မပ်က္မကြက္
ေစာင့္စားရင္းေသဆုံးသြားခဲ့တဲ့အတြက္ပဲ။ ၁၉၃၅ခုနွစ္ မတ္လ
၈ ရက္ေန ့အသက္ ၁၁ နွစ္အရြယ္မွာ ေသဆုံးခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။
သူ ့ကုိ Minato က Aoyama သခၤ်ဳိင္းမွာ ျမွဳပ္နွံေပးခဲ့ၾကတယ္။
သူ ့ရဲ ့သခင္ျဖစ္သူအေပၚ သစၥာေစာင့္သိမႈကုိ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ ့
သူ ့သခင္ကုိ သူသြားေစာင့္ေနက် ရွိဘုယ ဘူတာ မွာ သူရုပ္ပုံ
ကုိ ေၾကးသားနဲ ့ထုလုပ္ထားရွိခဲ့ၾကတယ္။ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီေနရာဟာ အမ်ားနွစ္သက္တဲ ့ေနရာေလးတစ္ေနရာအျဖစ္
ယေန ့တုိင္ရွိေနေသးျပီး အမ်ားသူငွာလည္ပတ္တဲ ့ထင္ရွားတဲ့
ေနရာေလးတစ္ေနရာျဖစ္ေနဆဲပဲ။

                                           ၂

လူတစ္ေယာက္ ။ နာမည္က  မစဘုမိ ဟုိဆုိနုိ။ သူ ့ကုိ ၁၈၇၀မွာ
ေမြးျပီး ၁၉၃၉ မွာ ေသဆုံးသြားခဲ့တယ္။ သူဟာ ကမ႓ာေက်ာ္ တုိက္
တန္းနစ္သေဘၤာၾကီးနစ္ျမွဳပ္မႈမွာကုိယ္တုိင္ၾကဳံေတြ ့ခဲ့ရတဲ ့တစ္
ဦးတည္းေသာ ဂ်ပန္နုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ သူ ့ရဲ ့အသက္
ရွင္လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ဂ်ပန္တစ္နုိင္ငံလုံးက ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ
ျပဳၾကတယ္။ ဂ်ပန္နုိင္ငံရဲ ့အထင္ကရသတင္းစာေတြ ရုပ္သံသတင္း
ဌာနေတြက သူ ့အေၾကာင္းကုိ တခမ္းတနားေဖာ္ျပၾက။ ခ်ီးက်ဴးေရး
သားၾကတယ္။
ဒါေပမယ္ ့ေနာက္ပုိင္းမွာ သူ ့အေၾကာင္းဟာ လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြား
သလုိ ဗြင္းဗြင္းၾကီးေပၚလာတယ္။ သူဟာ တုိက္တန္းနစ္သေဘၤာနစ္
ျမွဳပ္မႈကေန ရုိးသားစြာအသက္ရွင္လြတ္ေျမာက္လာသူ မဟုတ္ေပ
ဘူး။
သေဘၤာၾကီးနစ္ျမွဳပ္ေနခ်ိန္မွာ ကေလးသူငယ္ေတြ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္
မိခင္ေတြ သက္ၾကီးရြယ္အုိေတြ ကုိ ဦးစားေပးစံနစ္နဲ ့ကယ္ဆယ္ခဲ့
တဲ ့အခ်ိန္မွာ မေလာက္မင ျဖစ္ေနတဲ ့အသက္ကယ္ ေလွေပၚကုိ ဟုိဆုိ
နုိ ဆုိတဲ ့ဂ်ပန္နုိင္ငံသားဟာ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္အျဖစ္ ဟန္
ေဆာင္ျပီးလုိက္ပါခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ အသက္ရွင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။
ဒါကုိ သိလုိက္တဲ ့အခ်ိန္ကစျပီး ဂ်ပန္နုိင္ငံသူ နုိင္ငံသားေတြဟာ
ဟုိဆုိနုိကုိ လူလိမ္တစ္ေယာက္ သရဲေဘာေၾကာင္သူတစ္ေယာက္
အျဖစ္ျမင္ခဲ့ၾကျပီး ဝုိင္းဝန္းျပစ္တင္ေဝဖန္ခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ပန္နုိင္ငံရဲ ့
ထင္ရွားတဲ ့ယာကုဆာ ဂုိဏ္းေတြက ဆုိရင္ အရွက္ရ ရႈံးနွိမ့္သူတုိ ့
ထုံးစံအတုိင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္သတ္ေသသြားဖုိ့အထိ ေျပာဆုိေဝဖန္
ၾကတယ္။
ဂ်ပန္အစုိးရဟာ လည္း ဟုိဆုိနုိရဲ ့အေၾကာင္းကုိ အျဖစ္မွန္သိလုိက္ျပီး
တဲ့ေနာက္ပုိင္း ဂ်ပန္ရဲ ့မူလတန္းသင္ရုိးေတြထဲအထိ ေစ့ေစ့စပ္စပ္
မွန္မွန္ကန္ကန္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပခဲ့ျပီး ေနာက္လာေနာက္သားေတြ
သိရွိဆင္ျခင္ဖုိ ့လႈံ ့ေဆာ္ခဲ့တယ္။  ဟုိဆုိနုိဟာ အသက္မေသခင္က
တည္းက ဘဝေသခဲ့တဲ ့လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကမ႓ာေလာက ထဲက ထြက္ခြာခဲ့ရသူ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
ဒါဟာလည္း ဂ်ပန္နုိင္ငံသူ နုိင္ငံသားေတြရဲ  ့အမွန္တရားကုိ ခ်စ္ခင္
စုံမက္မႈဆုိတဲ ့စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္လာခဲ့တာပါပဲ။ သခင့္ျပန္အလာကုိ
၉ နွစ္တုိင္တုိင္တစ္ေနရာတည္းမွာ လာလာေစာင့္ေနတဲ ့ေခြးကေလး
ဟခ်ိကုိကုိ ေၾကးရုပ္သြန္းလုပ္ျပီး အမွတ္တရဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကတယ္။
ဒါဟာ သစၥာတရားကုိ ျမတ္နုိးမႈ ဆုိတဲ ့ျပယုရ္တစ္ခုပဲ။ ေခြးကေလး
တစ္ေကာင္ျဖစ္ေပမယ့္ သမုိင္းအမွန္ အျဖစ္အပ်က္ကုိ   သမုိင္းအမွန္
အတုိင္း မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကတယ္။
တုိက္တန္းနစ္သေဘၤာေပၚကေန လြတ္ေျမာက္အသက္ရွင္လာတဲ ့
ဟုိဆုိနုိ ဆုိတဲ ့လူတစ္ေယာက္ကုိ က်ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလုိ ့
ဆုိျပီး မဟုတ္မမွန္လုပ္ရပ္အေပၚမွာ  သက္ညွာမေပးခဲ့ဘူး။ အသက္
ရွင္ခြင့္ရေပမယ့္ ဘဝေသသြားတဲ ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ သမုိင္း
အမွန္ကုိ သမုိင္းအမွန္အတုိင္းခ်ျပီးထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူခဲ့
တယ္။ ဒါဟာလည္း အမွန္တရားကုိ ေရွးရႈမႈပဲ။  ဂ်ပန္နုိင္ငံဟာ ဒီ
အျဖစ္အပ်က္ နွစ္ခုကုိ ၾကည့္ျပီးသုံသပ္မယ္ မွတ္ေက်ာက္တင္မယ္
ဆုိရင္ေတာင္ အရည္ျပည့္မွီတဲ ့ပတၲျမားတစ္ပြင့္ လုိပဲ။ ကမ႓ာက ယ
ေန ့အထိ ဦးညႊတ္ေနရတာဟာလည္း ဒီစိတ္ဓာတ္ေတြေၾကာင့္ပဲ။

                             ၃

ကြ်န္ေတာ္တုိ့ဆီမွာ  ၁၈.၀၅.၂၀၁၆ ဗုဒၶဟူးေန ့မွာ စစ္ကုိင္းကေန လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္လာတဲ ့အလုပ္သမားသပိတ္ကုိ စစ္ကုိင္းတုိင္း
တာဝန္ရွိသူေတြက အင္အားသုံးျဖဳိခြင္းျပစ္လုိက္တယ္ဆုိတဲ ့သတင္း
ကုိ ဖတ္လုိက္ရတယ္။
သတင္းကုိဖတ္ေနရင္း ရင္ထဲမွာပူလာသလုိလုိ။ အကူးအေျပာင္းကာ
လအစမွာ မျဖစ္သင့္တာေတြျဖစ္ကုန္မွျဖင့္။ အလုပ္သမားသပိတ္ဆုိ
ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္းပါေနေသးဆုိေတာ့ စုိးရိမ္စိတ္
က ငယ္ထိပ္တက္ေစာင့္ေတာ့တယ္။
သိပ္မၾကာဘူး သတင္းေတြ ခပ္စိပ္စိပ္တက္လာတာကုိလည္းေတြ ့ရ
တယ္။ အလုပ္သမားသပိတ္ကုိေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ ့လူေတြဟာ လုပ္
စားသူေတြ ျဖစ္ေၾကာင္သတင္းအစအနေတြ ဖတ္လာရတယ္။ ဒီအခါမွာ သူ ့ထက္ငါ ဆဲၾက မဲၾကျပန္တယ္။
 ေျပာခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ဆီက လူေတြက ၾကိမ္းေက်လြယ္ၾက
တယ္။ မေက်နပ္ဘူး မေက်နပ္ဘူး ေအာ္ၾက ေအာ္ၾက။ ျပီးေတာ့
လည္း သူ ့ထက္ငါေမ့ျပစ္ၾကေရာ။
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ငယ္ငယ္က တုိင္းျပည္ကုိ ဆင္းရဲတြင္းထဲဆြဲခ် ခဲ့တဲ့ဦး
ေနဝင္းဆုိသူၾကီးကုိအလြန္မုန္းတယ္။ သူ ့ေျမးေတြ ျဖစ္တဲ ့ေနဝင္း
ရထားတြဲတစ္တြဲလုံးကုိ  လည္းမုန္းတာပဲ။ အဲ သိပ္မၾကာဘူး။ နုိင္ငံ
ေတာ္လုပ္ၾကံမႈဆုိျပီး တစ္တြဲလုံး အထဲေရာက္ကုန္တယ္။ အဲ သိပ္မ
ၾကာဘူး ျပန္လြတ္လာတယ္။က်တုန္းကေတာ့အမႈကအၾကီးၾကီး။ နုိင္
ငံေတာ္ လုပ္ၾကံမႈ။ ျပန္လြတ္လာေတာ့ နုိင္င့ံ အခ်မ္းသာဆုံးစာရင္းထဲ
က ေနရာမပ်က္။ တစ္ေယာက္ကဆုိ မရွက္မေၾကာက္စာေပအနုပ
ညာသမားအျဖစ္ေတာင္ ခပ္တည္တည္ေနရာယူလုိက္ေသးတယ္။
ျပီးေတာ့ ဘာၾကာေသးလုိ ့လဲ။ တုိင္းျပည္ကုိ အဖက္ဖက္က ေအာက္
က်ေနာက္က် ျဖစ္ေအာင္ ႏြံထဲဆြဲနွစ္ လုပ္ၾကံခဲ့တဲ ့မွဴးၾကီးရာထူးနဲ ့
အျငိမ္းစားယူျပီး ပင္စင္လစာ သိန္း၁၀၀ ယူေနတဲ ့လူၾကီးတစ္
ေယာက္။ မုန္းလုိက္ၾကတာ မုန္းလုိက္ၾကတာ။ ေသျပီဆုိတဲ ့သတင္း
မွားတက္လာရင္ေတာင္  အခုမွေသသလားဟ ဆုိျပီး ေနာက္က်ခ်ည္
ရဲ ့ဆုိျပီး ဝုိင္းျပီး ေထာပနာ ျပဳၾကေသးတယ္။
သူ ့အားကုိးနဲ ့မုိက္ရုိင္းခ်င္တုိင္း မုိက္ရုိင္း ။ ရုိင္းစုိင္းခ်င္တုိင္း ရုိင္း
စုိင္းခဲ့တဲ ့သူ ့ေျမဆုိတဲ ့တစ္ေယာက္။ အေဖေလာက္အရြယ္ လည္း
ဒူးေထာက္ခုိင္း ပါးရုိက္။  မႈန္ယုိေနတဲ ့ဆင္တစ္ေကာင္လုိ မည္းမည္း
ျမင္ရာ ထုိးေဟာင္တတ္တဲ ့ေခြးေလေခြးလြင့္တစ္ေကာင္လုိ တုိင္းျပည္
အေပၚ လူထုအေပၚ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ အခြင့္အေရးယူ တုိင္းျပည္ကုိ
ခြ်တ္ျခဳံက်ေအာင္ အားထုတ္ခဲ့တာ တစ္နုိင္ငံလုံးအသိ။
ေဟာ ျပီးခဲ့တဲ ့လပုိင္းကသူ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္တဲ ့ ကာဗာေဆာင္း
ေလးတစ္ပုဒ္ မင္းသားမင္းသမီးစုံစုံလင္လင္နဲ ့့ အင္တာနက္မွာ
ေပၚလာတယ္။ share ၾက like ၾက နဲ ့လက္ကုိမလည္ၾကဘူး။ ဘယ္
သူေတြလဲဆုိေတာ့ မုန္းပါတယ္ မုန္းပါတယ္ ဆုိတဲ ့လူေတြပဲ။
ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ျဖင့္ စဥ္းစားရင္းအေျဖကုိမရဘူး။
ခုတစ္ခါ အလုပ္သမားသပိတ္မွာေခါင္းေဆာင္တဲ ့လုပ္စားေတြကုိ
သက္ဆုိင္ရာက ဖမ္းဆီးအေရးယူ ေတာ့ ေထာက္ခံလုိက္ၾကတာ။
ဘယ္သူေတြလည္း ဆုိေတာ့ ဒီလူေတြပဲ။ ဒီနုိင္ငံသားေတြပဲ။ တကယ္
လုိ ့ျပန္လြတ္လာရင္ေရာ အဲလူေတြက အရင္ နုိင္ငံေတာ္ဖ်က္စီးသူ
ေတြလုိ ပဲ ေနရာေကာင္းမွာ ခြထုိက္လ်က္သား ျဖစ္ေနဦးမွာပဲလား။
နုိင္ငံသူ နုိင္ငံသားေတြကေရာ အရင္လုိပဲ လြယ္လြယ္ေၾကေပ်ာက္
ေမ့ျပစ္ၾကဦးမွာလား။သမုိင္းကုိ နွစၤဝက္ေလာက္သာထုိးတဲ ့နုိင္ငံ။
ဂ်ပန္နုိင္ငံမွာေတာ့ ေခြးတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနခဲ့တာေတာင္ သမုိင္းကုိ
အပဲ ့မခံဘူး။ တစ္ခါတည္းေသရာပါေအာင္ စြဲေနေအာင္ မွတ္တမ္း
တင္ထားခဲ့ၾကတယ္။  လူတစ္ေယာက္အမွားလုပ္မိေတာ့လည္း ခြင့္
မလႊတ္သင့္တဲ ့ကိစၥမုိ ့ခြင့္မလႊတ္ခဲ့ၾကဘူး။ မေသခင္က ေသလူ
လုိ ျဖစ္ေအာင္ ယတိျပတ္ သမုိင္းအမွန္အတုိင္း ဆုံးျဖတ္အေရးယူ
ခဲ့ၾကတယ္။ ဘဝေသသြားတဲ ့အထိ။
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ဆီမွာေတာ့ သမုိင္းတရာခံေတြက ဘုန္းေတာ္ဘြဲ ့ေတြ
အေရးခံေနၾကရေလရဲ ့။ နုိင္ငံကုိ ခြ်တ္ျခဳံက်ေစတဲ ့သမုိင္းတရာခံေတြ
ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူေတြ လုပ္စားေနသူေတြဟာ ခ်ီးမြမ္း ခုနစ္ရက္ ကဲ့
ရဲ ့ခုနစ္ရက္ဆုိတဲ ့စကားပုံေလးနဲ ့  ပဲ  သူ တုိ ့အျပစ္ေတြက ေၾက
ေပ်ာက္သြားၾကေလ့ရွိတယ္။ အျမစ္ေသေအာင္မသတ္နုိင္ေသးသ၍
ပင္စည္ကေထာင္ထေနဦးမွာပါပဲ။ နွိပ္စက္ျပဳမူခဲ့သူကုိ တစ္ဘဝစာ
ေလာက္တာ့ အျပစ္ေပးသင့္တယ္။ ျပီးတာ့ သမုိင္းအမွန္အတုိင္း
ကဗ်ည္းထုိးသင့္တယ္။ ကုသုိလ္ တစ္ပဲေလာက္နဲ ့ငရဲ တစ္ပိႆာအတြက္ သမုိင္းကုိေပ်ာက္မသြားေစသင့္ဘူး။
ဒါကုိ ဆရာၾကီးဦးေအာင္သင္းကေတာ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကုိ တင္
ျပတဲ့အခါ တစုံတေယာက္ကုိ အားနာေနရင္ အနာဂတ္ကုိ သစၥာေဖာက္ရာေရာက္တယ္လုိ ့ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာထားခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ တရားစီရင္ခြင့္ရသူက သက္ညွာလြန္းတာမွန္းမသိ ခံရသူေတြ
ကပဲ လြယ္လြယ္ခြင့္လႊတ္တတ္ေနတာမွန္းမသိ။ နုိင္ငံေတာ္ကိုတံေတြး
ဆြတ္ခ်င္ေနသူေတြက မ်ားသားကလား။
  အင္းေလ လုပ္ၾကံဖုိ ့ၾကဳိးစားၾကသူတုိင္းကလည္း ဘုရင္ေလာက္
နီးနီးေတြ ေနရာမပ်က္ဆုိေတာ့။

                     
                                                     လူခါး

Thursday, 26 May 2016

ကြ်န္ေတာ္တုိ ့မိသားစုအတြက္ သမၼတၾကီးကုိ မလုိအပ္ဘူး



အေဖက လယ္သမားၾကီးပါ
မုိးေခါင္ေရရွားရပ္ဝန္းက
ေရမရွိတဲ ့ဆည္ၾကီးအနားမွာေနျပီး
တစ္အိမ္တစ္ေယာက္လုပ္အားေပးေခၚတုိင္း
ေခတ္အဆက္ဆက္
မပ်က္မကြက္ လုပ္အားေပးခဲ့သူၾကီးေပါ့
အေဖပုိင္တဲ့လယ္ေတြဟာ
ေနျပည္ေတာ္နဲ ့လည္းမနီး
ဝန္ၾကီးတစ္ပါးပါးရဲ ့အေထာက္အပ့ံလည္းမရေတာ့
မ်ဳိးစပါးအခမဲ့ေပးမယ့္လူမရွိ
ရွစ္နာရီသတင္းထဲလည္းရုိက္ျပျခင္းမခံရ
စံျပစုိက္ခင္းအျဖစ္လည္း တံဆိပ္ကပ္ထားျခင္းမရွိပါဘူး
အေဖဟာ
မူလတန္းျမန္မာဖတ္စာထဲမွာပါတဲ့
ေက်းဇူးရွင္ဦးၾကီးမ်ားလုိ ့
ကေလးေတြေအာ္ေအာ္က်က္တဲ့
ငါးဆယ့္ေျခာက္နွစ္အရြယ္
ဖင္ထဲ ရြ ံ ့တစ္ခြဲသားဝင္ေနခဲ့သူၾကီးသက္သက္ပါ။

အေမ့ရဲ ့အလုပ္ကမွီခုိ
အေမ့ရဲ ့အသားအေရဟာ
မန္က်ည္းေစ့ေရာင္လုိ နက္ေမွာင္ေနပါတယ္
အေဖပ်ဳိးနႈတ္တဲ့အခါ
အေမက ထမင္းေတာင္းရြက္ပုိ ့ရျပီး
အေဖလယ္သမန္းဆြဲတဲ့အခါ
အေမက ေကာက္စိုက္သမၾကီး လုပ္ရျပန္ပါတယ္
အေမခ်က္တဲ့အျမဲတမ္းဟင္းလ်ာဟာ
မန္က်ည္းရြက္ခ်ဥ္ဟင္းနဲ ့ငရုတ္သီးဆားေထာင္းျဖစ္ျပီး
အတုိးနဲ ့ေငြဆြဲရျခင္းဟာလည္း
အေမ့အလုပ္ပါပဲ။

အမၾကီးက ဘြဲ ့ရျပီးသား
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ရြာနားမွာေတာ့စံျပေပါ့
စီးပြားေရးဘြဲ ့ဟာ
အမၾကီးေနာက္က ဂုဏ္ျဒပ္ျဖစ္ျပီး
ဝက္တစ္ေကာင္ေမြးလုိ ့တစ္နွစ္ျပည့္တာနဲ ့
ဘယ္ေလာက္ျမတ္မယ္ဆုိတာ
အမၾကီးရဲ ့ပညာပါ
ဆရာမျဖစ္ခ်င္တဲ့အမၾကီးအိပ္မက္ဟာ
လာဘ္ေပးရန္မလုိ  ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကုိ အဟုတ္ထင္မိလုိ ့
ေနလာတဲ့နွင္းလုိကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရပါတယ္။

ညီေလးက ေက်ာင္းသားပါ
ေက်ာင္းသြားတယ္
စာက်က္တယ္
မုန္ ့ဖုိးေတာင္းတယ္
ေသာင္ထြန္းေနတဲ့
ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေဘးက
လူတစ္စုေၾကာင့္ နာမည္ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ျမဳိ ့မွာ
ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ညီေလးဟာ
အခုေတာ့
ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးကုိ ျငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆုိမိလုိ ့
ေထာင္က်ေနရ႐ွာပါတယ္။

သမၼတၾကီး မရွိကတည္းက ေက်ာေျပာင္နဲ ့လယ္ထြန္ခဲ့တဲ့အေဖဟာ
သမၼတၾကီးရွိေတာ့လည္း  ေက်ာေျပာင္နဲ ့လယ္ထြန္ေနရတာပါပဲ
သမၼတၾကီးမရွိကတည္းက ေငြတုိးဆြဲစားခဲ့ရတဲ့အေမဟာ
သမၼတၾကီးရွိေတာ့လည္း ေငြတုိးဆြဲစားေနရျမဲပါပဲ
သမၼတၾကီး မရွိကတည္းက ဘြဲ ့ရဝက္ေက်ြးအမၾကီးဟာ
သမၼတၾကီးရွိေတာ့လည္း  ဘြဲ ့ရဝက္ေက်ြးပါပဲ
သမၼတၾကီးမရွိကတည္းက ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ညီေလးကေတာ့
သမၼတၾကီးရဲ ့ဒီမုိကေရစီနုိင္ငံေတာ္ၾကီးေပၚေပါက္လာမွပဲ
ေထာင္က်ဖူးသြားရပါေတာ့တယ္။

ဒူးနဲ ့မ်က္ရည္သုတ္ရျခင္းဟာ
သမၼတၾကီးနဲ ့အတူပါလာတဲ့
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့မိသားစုအတြက္လက္ေဆာင္ပါ။

သမၼတၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္အေဖကုိလည္း
ေက်ာမြဲလယ္သမားဘဝက လြတ္ေအာင္လုပ္မေပးနုိင္ဘူး

သမၼတၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္အေမကုိလည္း
ေငြတုိးဆြဲစားရတဲ့ဘဝက  လြတ္ေအာင္လုပ္မေပးနုိင္ဘူး

သမၼတၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္အမၾကီးကုိလည္း
ဘြဲ ့ရဝက္ေကြ်းဘဝက လြတ္ေအာင္လုပ္မေပးနုိင္ဘူး

သမၼတၾကီးက ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရးကုိ
ဒီမုိကေရစီနည္းက်က်ေတာင္းဆုိမိလုိ ့
ေထာင္က်ေနရတဲ့ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးကုိလည္း
ေထာင္ျပင္ေရာက္ေအာင္  လုပ္မေပးနုိင္ဘူး

ဒါ့ေၾကာင့္
ကြ်န္ေတာ္တုိ ့မိသားစုအတြက္ သမၼတၾကီးကုိ မလုိအပ္ပါဘူး ။

                                                                                     
                                                                    လူခါး

                                   fashion  magazine  , august , 2015.,

သနပ္​ခါး



သမီးေလး     ေရခ်ဳိးျပီးတုိင္း
ကြ်န္ေတာ္     သနပ္ခါးေသြးေနက်

သမီးၾကီး      ေရခ်ဳိးျပီးတုိင္း
ကြ်န္ေတာ္    သနပ္ခါး ေသြးေနက်

သူမ       ေရခ်ဳိးျပီးတုိင္း
ကြ်န္ေတာ္    သနပ္ခါးေသြးေနက်

ဒီေန ့
တစ္ေန ့လုံး
သနပ္ခါးကုိ သတိရ။
                 
                                   လူခါး
                              ၂၂.၀၂.၂၀၁၆
                      အေဝးေရာက္ျခင္း ၂လျပည့္ အမွတ္တရ

စာအုပ္ေၾကာက္တဲ ့အစုိးရ


    ကြ်န္ေတာ္ နဲ ့လက္ရွိအခ်ိန္အထိ အတူ
ရွိေနတဲ ့စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္းကေနစေျပာခ်င္ပါ
တယ္။ အမွန္အတုိင္းဆုိရင္ ကုိယ့္မွာရွိတဲ ့စာအုပ္ေတြ
ကုိ တခုတ္တရ ဓာတ္ပုံရုိက္ မိတ္ဆက္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့
ဒါေတြ ဒါေတြ ရွိတယ္ ဖတ္တယ္ဆုိတာမ်ဳိးေတြ တင္ေလ့
တင္ထမရွိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ့မိတ္ေဆြစာရင္းထဲက
မိတ္ေဆြ အားလုံးဟာ စာဖတ္ၾကသူမ်ားျဖစ္ျပီး ထုိမိတ္
ေဆြေတြမွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာရွိတဲ ့စာအုပ္ေတြ ရွိေန
ဖတ္ဖူးေနခဲ့ၾကမယ္လုိ ့ယုံၾကည္လုိ ့ပါပဲဲ။
 


ဝင္းျငိမ္း
နွစ္ေၾကာင္းေရး တစ္ေၾကာင္းျခစ္
ဒုတိယ အၾကိမ္
တန္ဖုိ း ... ၁၂ ရင္းဂစ္

ဒီစာအုပ္ကေတာ့ ဆရာဦးဝင္းျငိမ္းရဲ ့စာေပဆုိင္ရာ ဘာ
သာျပန္လက္ရာတစ္ခုပါ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဦးျငိမ္းေရးတဲ့
စာေပ အင္တာဗ်ဴးေတြ top ten ဝင္တဲ ့ဘာသာျပန္လက္
ရာေတြရွိေပမယ္ ့ဒီစာအုပ္ကေလးကုိပဲ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့အတူ
သယ္ခဲ့ဖုိ ့ဆုံးျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ကေလးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ လူခါးျဖစ္ေအာင္
လုပ္ေပးခဲ့တဲ့စာအုပ္ကေလးျဖစ္ေနလုိ ့ပါပဲ။
ကြ်န္ေတာ္မေလးရွားမွာ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ အုိဗာစေတးဘဝနဲ ့
ေနခဲ့ရစဥ္က အျမဲတမ္းမခြဲမခြာအတူရွိေနတဲ့စာအုပ္ေလး
လည္းျဖစ္ပါတယ္။
ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါး ၁၈ပုဒ္  ကုိစုစည္းထုတ္ေဝထား
တာပါ။ စာေရးခ်င္စိတ္ကုန္ခမ္းေနတဲ ့အခါ ဒါမွမဟုတ္
စာဆက္ေရးလုိ ့မရတဲ ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ားနဲ ့မတူ
တဲ ့ဇာတ္လမ္းတစ္ခုဘယ္လုိဖန္တီးရမလဲ သိခ်င္တဲ့အခါ
ဒီစာအုပ္ကေလးကအကူအညီေပးပါတယ္။



ေအာင္သင္း
ဝတၳဳေရးရာေဆာင္းပါးမ်ား
တန္ဖုိ း...၂၅၀၀

ဒီစာအုပ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျမန္မာနုိင္ငံျပန္ေရာက္ျပီး
လူခါးျဖစ္စမွာ ပန္းဆုိးတန္း စာေပေလာက ၂ကဝယ္
 ခဲ့တဲ ့စာအုပ္ေလးပါ။ မွတ္မွတ္ရရ လင္းလက္တာရာတုိ ့ ညီလင္းနုိင္တုိ ့ဆူးရဲတုိ ့စသျဖင့္ ကဗ်ာဆရာ ၇ေယာက္
စုစည္းထုတ္ေဝတဲ ့ေခတ္ျပဳိင္ #7 ကဗ်ာစာအုပ္မိတ္ဆက္
ပြဲ လုပ္တဲ ့ေန ့ေပါ့။
ေဆာင္းပါး ၁၉ပုဒ္ ပါဝင္ျပီး စာေရးလက္သင္ခါစ ကြ်န္
ေတာ့္ေခါင္းထဲကုိ စာေပဆုိင္ရာ အလင္းတန္းေတြ သုိသိပ္
ထည့္ေပးတဲ့စာအုပ္ေလးေပါ့။



ျမန္မာအက္ေဆး ၁၀၁
စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိ စာအုပ္တုိက္မွ စီစဥ္သည္
တန္ဖုိ း...၄၅၀၀

ဒီစာအုပ္ကေလးကုိ မိတ္ဆက္မေပးခင္ အက္ေဆးနဲ ့ပတ္
သက္တဲ ့ဆရာတစ္ေယာက္စကားကုိ ေရးျပခ်င္ပါတယ္။
ဆရာ ေျမလတ္ေမာင္ျမင့္သူပါ။
ကြ်န္ေတာ္မေလးက ျပန္လာျပီး ရက္ပုိင္းအတြင္းဆရာ
နဲ ့ေတြ ့ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက ဆရာက ေပဖူး
လႊာနဲ ့ျပဳံးစရာ ကုိတစ္ျပဳိင္နက္ ကုိင္ေနတဲ ့အခ်ိန္ေပါ့။
ဆရာက
လူခါးရ... စာေရးသူ တစ္ေထာင္မွာ ရွစ္ရာက ကဗ်ာေရး
တယ္ကြ။ ေအး  တစ္ရာ့ငါးဆယ္က ဝတၳဳေရးတယ္။
က်န္တဲ ့ငါးဆယ္ေလာက္ကပဲ အက္ေဆးေရးတာ။ အက္
ေဆးကုိ မ်ား တခ်ဳိ ့လူေတြကေရးရတာ လြယ္သတဲ့ကြာ။
ဟုတ္မဟုတ္ မင္းအက္ေဆးေရးၾကည့္
လုိ ့ေျပာဖူးပါတယ္။
အဲဒီကစျပီး  ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ္ အက္ေဆးကုိမလြတ္
တမ္းဖတ္ခဲ ့ၾကဳိက္ခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။ ေရးခဲ့ပါတယ္။ သက္တမ္း၃နွစ္အတြင္း စာမ်က္နွာေပၚ ေရာက္ခဲ့တဲ့ အက္ေဆး ၂ ပုဒ္သာရွိခဲ ့ပါတယ္။
အခု အက္ေဆး ၁၀၁ ကုိ သမုိင္းလမ္းဆုံက ကုန္တုိက္
တစ္ခုက ဝယ္ခဲ့တာျဖစ္ျပီး အက်ၤ ီဝယ္မလုိ ့တက္သြား
ခဲ့တာျဖစ္ျပီး စာအုပ္ဝယ္မိတဲ ့ေန ့လည္းျဖစ္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ထဲမွာ  ၁၉၅၉ခုနွစ္ စက္တင္ဘာလထုတ္
ျမဝတီမဂၢဇင္းပါ ကထိက ဦးေက်ာ္ရင္ရဲ ့ ဒုတိယကေလာင္
လုိ အက္ေဆးမ်ဳိး ကေန ဒီဘက္ေခတ္   စာေရးဆရာေတြ
ရဲ ့အက္ေဆးေတြအထိ ပါဝင္ပါတယ္။



အက္ေဆး ၁၀၂
စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိစာအုပ္တုိက္မွ စီစဥ္သည္
တန္ဖုိ း...

ဒီစာအုပ္ကေတာ့ ၄၅ လမ္းမွာရွိတဲ ့စတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိတုိက္
ကေန ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ သြားထုတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ တန္ဖုိ းေနရာမွ ာ ကြက္လပ္လုပ္ထားခဲ့ပါ
တယ္။ ေရႊအျမဳေတ မွာ မတ္လ ၂၀၁၄ ခုနွစ္ က ေဖာ္ျပခံရတဲ ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ျမစ္လက္တက္မ်ား အက္ေဆး
ပါဝင္ခဲ့တဲ့အတြက္ စာအုပ္တုိက္က စာမူခ၁၅၀၀၀ ခြဲနဲ ့
စာအုပ္လက္ေဆာင္ ရရွိခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
 ဦးဖုိ းက်ားရဲ ့ရခုိင္ျပည္ စစ္ေတြျမဳိ ့သုိ ့သြားျခင္း ကေန
ဒီဘက္ေခတ္ ကေလာင္လက္သင္ျဖစ္တဲ ့ကြ်န္ေတာ္တုိ ့
ဆရာမ ရည္ေဝ လင္းေရာင္ျခည္ တုိ ့အထိ ပါဝင္ပါတယ္။



ေရရုိင္း ေျမရုိင္း
ေမာင္ေနဝင္း
ဒုတိယအၾကိမ္
တန္ဖုိး  ..

ဒီစာအုပ္ကေတာ့ ညီအစ္ကုိ လုိ ခ်စ္ခင္ရတ ့ဲ ့ဆရာေမာင္ေရခ်မ္း က လက္ေဆာက္ေပးတဲ့ စာအုပ္ပါ။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ပထမဆုံး လုံးခ်င္း စာမူ ျကမ္းကုိဖတ္ျပီး
လုံးခ်င္းရဲ  ့သေဘာသဘာဝေတြ သိေအာင္ ဖတ္ဗ် ဆုိ
ျပီး ေပးခဲ့တဲ ့စာအုပ္ပါ။၁၉၆၈ ၾသဂုတ္လ ၁ရက္ေန ့
က ပထမအၾကိမ္ ထုတ္ေဝထားတဲ ့စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။
စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိကပဲ ထုတ္ထားတာပါ။ တန္ဖုိ းက ၅၀၀၀
ပါ။



ေမာင္နွင္းပန္း
ေကာင္းကင္စီးေၾကာင္းနွင့္ မဂၢဇင္းဝတၳဳတုိမ်ား
လင္းလြန္းခင္စာေပ
တန္ဖုိး....

ဒီစာအုပ္ကေတာ့  ဆရာေမာင္ေရခ်မ္းကတဆင့္ လက္
ေဆာင္ေပးတဲ ့ဆရာေမာင္နွင္းပန္ းရဲ ့စာအုပ္ပါ။
  လူခါး...မင္းကေလာင္ အတြက္နဲ ့ေတာ့ မင္း မိသားစု
ဒုကၡမေရာက္ေစနဲ ့။
မေလးကျပန္လာျပီး စာေပေလာကကုိ လူစြန္ ့စားျကီး
လုပ္ျပီး ေျခစုံပစ္ဝင္ေတာ့မယ္လုိ ့ကြ်န္ေတာ္ ေျကြးေျကာ္
တုန္းက ဆရာေမာင္နွင္းပန္းက ေျပာတဲ ့စကားတစ္ခြန္း
ပါ။ အဲဒီစကားကုိ ဘာေျကာင့္ေျပာသလဲဆုိတာ ဘဝနဲ ့ရင္းျပီးမွ ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့ရပါတယ္။
ဆရာေက်ာ္ေဇာမင္းရဲ ့အမွာစာနဲ ့ဝတၳဳတုိေပါင္း ၁၅ပုဒ္
ပါဝင္ပါတယ္။ျမန္မာစာ ဆရာျဖစ္တဲ ့ဆရာေမာင္နွင္း
ပန္းရဲ ့သပ္ရပ္ေကာင္းမြန္တဲ ့စကားေျပ အေရးအသား
ကုိ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းေလ့လာခြင့္ရမယ့္စာအုပ္ပါ။



ကေလာင္စုံ
ေရႊအျမဳေတလက္ေရြးစင္ ရသစာတမ္းမ်ား
အမွတ္၂
တန္ဖုိ း...

စာေရးဆရာ အေယာက္၂၀ရဲ ့ အက္ေဆးမ်ားပါဝင္ျပီး
ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သြန္သင္ျကသူ ေဖးမျကသူ မ်ားျဖစ္တဲ့
ဆရာေမာင္နွင္းပန္း ဆရာ မင္းေဝဟင္ ဆရာ ေမာင္ေရ
ခ်မ္း တုိ ့ရဲ ့လက္ရာမ်ားလည္း ပါဝင္ပါတယ္။
ဆရာသုေမာင္ ေမာင္ရင့္မာ ေက်င္းကုန္းေျမလတ္
ေမာင္ျမင့္သူ တုိ ့အျပင္ ဆရာမပန္းရိပ္ျဖဴတုိ ့လုိ ဆရာမ
ဝါႏု တုိ ့လုိ အမ်ဳိးသမီးဆရာမ ေတြရဲ ့လက္ရာေတြလည္း ပါဝင္ပါတယ္။



ဂ်ပန္ဂႏၳဝင္ စာေရးဆရာၾကီး အကုတဂါဝါ၏
လက္ေရြးစဥ္ဝတၳဳတုိမ်ား
ရဲျမလြင္
ထူးေအာင္ မဟာဝိဇၨာ
ဂ်ပန္ဘာသာမွ တုိက္ရုိက္ျပန္ဆုိသည္
တန္ဖုိး ၃၀၀

စာအုပ္တန္ဖုိ းအမွန္က ၂၅၀၀ျဖစ္ျပီး ဒစ္စေကာင့္နဲ ့
ဆုံလုိ ့၃၀၀နဲ ့ရခဲ့တာပါ။ ဝတၲဳတုိ ၁၅ပုဒ္ပါဝင္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ကုိဝယ္ရျခင္းကေတာ့ ဂ်ပန္ေတြရဲ ့စာေပယဥ္
ေက်းမႈကုိ သိခ်င္တာေၾကာင့္ျဖစ္ျပီး ဂ်ပန္ဘာသာေလ့
လာေရးအတြက္လည္း အေထာက္အကူ ျဖစ္မယ္ ထင္လုိ ့
ပါ။



ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္
စာေပေမြ ့ေလ်ာ္မႈ ပ်ဳိးေထာင္ျခင္း
တန္ဖုိ း၁၀၀၀
ၾကယ္နီစာအုပ္တုိက္

ဒီစာအုပ္ကုိေတာ့ ေရႊတိဂုံဘုရားအေရွ ့ဘက္မုဒ္က လမ္း
ေဘးခ်ေရာင္းတဲ ့စာအုပ္သယ္ဆီက ထြက္မလာခင္ တစ္ပတ္ေလာက္အလုိမွ ဝယ္ခဲ့တာပါ။က်မ္းကုိးစာရင္း
ေလာက္ဖတ္မိရင္ေတာင္ တန္လြန္းတဲ့စာအုပ္ပါ။
မွတ္မွတ္ရရ ဦးဝင္းတင္ ဘာသာျပန္တဲ ့ကြိ ကုိ သယ္
လာခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္စာအုပ္ဆုိင္ေမးေမး ကုန္ေနတယ္
နဲ ့တုိးလုိ ့သယ္လာခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး။

နိဂုံးစကား

ကြ်န္ေတာ္ ဂ်ပန္ကထြက္ရေတာ့မယ္လုိ ့သိရတဲဲ ့အခ်ိန္မွာ
ပထမဆုံးစဥ္းစားမိတာက ဘယ္လုိစာအုပ္ေတြ သယ္
သြားမလဲဆုိတာကုိပါပဲ။ သူတပါးနုိင္ငံမွာ စာငတ္တဲ ့ဒုကၡ
ကုိ ေကာင္းေကာင္းျကုံခဲ့ျပီးသားဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္ျကုံ
မွာ သိပ္ေျကာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္က ခြင့္ျပဳတဲ ့ကီလုိ
က ၂၀ ကီလုိ သာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သယ္ခ်င္တဲ ့
စာအုပ္ေတြပုံလုိက္ေတာ့ အုပ္ ၃၀ေလာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။
အဝတ္အထည္လည္း သယ္ရမယ္။ စားစရာလည္း သယ္
ရမယ္ ဆုိေတာ့ ကီလုိက ဘယ္လုိမွ မမ်ွေတာ့ပါဘူး။
ဒါနဲ ့တခ်ဳ ိ့စာအုပ္ေတြ ထားခဲ့ရပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရတက္မက္မိတဲ ့စာအုပ္ေတြကေတာ့
ဆရာေမာင္ရင့္မာ ေက်ာင္းကုန္းရဲ ့
လေရာင္ရြာတဲ ့ရြာ အက္ေဆး ၁၀၀
ၠဆရာ မင္းေဝဟင္ရဲ ့အခြံကေလးေတြ စုစည္းမႈ
ဆရာမ စပယ္ျဖဴနုရဲ  ့ေျမာက္ဖ်ား ကအလြမ္းရာသီ
ဦးေအာင္သင္းရဲ ့ အျကုိက္ဆုံးဝတၳဳတုိမ်ား
ဆရာ မင္းလူရဲ ့ တစ္ကုိယ္ေတာ္ မဂၢဇင္း
စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္ ။
အဲဒါေတြလည္း ထားခဲ့ရတဲ ့အထဲမွာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။

အထက္က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ ့စာအုပ္ေတြကုိ လက္ကုိင္အိတ္
ထဲထည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္သယ္ခဲ့ပါတယ္။ အကယ္၍ျပသနာ
ျကုံရင္ေတာင္ ေျဖရွင္းလုိ ့ရေအာင္လုိ ့ပါ။ စားစရာေတြန ဲ ့
အဝတ္အထည္ေတြကုိေတာ့ အိတ္အျကီးမွာထည့္သယ္
ခဲ့ပါတယ္။
ရန္ကုန္ မဂၤလာဒုံေလဆိပ္ မွာ အိတ္ေတြကုိ စက္နဲ ့စစ္ေတာ့
ကြ်န္ေတာ့္ လက္ဆြဲအိတ္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ စက္က
အခ်က္ေပးသံထြက္လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ကသတိမျပဳမိပါဘူး။ ခပ္တည္တည္ပဲအိတ္ကုိ ဆြဲေတာ့
ဖတ္ဆုိ ရဲတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္လက္ကုိ ဖမ္းဆြဲလုိက္ပါတယ္။

မင္းက sea   man လားတဲ ့။
ကြ်န္ေတာ္လည္း ကုိယ္နဲ ့ေဝးတဲ ့ေဝါဟာရဆုိေတာ့ ခ်က္
ခ်င္းမေျဖနုိင္ပါဘူး။
မင္းက sea man လားလုိ ့ေမးတာ။
ဒုတိယအျကိမ္ထပ္ေမးမွ ကြ်န္ေတာ္နားလည္ပါေတာ့
တယ္။ ဟုတ္ဘူးဗ် လုိ ့ေျဖေတာ့ အိတ္ထဲကုိ ကမန္းက
တန္းျကည့္ပါေတာ့တယ္။
စာအုပ္ေတြကုိ တစ္အုပ္ခ်င္းျကည့္တယ္။
ပုိက္ဆံညွပ္ထားျပီး ရွာမရျဖစ္ေနတဲ ့လူလုိ တဖ်န္း
ဖ်န္းခါတယ္ ။ဘာမွမေတြ ့ေတာ့ ေက်နပ္ပုံမျပပါဘူး။
ျပီးေတာ့ ဘယ္ကုိမွန္းမသိဘူး ဖုန္းဆက္တယ္။
၁၅မိနစ္ေလာက္ေနမွ ရျပီ သြားေတာ့တဲ့။
ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလယာဥ္ထြက္မွ သက္ျပင္းခ်နုိင္ေတာ့ပါတယ္။
စာအုပ္ သယ္တာေတာင္ ေထာင္က်ေတာ့မလားလုိ ့
ေတြးျပီး လန္ ့မိခဲ့ရတယ္။ စာအုပ္ ကုိ မျမင္ဖူးၾက
ျခင္း ျဖစ္မယ္လုိ ့ပဲ ေျဖေတြး ေတြးေပးလုိက္ပါတယ္။

                                      လူခါး
                                  ၃၁.၁၂.၂၀၁၅.  
                                ဂ်ပန္နုိင္ငံ ..အိဆယ္ျမဳိ ့    

ညီမူရာသည္ အခြင့္အေရးသမားမ်ားအတြက္လုံးဝမဟုတ္



    သမုိင္းပါေမာကၡ ေဒါက္တာသန္းထြန္းဆုိရင္ စာဖတ္သူအမ်ားစု
သိၾကပါတယ္။ သိေအာင္လည္း ဆရာက သူ ့နယ္ပယ္မွာ ထင္ထင္
ရွားရွား လုပ္ျပခဲ့တာကုိး။ လူတုိင္းပါးစပ္ဖ်ားမွာေရပန္းစားေနတ ့ဲ ့စကားတခြန္ေလာက္ ေျပာျပေပးရမယ္ဆုိရင္ ဆရာရဲ ့သမုိင္းသင္တာ  မအေအာင္လုိ ့ ဆုိ တဲ ့စကားေလးကုိ အရင္ေျပာျပခ်င္မိတယ္။
    ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ခင္ဗ်ားတုိ ့ေက်ာင္းမွာသမုိင္းဘာသာရပ္ သင္ရ
တယ္။ ဘာအတြက္မွန္းမသိခဲ့ၾကဘူး။ ဘုရင့္ေနာင္သည္ ဘာျဖစ္
တယ္။ အေနာ္ရထာသည္ ဘာျဖစ္တယ္ စသျဖင့္ ကုန္းေအာ္က်က္
ခဲ့ရတယ္။ ဒါကုိ အရြယ္ေရာက္လာတဲ ့အခါမွ ေဒါက္တာသန္းထြန္း
ရဲ ့စကားတခြန္းတည္းနဲ ့ေက်နပ္သြားတယ္။ သေဘာက်တယ္။
လက္ခံတယ္။ ဒါဟာ ေဒါက္တာ သန္းထြန္းရဲ ့ထင္ရွားတဲ ့စကားပဲ။
     ဆရာ လုပ္သြားတဲ ့အလုပ္ေတြ အမ်ားၾကီး။ ကြ်န္ေတာ္ ေလးစားအားက်တဲ ့ဆရာေတြထဲမွာ သူလည္းပါတယ္။ခဏထားပါ။
     ေျပာခ်င္တာက သူ ့အေၾကာင္းအဓိက မဟုတ္ဘူး။ ေျပာခ်င္တာက
ဒီကေန ့ညီမူရာ ပရဟိအသင္းဝင္ေတြကုိ အနည္းငယ္အသိဉာဏ္ပြင့္
လင္းသြားေစခ်င္တဲ ့ေစတနာေလးနဲ ့ဖတ္ဖူး မွတ္သားဖူးတဲ ့ ဗဟုသု
တေလးနည္းနည္းေပါင္းစပ္ျပီး ေခါင္းေဆာင္မႈ အပုိင္းကုိ ေျပာ
ခ်င္တာ။
     ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၅ ခုနွစ္က ရန္ကုန္နာေရးကူညီမႈအသင္းက ဆရာမ
ေဒၚသန္းျမင့္ေအာင္နဲ ့ဗုိလ္ေအာင္ေက်ာ္နယ္ေျမ မဲဇလီကုန္းေဒသ
က ပရဟိတသမားေတြ ေတြ ့ဆုံပြဲ လုပ္တယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာမက ဘာ
ေျပာသလဲဆုိ ပရဟိတ သမားနဲ ့နုိင္ငံေရသမားနဲ ့အတူတူပဲတဲ့။ ေျခ
လွမ္းတလွမ္း ဝင္ျပီးရင္ျပန္ဆုတ္လုိ ့မရေတာ့ဘူးတဲ ့။ ဒါေပမယ့္
မတူတဲ ့အခ်က္လည္းရွိပါတယ္တဲ ့။ ဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ ပရဟိတ
သမားက လုပ္ေပးျပီးရင္ ေမ့ပစ္တယ္ တဲ ့။ျပီး ေနာက္တခု လုပ္ဖုိ ့
ၾကဳိးစားတယ္တဲ ့။နုိင္ငံေရးသမားကေတာ့ လုပ္ေပးျပီးရင္ ေမ့မပစ္
ဘူး ။ ဒါကုိ ငါလုပ္ေပးခဲ့တာဆုိျပီး မဲစြယ္တတ္တယ္တဲ ့။ ဒီစကားက
လည္း မွတ္သားထားရမယ့္စကားပါပဲ ။
        ဘယ္ဟာကုိ အဓိက မွတ္သင့္သလဲဆုိရင္ ပရဟိတ သမားဆုိ
တာ သူတပါးကုိ ကူညီေပးျပီးရင္ ေမ့ပစ္ရမယ္ ဆုိတဲ ့စကားကုိ အ
သည္းမွာ စြဲေနေအာင္မွတ္ထားသင့္တယ္။ ဒါမွသာလွ်င္ ငါ ဆုိတဲ ့
အတၲကုိ ခြာနုိင္မယ္လုိ ့ထင္တယ္။ငါလုပ္ေပးထားတာပါလားဆုိတဲ့
စိတ္ထက္ ငါဘာလုပ္ေပးဖုိ ့လုိအပ္ေနေသးပါလိမ့္ လုိ ့ေတြးေနသင့္
တယ္။
     ျပီးေတာ့ facebook မွာ တကုိယ္ေတာ္ပရဟိသမားမ်ားကြန္ရက္
ကခင္နွင္းၾကည္သာ ကုိေမးတဲ့ပရဟိတ လုပ္ဖုိ့ပုိက္ဆံ စုေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ လုိအပ္သလဲဆုိတဲ့လူတေယာက္ေမးခြန္းကုိ ေျဖထား
တဲ ့အ ေျဖကုိ ေျပာျပေပးခ်င္တယ္။ ခင္နွင္းၾကည္သာက ပရဟိတ လုပ္တာ ပုိက္ဆံမလုိပါဘူး။ လမ္းစ ရိတ္နဲ ့ စားစရိတ္ပါရင္ ရပါျပီ
တဲ ့။
     ေတြးယူမယ္ဆုိရင္အေျဖက အက်ယ္ၾကီးေပါ့။ ဒါက တစ္ကုိယ္
ေတာ္ ပရဟိတလုပ္တဲ ့ခင္နွင္းၾကည္သာ ရဲ ့ခံယူခ်က္ေပါ့။ ဒါကုိ
လည္း မွတ္ထားျပီး ကုိယ္တုိင္အေျဖ ထုတ္ၾကည့္ပါ။
   ေနာက္ထပ္တေယာက္ကေတာ့ မႏၱေလး စာၾကည့္တုိက္ေဇာ္ေဇာ္ ပါ။
သူက စာအုပ္အခမဲ ့ငွားတဲ ့စနစ္ကုိ အိမ္တုိင္ရာေရာက္ လုပ္ေဆာင္
ေပးတဲ ့ပရဟိတ ကုိ လုပ္သူပါ။ နုိင္ငံတကာအထိ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း
ခံရျပီး ျမန္မာမွာလည္း facebook သုံးသြဲသူ တုိင္းသိတဲ ့ ပရဟိတ
သမားလူငယ္တေယာက္ပါပဲ ။
     သူက ဆုိတယ္။ သူငွားလုိက္တဲ ့စာအုပ္ေပ်ာက္လုိ ့နွေျမာေနတာ
မ်ဳိးမျဖစ္တဲ ့အျပင္  ဝမ္းေတာင္သာမိပါသတဲ ့။ ေအာ္ သူဒီစာအုပ္
ကုိေတာ္ေတာ္ၾကဳိက္လုိ ့သာ အပုိင္ယူထားတာပါလား ဆုိျပီး ေပ်ာ္ေနမိပါသတဲ ့။ သာဓုေခၚရမယ့္ စိတ္သေဘာထား ပုိင္ရွင္ပါ။
    အခု အထက္မွာ ေျပာျပခဲ့တဲ ့ခင္နွင္းၾကည္သာတုိ ့မႏၱေလး စာ
ၾကည့္တုိက္ ေဇာ္ေဇာ္တုိ ့ဆုိတာ ပရဟိတကုိ တကုိယ္ေတာ္ (အလွဴေငြ
ေတာ့ေဘးက လွဴလည္း လက္ခံပါတယ္) လုပ္ေဆာင္သူေတြျဖစ္
တယ္။ သူတုိ ့မူနဲ ့သူတုိ ့သြားတယ္။ အလွဴရွင္ေတြက လွဳဒါန္းၾက
တယ္။ ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒါသူတုိ ့ရဲ ့လုပ္ရပ္က ထင္သာျမင္သာရွိလုိ ့
ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္လုိ ့သာျဖစ္တယ္။
     အခု ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ညီမူရာ ပရဟိတနွင့္ လူမႈကူညီေရးအသင္း(
အုိင္တုိ) က တကုိယ္ေတာ္မဟုတ္ဘူး။ အသင္းအဖြဲ ့ျဖစ္တယ္။ အ
သင္းအဖြဲ ့ျဖစ္တာနဲ ့အတူ အသင္းအဖြဲ ့စိတ္ထားနဲ ့သြားမွ သာလ်ွင္
ေရရွည္မွာ တည္တ့ံမယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ သေဘာထားပါပဲ။
     အသင္းမွာ ဦးေဆာင္သူေနရာမွာ ေရြးခ်ယ္ခံအသင္းဝင္အခ်ဳိ ့
ရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အသင္းဝင္ ဦးေဆာင္သူဟာ သူ ့သေဘာနဲ ့
သူ ဘာမွ လုပ္လုိ ့မရဘူး။ သူတေယာက္တည္း ဆုံးျဖတ္လုိ ့မရဘူး။
သူအၾကံဉာဏ္က ေကာင္းေနရင္ သူ ့အၾကံအတုိင္း သြားသင့္တယ္။
ဒါေပမယ့္  အျခားအသင္းဝင္ တေယာက္ေယာက္ရဲ ့အၾကံဉာဏ္
ကေကာင္းေနတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဦးေဆာင္သူလည္း ေနာက္လုိက္ျပန္
လုပ္ေပးသင့္ရင္ လုပ္ေပးရလိမ့္မယ္။ ဒါ ကြ်န္ေတာ့္ခံယူခ်က္ပဲ။
           အသင္းအဖြဲ ့တခုမွာ ေခါင္းေဆာင္အေရးၾကီးပါတယ္။ အဲသ
လုိပဲ ေနာက္လုိက္လည္းအေရးၾကီးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာ္တဲ ့
ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္လုိက္မရွိရင္ မေအာင္ျမင္နုိင္ဘူး။
တကယ္ေတာ္တယ္ဆုိရင္ ေနာက္လုိက္မရွိတဲ ့ေခါင္းေဆာင္
ဆုိတာလည္း ရွိလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
      လက္ရွိ အာဏာရပါတီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ကုိ ပဲ နမူနာၾကည့္ပါ။ သူမဟာ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္မွာ
ေခါင္းေဆာင္။ တကမ႓ာလုံးက အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ ့ေခါင္းေဆာင္။
သုိ ့ေသာ္ သူ ့ အဖြဲ ့ထဲက လူေတြကုိ သူ ့ထက္ျမင့္မားေအာင္စြမ္း
ေဆာင္ေပးဖုိ ့ေနရာေပးဖုိ ့ဝန္မေလးဘူး။ ဒါဟာ ေခါင္းေဆာင္
ေကာင္းတေယာက္ရဲ ့ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ ့အခ်က္ေတြပဲ လုိ ့ ျမင္
တယ္။
   ေခါင္းေဆာင္နဲ ့ပတ္သက္လုိ ့ အဆုိအမိန္ ့တခု ေျပာျပခ်င္တယ္။

ထၾကြ
နုိးၾကား
သနား
သည္းခံ
ေဝဖန္
ေထာက္ရႈ  ဤ ၆ခု ၾကီးသူက်င့္ရာ တရားတည္းတဲ့။

ဒါကုိ နာယကဂုဏ္ ၆ပါး လုိ ့ေခၚတယ္။ အသင္းတခု အဖြဲ ့အစည္း
တခုကုိေခါင္းေဆာင္ခ်င္သူ ေခါင္းေဆာင္သူ တေယာက္မွာ ရွိကုိ ရွိ
ရမယ့္ လက္ကုိင္ထားရမယ့္ တရားပဲ။

ထၾကြ
လက္ေအာက္ငယ္သားထက္ လုံ ့လ ဝီရိယထထၾကြၾကြ ရွိရမယ္ လုိ ့
ဆုိလုိတယ္။

နုိးၾကား
ဘယ္အရာမဆုိ လက္ေအာက္ငယ္သားထက္ သိေန ျမင္ေန ေတြးေခၚ
စဥ္းစား ဖ်တ္လတ္ေနရမယ္လုိ ့ဆုိလုိတယ္။

သနား
လက္ေအာက္ငယ္သားအေပၚမွာ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ အျပည့္ထားနုိင္ရ
မယ္။ ငါဟာ ေခါင္းေဆာင္ပဲ ငါ့သေဘာ မလုပ္သင့္ဘူး။ လက္ေအာက္
ငယ္သားရဲ ့ခံစားခ်က္ ကုိ နားလည္ေပးနုိင္ ျပီး ၾကင္နာတတ္သူ ျဖစ္
ရမယ္လုိ ့ဆုိလုိတယ္။

သည္းခံ
လက္ေအာက္ငယ္သားရဲ ့အမွားအေပၚ ဒါမွ မဟုတ္ အေတြးအေခၚအ
ဟူအဆ တိမ္းပါးမႈအေပၚ သည္းခံခြင့္လႊတ္တတ္သူျဖစ္ရမယ္လုိ ့
ဆုိ လုိတယ္။

ေဝဖန္
အျမဲတမ္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ကုိယ့္လုပ္ရပ္ကုိ ကုိယ့္အသင္းအဖြဲ ့လုပ္ရပ္
ကုိေဝဖန္စမ္းစစ္ျပီး အမွားအမွန္ပုိင္းျခားနုိင္ရမယ္လုိ ့ဆုိလုိတယ္။

ေထာက္ရႈ
အလုပ္တခုကုိ လုပ္တဲ့အခါ သုိ့မဟုတ္ လုပ္ခ်င္တဲ့အခါ ကုိယ္တ
ေယာက္တည္းသေဘာထာနဲ ့မဟုတ္ဘဲ သင့္မသင့္ ေတာ္မေတာ္
အဖက္ဖက္က ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစား နုိင္စြမ္းရွိသူ ျဖစ္ရမယ္လုိ ့ဆုိ လုိ
တယ္။

ဒါဟာ ေရွးပညာရွိပုဂၢဳိလ္ေတြထားသြားတဲ ့ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတ
ေယာက္မွာ ရွိရမယ့္  ေကာင္းမြန္တဲ ့အခ်က္ေတြပဲ။ ေခါင္းေဆာင္တ
ေယာက္ဟာ ဒီအခ်က္ေတြနဲ ့ျပည့္စုံေကာင္းမြန္ေနသင့္တယ္။ ဒီအ
ခ်က္ေတြကသာလွ်င္ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတုိ ့ရဲ  ့အခ်က္ေတြပဲ။
ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ခ်င္သူ ဟာ ဒီအခ်က္ေတြကုိ
ရွိေအာင္ ၾကဳိးစားေမြးျမဴသင့္တယ္။
    အဖြဲ ့အစည္းေတြအေနနဲ ့လည္း မိမိတုိ ့ ကုိ လမ္းညႊန္ သင္ျပသူ
တေယာက္မွာ ဒီလုိအခ်က္ေတြရွိမရွိ သတိခ်ပ္သင့္တယ္။ ဒီလုိအခ်က္
ေတြမရွိတဲ ့သာမာန္လူတေယာက္ကုိ ေခါင္းေဆာင္ခန္ ့မိရင္ အဖြဲ ့အ
စည္းမွာ နစ္နာလာမွာပဲ။ အဖြဲ ့အစည္း ယိမ္းယုိင္လာမွာပဲ။
   ဒီလုိ ေခါင္းေဆာင္သူ တေယာက္မွာရွိသင့္တဲ ့အခ်က္ေတြရွိသလုိ
ေခါင္းေဆာင္သူတေယာက္မွာ မရွိသင့္တဲ ့အခ်က္ေတြလည္းရွိတယ္။
ဘယ္ပညာရွိမဆုိ အစြန္းနွစ္ဖက္ ကုိ ျပထားေလ့ရွိတယ္။ တဖက္
သတ္အျမင္နဲ ့မကန္ ့သတ္ခဲ့ၾကဘူး ။

          ဒါကုိေတာ့  အ နာယကဂုဏ္  ၆ပါးလုိ ့ေခၚတယ္။
ေခါင္းေဆာင္တေယာက္မွာ မရွိသင့္တဲ ့အခ်က္ေတြေပါ့။

ဂဏန္း
ပုတ္သင္
ကုိင္းပင္
လိပ္မ်ဳိး
ႏြားသုိး
ေခြးအ  ဤ ၆ ဝ နာယက မတင္ထုိက္တဲ ့။

ဂဏန္း

ငါလုပ္တာ သာလွ်င္ အမွန္။ အျမဲတမ္း ငါ သာလွ်င္ အမွားမရွိ ဟု
ထင္ျမင္ေနတတ္ျပီး ဂဏန္းတေကာင္ကဲ့သုိ ့ အျမဲ လက္မေထာင္
ေလ့ရွိသူ။

ပုတ္သင္

ကုိယ္ပုိင္အေတြးအေခၚမရွိ သူုတပါးဘာေျပာေျပာ ပုတ္သင္ညဳိ
တေကာင္ကဲ ့သုိ ့ေခါင္းလြယ္လြယ္ ညိတ္တတ္သူ

ကုိင္းပင္
ဘယ္သူက ဘာေျပာေျပာ ေျပာသည့္ဘက္သုိ ့ေလယူရာယိမ္းတတ္
သည့္ ကုိင္းပင္တပင္ကဲ့သုိ ့အျမဲလုိက္၍ ယိမ္းတတ္ေလ့ရွိသူ

လိပ္မ်ဳိး

ဘယ္သူက ဘာေျပာေျပာ အျမဲမိမိဘက္သုိ ့သာ လိပ္တေကာင္
သြားသကဲ့သုိ ့ယက္၍ ေနထုိင္က်င့္ၾကံတတ္သူ

ႏြားသုိး

မွားသည္ မွန္သည္ မစဥ္းစား ဘဲ အေၾကာင္းအရာ ကိစၥတခုကုိ
ကမူးရႈးထုိး မုိက္ရူးရဲဆန္စြာ ဆုံးျဖတ္၍ ႏြားသုိးတစ္ေကာင္ကဲ့သုိ ့
ထင္ရာျမင္ရာ ရန္လုိ မင္းမူတတ္သူ

ေခြးအ
အျခားသူမ်ားမည္မွ် အခက္အခဲေတြ ့ ဒုကၡနွင့္ရင္ဆုိင္ေနရပါေစ
ေခြးအတေကာင္ကဲ့သုိ ့စားပုိးနင့္ေအာင္စားျပီး စည္းစိမ္ယစ္ေနတတ္သူ

ဒါေတြကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္မျဖစ္ထုိက္သူ ဒါမွမဟုတ္ ေခါင္း
ေဆာင္တေယာက္မွာ မရွိသင့္တဲ ့အခ်က္ေတြပါပဲ။

ညီမူရာ ပရဟိနွင့္ လူမႈကူညီေရးအသင္း(  အုိင္တုိ )ဟာ အစု
အဖြဲ ့နွင့္လုပ္ေဆာင္ေနတဲ ့ပရဟိတ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္အသင္း
ကုိ ထိမ္းေက်ာင္းေပးမယ့္ ဦးေဆာင္သူဟာအျမဲလုိအပ္ေနမယ္။ ဒီလုိ
လုိအပ္လုိ ့ေရြးခ်ယ္တဲ ့အခါ ဒီအခ်က္ေတြနဲ ့ေရြးခ်ယ္ရမယ္။
ေနာက္တက္လာမယ့္ လူငယ္ေတြဟာ လည္း ဒီအခ်က္ေတြနဲ ့ျပည့္စုံ
ေအာင္ေနထုိင္ရင္း တေန ့ကုိယ္ေခါင္းေဆာင္ေခါင္းရြက္ လုပ္လာရ
တဲ့အခါ ဒီအခ်က္ေတြနဲ ့ျပည့္စုံေအာင္ ၾကဳိးစားျပင္ဆင္ထားသင့္
တယ္။
     ဘယ္အဖြဲ ့ဘယ္ပါတီ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာအသစ္ထက္
အသစ္ တေယာက္ျပီးတေယာက္ ေျပာင္းလဲတာဝန္ထမ္းေဆာင္
သြားရေလ့ရွိတယ္။ ကုိယ့္အလွည့္က်လာတဲ ့အခါမွာ ကုိယ္ဟာ ေခါင္း
ေဆာင္ေကာင္းတေယာက္  ျဖစ္ေအာင္ၾကဳိးစားသင့္တယ္။
   ဒါမွ အသင္းအဖြဲ ့သည္လည္း ေရရွည္တည္တ့ံမယ္။ ခုိင္ျမဲမယ္။
တကယ့္အေထာက္အပ့ံေကာင္းေပးနုိင္တဲ့အသင္းအဖြဲ ့ေကာင္းျဖစ္
မယ္။ ဒါမွသာ လူရုိေသ ယုံၾကည္မယ္။
         ေခါင္းေဆာင္တင္မွ မဟုတ္အသင္းဝင္တုိင္းဟာ အနစ္နာ
ခံလုိမႈ ေပးဆပ္လုိမႈ နဲ ့သာ ေက်နပ္သင့္တယ္။ အသင္းသားတုိင္း
ဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ ့ကုိယ္က်ဳိးစြန္ ့တဲ ့ပရဟိတ စိတ္ကုိ မမွီ
ရင္ေတာင္မွ ကုိယ္က်ဳိးမၾကည့္တဲ ့အသင္းဝင္ေတြ ျဖစ္သင့္တယ္။
အဂၤပူျမဳိ ့နယ္ လူထုေတြ ့ဆုံပြဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကNLD
ပါတီဟာ ပါတီဝင္ေတြေကာင္းစားဖုိ ့မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြ
ေကာင္းစားဖုိ ့ျဖစ္တယ္လုိ ့အတိအလင္းဆုိသြားတယ္။
     ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲဒီစကားေလးကုိးကားျပီးေျပာခ်င္တယ္။ ညီမူ
ရာ ပရဟိတဟာ အသင္းဝင္ေတြ ေကာင္းစားဖုိ ့မဟုတ္ဘူး။ အုိင္တုိ
သူ အုိင္တုိသားေတြ ေကာင္းစား ဖုိ ့သာျဖစ္တယ္။ ဒါကုိ အသင္းဝင္
တုိင္း သိေစခ်င္ပါတယ္။ ညီမူရာမွာ ေပးဆပ္မႈသာရမယ္။ညီမူရာမွာ
အခြင့္အေရးမရနုိင္ပါဘူး။
     မၾကာခင္ ညီမူရာပရဟိတက က်င္းပမယ့္ ပထမအၾကိမ္ စာေပ
ေဟာေျပာပြဲ ကုိ က်င္းပေတာ့မယ္။ အသင္းဝင္မ်ားဟာ အသင္းအ
တြက္ ေပးဆပ္ဖုိ ့သာေတြးေတာရင္းျပင္ဆင္ေနသင့္တယ္။ ဘယ္
တာဝန္ကုိ ငါထမ္းနုိင္မလဲ ဆုိတဲ ့တာဝန္ယူစိတ္နဲ ့အသင္းက လုိအပ္
မယ့္ကြက္လပ္ကုိ ျဖည့္ေပးဖုိ ့ျပင္ဆင္ေစာင့္စားေနသင့္တယ္။
     ကြ်န္ေတာ္လည္း အသင္းဝင္တေယာက္အေနနဲ ့က်ရာတာဝန္ကုိ
ဦးလည္မတုန္ ထမ္းရြက္ဖုိ ့အသင့္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ညီမူရာက ဘာမွ
မေမွ်ာ္လင့္ဘူး။ ညီမူရာကုိ ဘာေပးနုိင္မလဲဆုိတာကုိသာ ကြ်န္ေတာ္
ေတြးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ခင္ဗ်ားတုိ ့ေတြးရမယ္။
     လြပ္လပ္ေရးဖခင္ၾကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဗမာနုိင္ငံလုံး
ဆုိင္ရာအစည္းအရုံးျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ပြဲမွွာ
   
လူငယ္ေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက လူငယ္ေတြဟာ
ျမဳိ ့မွာခ်ည္းမေနဘဲ ေတာကုိလည္းသြားျပီး အလုပ္လုပ္ၾကပါ။ျမဳိ ့
မွာ အလုပ္လုပ္ရင္ ထင္ေပၚတယ္။ လူသိတယ္။ဒါေပမယ့္ တကယ္
ထိေရာက္မွာက ေတာကုိသြားမွ ထိေရာက္မယ္။ စစ္ျပီးဗမာျပည္မွာ
ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ပညာေရးဘက္  က်န္းမာေရးဘက္ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။တကယ္လုပ္ရင္ ျမဳိ ့မွာမေန
ပါနဲ ့။ ေတာကုိသြားၾကပါ။နာမည္ျဖစ္ရုံ စတန့္ျဖစ္ရုံလုပ္ခ်င္ရင္ ခင္
ဗ်ားတုိ ့အခုရွိတဲ ့အေျခအေနအတုိင္း လုပ္ၾက။ ဗမာျပည္ေတာ့ၾကီး
ပြားမွာ မဟုတ္ဘူး***

လုိ ့ေျပာခဲ့တယ္။

အခု ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ညီမူရာဟာလည္း ေတာျဖစ္တဲ ့ကုိယ့္ရပ္ကုိယ့္ေဒ
သက စျပီး အနယ္နယ္အရပ္ရပ္အထိ ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္
ေဆာင္ဖုိ ့အထိ ရည္ရြယ္ထားခဲ့တယ္။  အားလုံး စိတ္အားတက္ၾကြ
ညီညာ မယ္လုိ ့လည္းေမွ်ာ္လင့္တယ္။
       အမ်ားအက်ဳိးလုပ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ထင္မွတ္မထားတဲ့ျပႆနာ
အခ်ဳိ ့လည္းရွိလာတတ္ပါတယ္။ သုိ ့ေသာ္ စုေပါင္းေက်ာ္လႊားမယ္
ဆုိရင္ေအာင္ျမင္နုိင္ပါတယ္။
      ဒီေနရာမွာ အလ်ဥ္းသင့္လုိ  ့ ေရႊဟသၤာဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး
ရဲ ့အဆုိအမိန္ ့ေလးတခု ေျပာျပခ်င္တယ္။
                 
                   အမ်ားအက်ဳိး
                   ရြက္သယ္ပုိးက
                   ခနုိးခနဲ ့
                   ဆုိကဲ့ရဲ ့လည္း
                   မဖဲ့မေစာင္း
                   ကုိယ့္လမ္းေၾကာင္းကုိ
                    စိတ္ေကာင္းနွင့္ယွဥ္
                    ေရွ  ့ရႈနွင္ေလာ ့  တဲ့
           
              သိပ္အဖုိးတန္တဲ့ အဆုိအမိန္ ့တခုပါ။

   
     မၾကာခင္က်င္းပမယ့္ ညီမူရာရဲ ့ပထမအၾကိမ္စာေပေဟာေျပာ
ပြဲအတြက္လည္း ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ၾကဳိးစားခဲ့ၾကတယ္။ အျမင္တူတာ
ေတြ မတူတာေတြ ညွိႏႈိင္းျပီး လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။  ကြ်န္ေတာ့္ကုိ
သာ ညီမူရာ စာေပေဟာေျပာပြဲ အဖြင့္မွာ အသင္းဝင္တေယာက္အေန
နဲ ့တခုခုေျပာဖုိ ့စင္ေပၚတင္ေပးခဲ့ရင္
ကြ်န္ေတာ္ေလးစားရတဲ ့သမုိင္းပါေမာကၡေဒါက္တာသန္းထြန္းစကား
ေလးကုိပဲ  ယူျပီးေျပာခ်င္တယ္။ စကားေလးက နွစ္လုံးတည္း။
တုိတုိေလး။ တုိတဲ့စကားေတြဟာ အခ်ဳိ ့ေသာရွည္လ်ားတဲ့စကားေတြ
ထက္ အဖုိးတန္တာ ဆရာ ့စကားကသက္ေသပါပဲ။
ဆရာ့ကုိ အခမ္းအနားတခုမွာ တခုခုေျပာပါဆရာလုိ ့ေျပာခုိင္းေတာ့
ေျပာလုိက္တဲ ့စကားေလးပါ။ ယေန ့အထိ ေျပာစမွတ္ရွိတဲ ့စကား
လည္းျဖစ္တယ္။ဆရာေျပာလုိက္တာက

                      စေတာ့      
                                   တဲ ့။
နွစ္လုံးတည္းပဲ။ ေသခ်ာတယ္ အဲဒီစကားတခြန္းဟာ ကမ႓ာတည္သေရြ  ့ခုိင္ျမဲ အဖုိးတန္ေနလိမ့္မယ္။

                              အားလုံးကုိေလးစားလ်က္
                                                လူခါး
                                   ၂၀.၀၃.၂၀၁၆.sun,
                                   from . j p
   


ရန္​ကုန္​



တစ္ဖက္ခန္းက
လူႀကီးမင္းေခၚဆုိေသာ ဖုန္းနံပါတ္သည္ တဲ့

တစ္ဖက္ခန္းက
ဘယ္ေကာင့္မွလူမထင္ဘူး ဆုိျပီးဆဲလုိ ့

အခန္းဟာ
နွစ္ေပ ေျခာက္ေပ မဟုတ္ဘဲ
ဆယ္ေပ ေျခာက္ေပ ျဖစ္ေနတာကုိပဲ
ၾကံဖန္ေက်းဇူးတင္ေနရ

ရန္ကုန္မွာေတာ့
ငရဲႀကီး႐ွစ္ထပ္ဟာ
မီးရွိဖုိ ့မွ မလုိအပ္ဘဲ။

                            လူခါး

ေရႊ ့ေျပာင္း ျမန္မာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္၏ သဝဏ္လႊာ


                             
                             

( A)

ထုိင္းနုိင္ငံေရာက္ျမန္မာေရႊ ့ေျပာင္းအလုပ္သမားေလးမ်ားသည္  အလုပ္ခြင္သုိ ့ဝင္ရန္ ကားေစာင့္လ်က္ရွိစဥ္ မၾကာမီက်ေရာက္
ေတာ့မည့္ ေမေဒးဆုိေသာ အလုပ္သမားအခြင့္အေရးအတြက္ အထူးတလည္ သတ္မွတ္ထားေသာ ေန ့ၾကီး တြင္ မည္သုိ ့မည္ပုံ အနားယူ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကမည္ဟု ဝမ္းသာ အားရ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္လ်က္
ရွိရာ အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းနွင္လာေသာကားတစ္စီးမွ လူမဆန္စြာ
ဝင္ေရာက္တုိးတုိက္ျခင္းကုိ ခံရသျဖင့္သုံးဦးမွာ ေနရာတြင္ပင္
ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆုံးၾကျပီး နွစ္ဦး မွာေဆးရုံေရာက္မွ ေသဆုံးသြား
ခဲ့ျပီးေနာက္  ဆယ္ဦးခန္ ့မွာ ျပင္းထန္ဒဏ္ရာမ်ားျဖင့္အေရးေပၚ
လူနာ မ်ားအျဖစ္ ေဆးကုသမႈခံယူေနၾကရေသာ အခ်ိန္တြင္ ထုိင္း
နုိင္ငံ ျမန္မာမာသံရုံးမွ တာဝန္ရွိသူၾကီးမွာ ေမေဒးေန ့ျဖစ္ေပၚလာပုံကုိ
အခမ္းအနားတစ္ခုတြင္ ေျပာၾကားရန္အတြက္ အလြတ္က်က္လ်က္
ရွိေနေလသည္။

(B)

မေလးရွားနုိင္ငံေရာက္ ေရႊ ့ေျပာင္း ျမန္မာအလုပ္သမားေလးတစ္
ေယာက္ျဖစ္ေသာ ေမာင္အဝင္းေခ်မွာ တရားမွ်တမႈ မရွိေသာ အလုပ္
ရွင္ထံမွ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာျပီးေနာက္ မေလးရွားရွိျမန္မာသံ
ရုံးမွ အသစ္ျပန္လည္ျပဳလုပ္ေပးမည္ဟု တရားဝင္ေၾကျငာထားေသာ
ဗီဇာအသစ္ေလွ်ာက္ထားမႈတြင္ မေလးရင္းဂစ္ သုံးေထာင္ခန္ ့ဆုံးရႈံး
ခဲ့ရျပီး သကာလ ေနာက္ထပ္ပြဲစားတစ္ဦးနွင့္ခ်ိတ္ဆက္၍   ေနာက္
ထပ္ ရင္းဂစ္ ငါးေထာင္ခန္ ့ေပးေခ်ထားေသာ္လည္း ဗီဇာမရရွိေသး
သျဖင့္ စိတ္အညစ္ၾကီး ညစ္လ်က္ရွိရာ ယခု အလုပ္လုပ္ေနေသာ အ
လုပ္ရွင္ျဖစ္သူ စားေသာက္ဆုိင္သူေဌးမွ မင္း ေမေဒးေန ့အလုပ္ဆင္း
ရမယ္ ..လုပ္ခ တစ္ဆပဲ ေပးမည္ ဟု  အမိန္ ့ေပးေစခုိင္းျခင္းကုိ ခံရ
ေသာ္လည္း ျငင္းဆန္ခြင့္မရသျဖင့္  yes boss ဟု တစ္ခြန္းတည္း
ေျဖကာ စိတ္ညစ္ညစ္နွင့္ အေဆာင္သုိ ့ျပန္လာစဥ္  ဆုိင္ကယ္တစ္စီး
နွင့္အနားေရာက္လာေသာ မေလးရွားဖြား အိႏၵိယလူမ်ဳိးနွစ္ေယာက္ ျမန္မာတုိ ့အေခၚ မက်ည္သီးမ်ား) မွ လခထဲမွ ျခစ္ျခဳတ္ဝယ္ထားေသာ ဖုန္းကုိ လုယူၾကျပီး သကာလ ကုိယ္နွင့္မ
ကြာထားေသာ ရင္းဂစ္မ်ားကုိ လုယူ သြားၾကေသး သည့္အျပင္ ေမာင္အဝင္းေခ် ၏ဦးေခါင္းအား ဆုိင္ကယ္စီး ဦးထုပ္ျဖင့္ တစ္ခ်က္ ေဆာ္ပေလာ္တီးသြားေသးရာ ေမာင္အဝင္းေခ် မွာ ေသြးခ်င္းခ်င္း
နီေသာ ဦးေခါင္းကုိ ငုိက္စုိက္ခ်လ်က္ သူေနထုိင္ရာ အေဆာင္သုိ ့မေ ရာက္ေရာက္ ေအာင္ ျပန္လာခဲ့ရ ခ်ိန္တြင္ မေလးရွားနုိင္ငံ ျမန္မာသံရုံးမွ တာဝန္ရွိသူၾကီးမွာ ေမေဒးေန ့ျဖစ္ေပၚလာပုံကုိ ခုနွစ္
သကၠရာဇ္ အတိအက်နွင့္ ရွာေဖြတင္ျပေပးရန္ သူ ့လက္ေအာက္မွ
 ဝန္ထမ္းတစ္ျဖစ္လဲ ပြဲစားမ်ားကုိအမိန္  ့ေပးလ်က္ ရွိေနေလသည္။

(C)

ဂ်ပန္နုိင္ငံေရာက္ ျမန္မာေရႊ  ့ ေျပာင္း အလုပ္သမားေလးျဖစ္ေသာ ေမာင္စုိင္းမ်ဳိးထြန္း မွာ ေလ့က်င့္ေရးဗီဇာ ဟု ေခၚေသာ ခုိင္းသမွ်လုပ္
ေပးရျပီး လုပ္ခလစာ အင္မတန္နည္းေသာ  ဗီဇာျဖင့္ ျပီးခဲ့သည့္
နွစ္က ဂ်ပန္နုိင္ငံသုိ ့ေရာက္ရွိလာရာ ေစ်းေပါေပါေပးျပီး အင္မတန္
ခုိင္းေသာဂ်ပန္သူေဌးထံမွ ထြက္ေျပးျပီးေနာက္ တုိက်ဳိျမဳိ ့
ေတာ္ၾကီး တြင္ အသိတစ္ေယာက္အားကုိးျဖင့္ေနထုိင္လ်က္ရွိရာ
ထုိကဲ့သုိ ့ထြက္ေျပးသူမ်ားအား ေျခာက္လအတြင္းအလုပ္မလုပ္ရ လုပ္ပါက ေထာင္ဒဏ္တစ္နွစ္အျပင္ ေငြဒဏ္အေနျဖင့္ဂ်ပန္ ယန္း
ေသာင္း သုံးဆယ္ ( ျမန္မာေငြသိန္း သုံးဆယ္ ခန္ ့)ဒဏ္ေၾကး
ေဆာင္ရမည္ဟု ဂ်ပန္အစုိးရက ေၾကျငာထားသျဖင့္ အလုပ္လည္း
မလုပ္ရဲ မိဘ ေဆြမ်ဳိးမ်ားနွင့္လည္း အဆက္အသြယ္ျပတ္လ်က္ရွိရာ
တစ္ေန ့တစ္ေန ့အသင့္စားေခါက္ဆြဲေျခာက္မ်ားျဖင့္အသက္ေမြးေန
ေနစဥ္ မၾကာမီက်ေရာက္လာေတာ့မည္ ့ေမေဒးေခၚ အလုပ္သမားတုိ ့
အတြက္ အခြင့္ထူးေန ့ၾကီးတစ္ေန ့တြင္ က်န္ေသာအရာမ်ား မေတာင့္တမိဘဲ  လြပ္လပ္စြာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ဆုိေသာ အခြင့္အေရး
တစ္ခုတည္းကုိသာ ေတာင္းဆုိခ်င္ေၾကာင္း ေတြးေတာ လ်က္ရွိေန
စဥ္ ဂ်ပန္နုိင္ငံ ဆုိင္ရာ ျမန္မာသံရုံးမွ တာဝန္ရွိသူမ်ားမွာ မၾကာမီ
က်ေရာက္ေတာ့မည့္ ေမေဒးေန ့အတြက္ ေခတ္မီဆန္းျပားျပီး စကား
လုံးမ်ား လွပေသာ သဝဏ္လႊာတစ္ေစာင္ကုိ ရရွိရန္ အျပင္းအထန္
ၾကဳိးစားလ်က္ရွိေနၾကေလသည္။

(D)

လႈိင္သာယာ စက္မႈဇုံေရာက္ မအူပင္ဇာတိ ကရင္ အလုပ္သမားေလး
တစ္ေယာက္မွာ ျပည္တြင္းတြင္သာ အလုပ္ လုပ္ေနရသျဖင့္ ျပည္ပ
ေရာက္ ျမန္မာေရႊ ့ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကဲ ့သုိ ့ လုပ္ခလစာေခါငး္
ပုံျဖတ္ခံရျခင္း  မတရားလုယက္ တုိက္ခုိက္ခံျခင္း စည္းကမ္းမဲ့
အသက္ရန္ရွာခံရျခင္းမရွိဘဲ  လုပ္ခ်င္သည့္ အလုပ္ကုိ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာသုိ ့စိတ္ၾကဳိက္ အတားအစီးမရွိ လုပ္ကုိင္အသက္ရွင္
ခြင့္ရေသာ္လည္း အင္မတန္နည္းေသာ လုပ္ခလစာနႈန္းထားမ်ား
ေၾကာင့္ အနားယူရသည့္ ရက္ဟူ၍ အင္မတန္နည္းလ်က္ရွိရာ မၾကာခင္က်ေရာက္ ေတာ့မည့္ေမေဒးေန ့တြင္လ ည္း စက္ရုံမွ အလုပ္ပိတ္ပါက အျခားေန ့စားအလုပ္တစ္ခုသုိ ့သြားေရာက္လုပ္ကုိင္
ရန္ ျပင္းျပေသာဆႏၵျဖင့္ ေတြးေတာၾကံစည္ လ်က္ရွိေနစဥ္
ျမန္မာေရႊ ့ေျပာင္းလုပ္သားမ်ား ေထာက္ပ့ံေရး ဗဟုိဌာနဟူေသာ
အသင္းၾကီးမွ တာဝန္ရွိသူမ်ားမွာ မၾကာမီက်ေရာက္လာေတာ့မည့္ ေမေဒးေန့အတြက္ သက္ဆုိင္ရာ ဌာန အသီးသီးသုိ ့ ဧည့္ခံပြဲဖိတ္စာမ်ား ေပးပုိ ့ရန္ ေခတ္မီလွပေသာ ဖိတ္စာမ်ားကုိ ထုပ္ပုိးျပင္ဆင္လ်က္ရွိၾကေလသည္။

(E)

ထုိအခ်ိန္တြင္ နုိင္ငံေတာ္၏တာဝန္ရွိပုဂၢဳိလ္မ်ားနွင့္ အလုပ္သမား
ေရးနွင့္ပတ္သက္ေသာ အဖြဲ ့အစည္းမ်ားမွ ေပးပုိ  ့ေသာ ေမေဒးေန ့
ဆုိင္ရာ သဝဏ္လႊာမ်ားမွာသက္ဆုိင္ရာ ဌာနမ်ားမွတဆင့္ အင္တာ
နက္ စာမ်က္နွာမ်ားေပၚအထိ က်ယ္က်ယ္ျပန္ ့ျပန္ ့ေရာက္ရွိလာေလ
ရာ ျပည္တြင္းမွ အလုပ္ရွင္မ်ား ခရုိနီ ခရုိစိမ္းမ်ား နွင့္ ျပည္ပရွိ ျမန္မာ
နုိင္ငံဆုိင္ရာ သံရုံးမ်ားနွင့္ လက္ပြန္းတတီးရွိေသာ ပြဲစားမ်ား ထုိပြဲ
စားမ်ားနွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ျပီး ေရႊ ့ေျပာင္းအလုပ္သမားေခၚယူၾကေသာ
သူေဌးမ်ားမွာ အထက္ပါ သဝဏ္လႊာမ်ားကုိ အင္တာနက္ခ အကုန္
ခံ၍ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီး like လုပ္လ်က္ ရွိေနၾကေလသတည္း။

                                                လူခါး
                   ေရႊ ့ေျပာင္းအလုပ္သမား အားလုံးကုိယ္စား
                                  1.05.2016,sunday
                                      from wakayama

ငါ့သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာကုိ ဘယ္သူေနရာေရႊ ့သလဲ



ကဗ်ာအေၾကာင္းကုိ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ေျပာေလ့ေျပာထမရွိပါဘူး။
ကုိယ္တုိင္ကဗ်ာေရးေပမယ့္ ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာရမယ္ဆုိရင္
ကြ်န္ေတာ့္ ဦးေနွာက္နဲ ့မနုိင္တဲ့ဝန္လုိ ့ခံယူထားပါတယ္။ ကဗ်ာ
ေရးေပမယ့္ ကဗ်ာဆရာလုိ ့လဲ ခံယူမထားပါဘူး။ ကဗ်ာ အခ်ဳိ ့
ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ ပုံနွိပ္ေဖာ္ျပခံရဖူးတယ္။ အျခားကဗ်ာဆရာ
အခ်ဳိ ့နဲ ့ကဗ်ာစုေပါင္းေလး ၂ အုပ္ ထုတ္ေဝဖူးတယ္။ ကံေကာင္း
လုိ ့အျခားဆရာေတြက လက္တြဲေဖးမ လုိ ့ပါဝင္ခြင့္ရတယ္ လုိ ့ပဲ
ခံယူထားပါတယ္။ (တကယ္လည္း ဟုတ္တယ္)
ကဗ်ာနဲ ့ပတ္သက္ရင္ အဓိကေက်းဇူးစကား ဆုိအပ္သူေတြရွိပါ
တယ္။ ကုိရုိးသက္။ လင္းလက္တာရာနဲ ့ရာဇာမ်ဳိး.အင္းကုန္းတုိ ့ပါ။
ဝါသနာပါစ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သြန္သင္လမ္းျပေပးခဲ့ၾကတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ ့ကဗ်ာေတြဟာ ကဗ်ာဆုိင္ရာ အနုပညာ ဆုိတာ
ထက္ ကြ်န္ေတာ္ခံစားရတာကုိ ကြ်န္ေတာ္ေရးထားတဲ ့စာစု အဖြဲ ့
ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းၾကဳိက္ရင္ သုိ့မဟုတ္ ကြ်န္
ေတာ္ အရမ္းပုိ ့ခ်င္ရင္မဂၢဇင္း ဘာညာေတြကုိ ပုိ ့ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေဖ့ဘုတ္မွာတင္ပါတယ္။ ေဖ့ဘုတ္မွာတင္ျပီး
ရင္လည္း ဘယ္မွ မပုိ ့ပါဘူး။ ပုိ ့မယ္လုိ ့ရည္ရြယ္ထားရင္လည္း
ေဖ့ဘုတ္မတင္ပါဘူး။ ဒါက ကြ်န္ေတာ့္သီးျခားခံယူခ်က္တစ္ခု
ေၾကာင့္ပါပဲ။ အျခား ဟုိအုပ္စုကုိ ဆန္ ့က်င္တာ ဒီအုပ္စု ကုိ ဆန္ ့က်င္
တာ မ်ဳိးတစ္ခုမွွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္အုပ္စုဝင္မွလည္းမ
ဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္မဝင္ဘဲ ပါေနရတာကေတာ့ ေထာက္ရွာတန္း
အုပ္စုဆုိတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ ေက်းရြာအုပ္စု တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။
အခ်ဳိ ့က ကြ်န္ေတာ့္ ကဗ်ာ လုိလုိ ဘာလုိလုိေလးေတြကုိ ဖတ္မိျပီး
ကဗ်ာေရးခ်င္တယ္ ..အၾကံေပးပါ ဘာညာဆုိျပီး မိတ္ဖြဲ ့အၾကံ
ေတာင္းခံလာတာမ်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္။ ဘယ္သူ ့ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ကြ်န္
ေတာ္ေျပာေလ့ရွိတဲ ့စကားက ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာ မဟုတ္ပါ..က
ဗ်ာေရးခ်င္ရင္ ကဗ်ာေတြ ဖတ္ပါ စသျဖင့္ ရုိးရုိးသားသားေျပာဆုိေပး
ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။လူခ်င္းအျပင္မွာဆုံရင္ စာအုပ္လက္ေဆာင္ေပးတတ္
ပါတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။
အဲဒီလုိ မိတ္ေဆြေတြထဲကမွ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ ့မိတ္ေဆြတစ္
ေယာက္အေၾကာင္းကုိ ကြ်န္ေတာ္ေျပာလုိပါတယ္။
ကဗ်ာေရးခ်င္တယ္ဆုိလုိ ့ကြ်န္ေတာ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ အုပ္၂၀
ေက်ာ္ေလာက္ လက္ေဆာင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ပါဝင္ေရး
သားခြင့္ရတဲ ့ကဗ်ာစာအုပ္အပါအဝင္ အျခားကြ်န္ေတာ္စုေဆာင္း(အ
ခ်ဳိ ့စာအုပ္ဆုိ မေလးရွားကေန တကူးတကသယ္လာတာေတြ)ထား
တဲ့စာအုပ္ေတြ လက္ေဆာင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ သူ နဲ ့မဆုံခင္ လမ္း
ကစာအုပ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ဝင္ေမႊရင္း ကြ်န္ေတာ္ၾကဳိက္ျပီး မဝယ္ျဖစ္ခဲ့
တဲ ့ စာအုပ္( ကြန္စစ္ေကာင္း...ၾကဳိက္ၾကဳိက္ မၾကဳိက္ၾကဳိက္ ကြ်န္
ေတာ့္ရုပ္ရွင္ ရုံတင္လုိက္ျပီ) ကုိေတာင္တကူးတကဝယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။
သိပ္မၾကာပါဘူး။ ပုံတူကဗ်ာေတြ တက္လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရး
ခဲ့တဲ ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ကုိ အတူတူနီးပါးလုပ္ျပီး ဟုိဒီပုိ့မယ္ လုပ္ေနလုိ ့
like ကေလးတစ္ခ်က္နွိပ္ ကုိယ္သိေၾကာင္းျပ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္
ရန္ေတြ အနည္းအပါး သိသာရုံေျပာ စသျဖင့္ ေဖးေဖးမမ ေျပာျပခဲ့
ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာကုိေတာ့ ျဖဳတ္ပစ္လုိက္တာေတြ ့ရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာ့ ေနျမဲအတုိင္းပါပဲ။ ကဗ်ာ ျဖစ္ညွပ္
ကပ္ လုပ္ထားတယ္ပဲ ေျပာပါရေစေတာ့။ တုိက္ရုိက္သြားေျပာဖုိ ့
က်ေတာ့လည္း အားနာမိေနတယ္။ မေျပာျဖစ္ေတာ့လည္း စိတ္ထဲ
တနုံ ့နုံ ့နဲ ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီစာကုိေရးျဖစ္တာပါပဲ။
ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပုဒ္ကုိ အသုံးခ်တာဆုိရင္ ကြ်န္
ေတာ္ အသာေနေပးလုိ ့ရပါေသးတယ္။ အခုဟာက ကြ်န္ေတာ္
သိပ္နွစ္သက္ခဲ့တဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ ရာဇာမ်ဳိး ..အင္းကုန္းရဲ ့
ကဗ်ာျဖစ္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့အဲဒီကဗ်ာ ျဖစ္ေအာင္ရေအာင္ သူ
ဘယ္ေလာက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရတယ္ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္က သိေနတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္နွေျမာေနမိတယ္။ ေျပာသင့္မေျပာသင့္ ခ်ိန္
ရင္း ခ်ိန္ရင္း ဒီကေန ့ဆုိ ၆လ ေလာက္ၾကာခဲ့တယ္။
အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။

အစ္ကုိၾကီး
------

ျပန္မလာေတာ့ဘူး
သူထြက္သြားတာၾကာျပီ
တစ္ေန ့ေတာ့
မိသားစုအတြက္ စာကေလးတစ္ေစာင္နဲ ့သူ ့လက္ေရးမူ
တစ္ခုလုိခ်င္ရင္တစ္ခုေပးရတဲ့ကမ႓ာမွာ
ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဝမ္းနည္းမေနပါနဲ ့   တဲ့
ေျဖေဆးအတြက္ေတာ့
ေငြေၾကးေတြ ပုိ ့လုိက္တယ္။

                     ရာဇာမ်ိဳး... အင္းကုန္း
      ပင္လယ္နဲ ့ပတ္သက္ေနတဲ ့ရြက္ေတြ ကဗ်ာစာအုပ္မွ

 ဒါက ကုိရာဇာမ်ဳိးရဲ ့ကဗ်ာေလးပါ။စာအုပ္ထဲမွာေတာင္ စာလုံး
မွားတာပါေနေသးပါတယ္။ထားပါ ။ျပီးျပီးသားကိစၥက။
ကဗ်ာေရးခ်င္တာ ကုိ လမ္းျပေပးနုိင္တဲ ့အရည္အခ်င္းမရွိလုိ ့
ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ထားဖူးတဲ ့ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ လက္ေဆာင္ေပးလုိက္
ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေဆာင္ေတြကုိေလွကားလုပ္ျပီး ကဗ်ာ
ေတြရွိရပ္အရပ္ကုိ ကူးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေပးလုိက္တဲ ့လက္ေဆာင္ေတြထဲ
က ကြ်န္ေတာ္ဖန္တီးထားတာ တစ္ခုခုကုိ ေလွကားလုပ္လုိ့လည္းရ
ပါေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ အျခားကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ေယာက္ ဘဝနဲ ့ရင္းျပီး
ရတာတဲ ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပုဒ္ကုိ နင္းျပီးေတာ့မွေတာ့  ကဗ်ာရပ္ဝန္း(စာ
ေပအနုပညာရပ္ဝန္း)ကုိ သြားဖုိ ့မၾကဳိးစားပါနဲ ့။ ၾကဳိးစားခဲ့ရင္လည္း
ေရာက္မွာမဟုတ္ပါဘူး။
                                 ---------------

ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဂစ္တာတီးေတာ္တဲ ့အစ္ကုိတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူတီး
တာၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ဂစ္တာတီးခ်င္လာတယ္။ သူ ့ဆီမွာ သင္တယ္။ ဂစ္တာ ၂ လက္သာ ကုန္သြားတယ္ ။ ဂစ္တာတီးမတတ္ခဲ့
ဘူး။အစ္ကုိက ေျပာတယ္။
မင္းက ဝါသနာပါတာ မဟုတ္ဘူး
တီးတတ္ခ်င္ေနတာ  တဲ့။ငါ့တုန္းကဆုိ မနက္ေလးနာရီေလာက္
အဘက ဘုရားထရွိခုိးတယ္ ။ ငါက ဂစ္တာထေခါက္တယ္ တဲ့။
မင္းက က်ေတာ့ သူမ်ားတီးတာျမင္မွ တီးခ်င္တာတဲ့။ ဒါဟာ
ဝါသနာပါလုိ ့မဟုတ္ဘူး။ တီးတတ္ခ်င္ရုံ သက္သက္ပဲတဲ့။

ဘယ္အနုပညာ မဆုိ အဲသလုိပါပဲ။ အနုပညာထဲကမွ စာေပအနု
ပညာက ဝါသနာနဲ ့အလြန္ဆက္စပ္ေနတဲ ့အနုပညာပါပဲ။ ပုိခက္ခဲ
ပါတယ္။ ဒီေလာက္ပဲ ေျပာပါရေစ။
ဒီေလာက္ေျပာရုံနဲ ့ပဲ ရာဇာမ်ဳိး..အင္းကုန္းရဲ ့အစ္ကုိၾကီးဆုိတဲ ့
ကဗ်ာေလးကုိ သူ ့ေနရာမွန္ျပန္ထားေပးလိမ့္မယ္ လုိ ့ယုံၾကည္ပါ
တယ္။
         တီးတတ္ခ်င္ခ်င္သက္သက္နဲ ့ေတာ့ ဂစ္တာမဝယ္ပါနဲ ့။  အခ်ိန္
ေတြ နွေျမာစရာ ေကာင္းပါတယ္။

                            လူခါး
                 09.05.2016;mon.

Sunday, 9 November 2014

ဦးပုည လူမွားအ႐ုိက္ခံရျခင္း




          ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသာဘ၀တုန္းက လူမွားၿပီး အ႐ိုက္ခံရဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ရြာ ဘုရားပြဲမွာျဖစ္သည္။ ႐ုိက္သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာမွမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာ၏ ေတာင္ဘက္ တြင္ ကပ္လ်က္ရွိသည့္ရြာမွျဖစ္သည္။ ထုိလူက ဘုရားပြဲေစ်းထဲတြင္ လတ္လ်ားလတ္လ်ားႏွင့္ သြားေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား ဘာမေျပာ ညာမေျပာႏွင့္ ေနာက္မွ႐ိုက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
          ေခါင္းမွာ ပူခနဲျဖစ္သြားၿပီး မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ေသြးမ်ားျဖာခနဲဆင္းလာၾကသည္။ လဲက်မလုိ ျဖစ္သြားရာမွ ခ်က္ခ်င္းျပန္ထၿပီး ထြက္ေျပးသြားသူေနာက္ကုိ ေျပးလုိက္ကာ အားမပါေသာ လက္သီးမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ထုိးခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိမထိ ကၽြန္ေတာ္မသိေတာ့။ အားတင္းထားသည့္ၾကားထဲမွ မုိက္ခနဲျဖစ္သြားကာ ေမွာင္အတိက်သြားေတာ့သည္။
          ကၽြန္ေတာ္သတိျပန္ရလာေတာ့ အိမ္အေပၚထပ္မွာျပန္ေရာက္ေနၿပီ။ သတင္းေမးလာၾကသူ မ်ားက ေက်းရြာဓေလ့အရ အိမ္ေပၚမွာ အေတာ္မ်ားသည္။ အေမက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကုိကိုင္ရင္း မ်က္ရည္စက္လက္။ အေဖကေတာ့ သူအရမ္းႀကိဳက္သည့္ “ၿမိဳ႕သစ္ေရႊေက်း” ေဆးေပ့ါလိပ္ႀကီးကုိ ခဲကာ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားေနဟန္ ၿငိမ္သက္ေနသည္။
          သတိလည္လာၿပီး ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ အသံေတြညံလာ သည္။ အျခားသူမ်ား၏အသံမ်ား။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၿမိဳ႕မွ ဦးႀကီးအိမ္၌ ေက်ာင္းတက္ရင္း သြားေနသူ ကၽြန္ေတာ့္အား မဆီမဆုိင္႐ိုက္ခဲ့သည့္ တစ္ဖက္ရြာသားအား တုိင္ခ်က္ဖြင့္အေရးယူရန္ အေဖ့အား ေျပာဆုိေနၾကသည့္ အသံမ်ား။ အေဖကမလႈပ္၊ ေဆးေပါ့လိပ္ကုိသာ ဖြာၿမဲဖြာေနသည္။
          ထုိအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ေက်းရြာလူႀကီး။ ဥကၠ႒ဆုိပါစုိ႔။ အေဖတစ္ခ်က္လႈပ္လုိက္ သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ႐ိုက္ေသာသူမွာ ေထာင္ထဲတန္းခနဲက်သြားေစႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ အေဖက အျခားသူမ်ား၏ စကားမ်ားကို ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ ျငင္းဆန္ခဲ့တာမွ တစ္ခြန္းတည္း။ “လူမွား႐ုိက္တာ ပဲဗ်ာ” တဲ့။
          ေၾသာ္...အေဖ…အေဖ…။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေခါင္းမွဒဏ္ရာကုိ အမွတ္မထင္ ျမင္မိတုိင္း အေဖ ၏ သည္းခံႏိုင္မႈစြမ္းအားကို မခ်ီးက်ဴးပဲမေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ ငယ္စဥ္က အားမလုိအားမရ ျဖစ္ရေသာ္လည္း စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းမ်ားလာေလ အေဖ့ကုိ ေလးစားလာေလေလ ျဖစ္ရသည္။


          ယခုတေလာ ျမန္မာ့အသံမွ ဆန္းသစ္ေသာေၾကာ္ျငာမ်ား၊ ကုန္ပစၥည္းမိတ္ဆက္ပြဲပုံစံမ်ား၊ ဥာဏ္စမ္းပေဟဠိၿပိဳင္ပြဲမ်ားကို TV ဖန္သားျပင္ေရွ႕ ထုိင္မိတုိင္း အားရပါးရ ၾကည့္ရေလ့ရွိသည္။ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ၾကည့္မိသည့္အခါ ရွိသလုိ အလုပ္တစ္ဖက္ႏွင့္ ၾကည့္မိရသည့္အခါလည္း ရွိသည္။
          ကုန္ပစၥည္းထုတ္လုပ္သူမ်ားက သူတုိ႔၏ ထုတ္ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို သုံးစြဲသူမ်ား သတိျပဳမိ လာေအာင္ ဟာသ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားအား ဦးေဆာင္ေစ၍ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ပုံစံမ်ဳိးျပဳလုပ္ကာ မိတ္ဆက္ ေပးလာတာကုိလည္း ေတြ႕ရသည္။
          ထုိအစီအစဥ္မ်ားထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ သတိထားမိသည္မွာ “ေရႊရင္ခုန္သံ” ဆုိသည့္ ကုိဒိန္းေဒါင္ႏွင့္ ကိုခင္လႈိင္ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ပူးေပါင္းတင္ဆက္သည့္ အစီအစဥ္ျဖစ္သည္။ ေျဖဆုိသူ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ သုံးေယာက္ကို ႀကိဳက္ရာေမးခြန္းနံပါတ္ေရြးေစကာ က်သည့္နံပါတ္ကုိေမးသည့္ အစီ အစဥ္ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕ေမးခြန္းမ်ားက သိပ္လြယ္လြန္းသလုိ အခ်ဳိ႕ေမးခြန္းမ်ားက်ေတာ့ ေျဖဆုိသူ ၏ ဗဟုသုတ၊ စာေပေလ့လာဖတ္႐ႈမႈႏႈန္းကုိ ထင္းခနဲသိသြားေစႏိုင္ေသာ ေမးခြန္းမ်ားလည္း ေတြ႕ ရသည္။
          သို႔ေသာ္ ေမးခြန္းမ်ား၏ အေျဖမ်ားကို အစီအစဥ္တင္ဆက္သူမ်ားမွ စေပးတာမ်ဳိးကုိလည္း လုပ္ေပးႏိုင္သျဖင့္ ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ ၾကည့္ခဲ့ရသည္မ်ား ရွိခဲ့သည္။ ဥပမာ… ဟစ္တလာ အမုန္းဆုံးလူမ်ဳိးကုိ ေျပာျပပါဆုိသည့္ေမးခြန္းအား ေျဖဆုိသူက မေျဖႏိုင္ဘဲျဖစ္ေနသည္ဆုိပါစုိ႔။ ကုိဒိ္န္းေဒါင္မွျဖစ္ေစ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္မွျဖစ္ေစ “ဂငယ္” ႏွင့္ေရးတာေလဟု ေျပာျပခြင့္ရွိ ပါသည္။ ထုိအခါ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္သူက သူ႔အေတြးႏွင့္သူ “ဂငယ္” ႏွင့္ေရးသည့္လူမ်ဳိးဆုိပါက “ဂ်ဳိး” လူမ်ဳိးဟု ေျဖပစ္လုိက္တာမ်ဳိးကုိ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ၾကည့္ေနခဲ့ရဖူးပါသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေမးခြန္း (၁၀) ခုမွာ (၃) ခုေလာက္သာ ေခါင္းစားစရာပါသည္ဟု ထင္ပါသည္။
          မၾကာေသးသည့္ အခ်ိန္တုန္းကလဲ TV ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ေနမိျပန္ပါသည္။ တုိက္ဆုိင္ စြာ “ေရႊရင္ခုန္သံ” ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေနသည့္အခ်ိန္မွာမွ ကြက္တိႀကီးလာေနသည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခါတုိင္းလုိ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူမ်ားက ကိုဒိန္းေဒါင္ႏွင့္ ကုိခင္လႈိင္ မဟုတ္ ေတာ့။ ကုိခင္လႈိင္ေနရာမွာ တကၠသုိလ္ဂြမ္းပုံ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ပို၍ စိတ္၀င္စားသြားသည္။ တကၠသုိလ္ဂြမ္းပုံ၏ ဟာသစြမ္းရည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္သည္။ သူမႏွင့္ ကိုဒိန္းေဒါင္ ဘယ္လုိ တြဲဖက္လႈပ္ရွားမလဲ စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနမိသည္။
          ထုိကဲ့သုိ႔ ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ ေျဖဆုိသူမ်ားက ေမးခြန္းနံပါတ္မ်ား ေရြးခ်ယ္ကာ ေျဖဆုိရေသာ အလွည့္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ပထမဆုံးေျဖခြင့္ရသည့္ အမ်ဳိးသမီးက ေမးခြန္းနံပါတ္ (၃) ကုိ ေရြးေတာ့ ထုိေမးခြန္းကုိ ကိုဒိန္းေဒါင္က ဖတ္ျပသည္။
          ေမးခြန္းက “ေရသည္ျပဇာတ္ကုိ ဘယ္သူေရးခဲ့တာပါလဲ” ဆုိသည့္ေမးခြန္း။ ေျဖရမည့္ အမ်ဳိးသမီးက စဥ္းပင္မစဥ္းစား၊ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အားရပါးရ ေျဖခ်လုိက္သည္။ “ဦးၾကင္ဥ”…တဲ့။
          ကိုဒိန္းေဒါင္က “ဦးၾကင္ဥ” ဆုိ မွန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ဟု ေၾကျငာလုိက္ေတာ့ လက္ခုပ္သံေတြ က တေဖ်ာင္းေဖ်ာင္း။ ေျဖဆုိသူ အမ်ဳိးသမီးကလည္း သူမအေျဖမွန္ၿပီး (၁) မွတ္ရသြားသည့္ အတြက္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။
          ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ TV ၾကည့္ရင္း ၾကက္ေသ ေသေနမိၿပီဟု ေျပာရေတာ့မည္။ ဘယ္လုိ မ်ား ျဖစ္တာပါလိမ့္ဟုေတြးရင္း အစီအစဥ္ေနာက္ဆုံးတြင္ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳခ်င္ပါက ၀၁………………. နံပါတ္သုိ႔ ဆက္သြယ္ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါသည္ဆုိသည့္ ေၾကျငာကုိေတြ႕မွ ေျဖသာရာရသြားေတာ့သည္။ ဖုန္းနံပါတ္ကို ခ်က္ခ်င္း ေကာက္ႏွိပ္ပစ္လုိက္သည္။
          ဖုန္းေျဖဆုိသူ အမ်ဳိးသမီးသည္ အမ်ားျပည္သူႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ မီဒီယာအလုပ္ကုိ လုပ္ကုိင္သူျဖစ္သျဖင့္ အနည္းဆုံး တကၠသုိလ္၀င္တန္းကိုေတာ့ မျဖစ္မေန ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးသူျဖစ္ရ မည္ဟု ေတြးရင္း မွားယြင္းမႈကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပလုိက္သည္။
          ထိုမွာပဲ အံ့ၾသစရာထပ္မံၾကားရျပန္သည္။ “မဟုတ္ဘူးလား…ရွင့္” တဲ့။ “ဒါဆုိ ဘယ္သူ ေရးတာလဲ” တဲ့။ “ခင္ဗ်ားမသင္ခဲ့ရဘူးလား” ဟု ကၽြန္ေတာ္ေမးပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ မေမးျဖစ္ခဲ့။ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ေလးျဖစ္ျဖစ္ထည့္ရန္ အႀကံေပးခဲ့မိသည္။
          သုိ႔ေသာ္ အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ႏွင့္ပတ္သက္၍ တစ္စုံတစ္ရာ လႈပ္ရွားမႈမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕။ ထုိအေၾကာင္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲက ထြက္မသြား။ အေတြးတစ္ခုက ေခါင္းထဲ သံမႈိစြဲ သလုိ ရွိေနေတာ့သည္။
          ဦးပုညလည္း ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ကလုိ လူမွားၿပီး အ႐ုိက္ခံရေလၿပီဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးျဖစ္ ေနခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္အ႐ုိက္ခံရသည္က လူကိုအ႐ိုက္ခံရျခင္းသာျဖစ္သည္။ အျခား မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ဒဏ္ရာအနာတရမျဖစ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ နာခဲ့ သည္။ ဒဏ္ရာက်န္ေနသည္ ဆုိေသာ္လည္း ေမ့ေအာင္ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။
          ဦးပုညအ႐ိုက္ခံရသည္က ကၽြန္ေတာ့္လုိမဟုတ္။ နာမည္ကိုအ႐ုိက္ခံရျခင္းျဖစ္သည္။ “ဆံထုံးေတာ္ႀကီး တမာသီးႏွင့္” ဟု ေျပာင္ေျပာင္ေျမာက္ေျမာက္ ဖြဲ႕ဆုိခဲ့ေသာ၊ “အစပ္ကတစ္ရာ အဖာကဗရဗ်စ္” ဟု ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ဖြဲ႕ဆုိခဲ့ေသာ ဦးပုညမွာ လူေသဆုံးသြားခဲ့ေသာ္လည္း နာမည္က်န္ရွိေနေသးေသာ ျမန္မာျပည္၏ ရွိတ္စပီးယားဟု တင္စားေခၚေ၀ၚခံခဲ့ရေသာ ဦးပုညပင္ မဟုတ္ေလာ။
      ၿပီးေနာက္ ဦးပုည အ႐ုိက္ခံရသည္က ဦးပုညတစ္ေယာက္တည္း နာခဲ့ရသည္မဟုတ္။ ထုိေန႔က
 အစီအစဥ္ကုိၾကည့္ၿပီးအမွတ္မွားသြားခဲ့ၾကၿပီျဖစ္ေသာပရိသတ္မ်ားမွာလည္းအနာႀကီးနာခဲ့ရေလၿပီ
တကား

လူခါး
                                                                                                                          အလင္းတန္းဂ်ာနယ္

Tuesday, 7 October 2014

ငါ ့သူငယ္ခ်င္း ဘူတာကုိ လူၾကီးေတြ လာတဲ့ေန ့က



လူၾကီးေတြ ဆုိလုိ ့ၾကည့္လုိက္တာ
အသက္ၾကီးၾကီး လူေတြသာေတြ ့ရ။

ငါ့သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ့
ေက်ာက္မုိင္းခြဲ သမားရဲ ့၀တ္စုံနဲ ့တူတဲ ့
စုပ္ၿပတ္ေနတဲ ့ ယူနီေဖာင္းကုိ ကၿပာကယာ၀တ္
ေလာက၀ဋ္ကုိ စခဲ့ေပါ့ ။

လူၾကီးေတြရဲ ့၀တ္စုံက်ေတာ့
လူၾကီးေတြ ရဲ ့၀တ္စုံ လုိပဲေပါ့ ။

လူၾကီးေတြက
ငါ့ သူငယ္ခ်င္းဘူတာမွာ
ကပ္ရပ္ေရာင္းတဲ့
ပလက္ေဖာင္းေစ်းသည္ေတြကုိ လက္ညွဳိးနဲ ့ထုိးတယ္ ။
ပုခုံးထမ္းေခါင္းရြက္ေတြကုိ မ်က္လုံးနဲ ့ရွင္းတယ္ ။

ဒီအမႈိက္...ဒီအမႈိက္...ဒီအမႈိက္...စသၿဖင္ ့
ငါ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ ေငါက္ငမ္းတယ္ ။

ငါ့ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ့
ရထားလက္မွတ္ေရာင္းလုိက္
ခရီးသည္မ်ား ေက်းဇူးၿပဳ၍ နားဆင္ပါ...ေအာ္လုိက္
သူတုိ ့လက္ညွဳိးေတြကုိ ဦးခုိက္လုိက္နဲ ့
သူ ့ကုိယ္နဲ ့ သူမ်ားစိတ္
ပါ၀ါဆိပ္ သင့္ခဲ့ေပါ့ ။

တုိက္ပိတ္ခံရတဲ့ အက်ဥ္းသားလုိ
(ကန္ေတာ့ပါရဲ ့ကြာ)
ေခ်ာင္ပိတ္ခံရတဲ ့ ေခြးလုိ
ေခါင္းကုပ္လုိက္..ေမးေစ့ပြတ္လုိက္
ေခါင္းညိတ္လုိက္...ၿပဳံးၿပလုိက္ ။

ငါသိတယ္
ငါ့ သူငယ္ခ်င္း ရင္ဘတ္ထဲမွာ ယားေနၿပီ ။

မလုပ္နဲ ့ သူငယ္ခ်င္း....   မလုပ္နဲ ့ ။

သူတုိ ့ပါးစပ္ထဲက အာဏာက
အရူးလက္ထဲက ေသနတ္ပဲ ။

မလုပ္နဲ ့ ။

မင္းဘူတာက ငါ့အတြက္
ေဆာ့ခရတၱိရဲ ့  အိမ္ ။

မင္းဘူတာက
အ၀တ္မကပ္နုိင္တဲ ့ေလလြင့္ကေလးငယ္တုိ ့အတြက္
ကစားကြင္ း ။

မင္းဘူတာက
ေလာကဓံနဲ ့ မ်က္နွာေၾကာ မတဲ့သူေတြ အတြက္
အရက္ဆုိင္ ။

မင္းဘူတာက
ေငြေပးမွ ၀င္လုိ ့ရတဲ ့ေခတ္ထဲမွာ
ေငြေၾကးခ်ဳိ ့တဲ ့သူ စုံတြဲေတြ အတြက္
 ၿပည္သူ ့ ရင္ၿပင္ ။

ယုတ္စြအဆုံး
မင္းဘူတာက
ေခြးေလ ေခြးလြင့္ေတြအတြက္ ဘုံဗိမၼာန္လည္း ၿဖစ္တယ္ ။

မင္းဘူတာထဲမွာ
၅၁ သန္းထဲက အဆင္းရဲဆုံးၿဖစ္တဲ ့
ေကာက္တုိ ဆုိတဲ ့ လူတစ္စုကေန
ဘယ္သူ ့အမိန္ ့မွ နာခံစရာ မလုိတဲ ့
ခုိကေလးေတြ အထိရွိတယ္ ။

မလုပ္နဲ ့ သူငယ္ခ်င္း...မလုပ္နဲ ့။

မင္းလုိ ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ ့ ဘူတာစာေရးေလးက
တစ္ခဏ ၊တစ္နာရီ ၊တစ္ည
နားခုိသူေတြအတြက္
အစားထုိးမရတဲ ့ဆုလာဘ္ ။

မင္းဆီမွာ ရထားလက္မွတ္တစ္ေစာင္ ၀ယ္ယူၿခင္းဟာ
သူတုိ ့ထမင္း သူံးနပ္စားရဖုိ ့အတြက္
ေၿခြတာၿခင္းလုိ ့ မင္းမွတ္ ။

သူငယ္ခ်င္း.....
ရထားခဲပစ္ ေထာင္ဆယ္နွစ္ ဆုိတာ
မင္းမဆုိခ်င္တဲ ့ သီခ်င္းမွန္း ငါတုိ ့သိတယ္ ။

အပိုေၾကး ေတာင္းခံလ်ွင္
..........သုိ ့ ဆက္သြယ္တုိင္ၾကားနုိင္ပါသည္ ...ဆုိတာ
မင္းနဲ ့ ဘာမွ မဆုိင္တဲ့ တံဆိပ္မွန္း ငါတုိ ့သိတယ္ ။

မလုပ္နဲ ့ သူငယ္ခ်င္း....မလုပ္နဲ ့။

သူတုိ ့ေသသြားရင္
သူတုိ ့နာမည္ေတြဟာ
သူတုိ ့ရဲ ့ အရာမ၀င္ခဲ့တဲ့ ဂုဏ္ၿဒပ္ေတြနဲ ့အတူ
ေပ်ာက္ဆုံး သြားမွာပါ ။

မင္းေသသြားရင္ေတာ့
မင္းရဲ ့နာမည္ဟာ
ေရးမထားလည္း
ဒီဘူတာေလးမွာ အၿမဲတမ္း ရွိေနမယ့္ အရာ  ။...။


                          လူခါး
                       07 .10 . 2014 , tue