Tuesday, 25 April 2017

အေဖ


ဘယ္တုန္းကမွ အတူမေနခဲ့ရဘူး
ဒါေပမဲ့ အၿမဲနီးတယ္
တစ္ခါပဲ အရုိက္ခံခဲ့ဖူးတယ္
တစ္သက္လုံး ဝမ္းနည္းခဲ့
သူငယ္ခ်င္းလုိေပါင္းတယ္
ေဘာလုံးအသင္းသားလုိ ေဖးမတယ္
မထင္ရင္ မထင္သလုိ ဆုိးသြမ္းခဲ့သမွ်
ေခါင္းငုိက္စုိက္ခ်ၿပီး ခြင့္လႊတ္ေပးသူေပါ့
အေဖ.....
ရပ္မသြားတဲ့ နွလုံးခုန္သံ
ေန ့စဥ္ ရွိခုိးေနမိတဲ့ ဘုရား ။
လူခါး
၁၂.၀၃.၂၀၁၇
Ora Machi, J P

ေရႊ ့ေၿပာင္းအလုပ္သမား .......


ရန္ကုန္မွာ ဘတ္စ္ကားစီးရင္းေတာင္
မေတာ္တဆေခါင္းရုိက္ခဲြခံရၿပီးေသနုိင္တာပဲ
ငါတုိ ့ ဘာကုိေၾကာက္ေနရဦးမွာလဲ။
အိမ္ၿပင္ထြက္ေတာ့လည္း လမ္းမွာေသတယ္
အိမ္ထဲေနေတာ့လည္း အိမ္ထဲမွာေသတယ္။
မုိးၾကဳိးပစ္သလုိ
ဓာတ္လုိက္သလုိ
ဆုိင္ကယ္အက္စီးဒင္ ့ၿဖစ္သလုိ ။
ေသေန ့ေစ့မွ ေသတယ္ဆုိတဲ့စကား
ငါတုိ ့နုိင္ငံမွာ
ေသေန ့မေစ့လည္း ေသတယ္အၿဖစ္ေၿပာင္းသြား။
ငါတုိ ့ သိတယ္
ကြာလာလမ္ပူမွာေသတယ္
ဘန္ေကာက္မွာေသတယ္
ဆုိးလ္မွာေသတယ္
တုိက်ဳိမွာေသတယ္
စင္ကာပူမွာေသတယ္။
ဘယ္ေနရာမွာ ၿဖစ္ၿဖစ္
အခ်ိန္မေရြး ေနရာမေရြး ေရာဂါမေရြး
ေသနုိင္တယ္ ။
အိမ္မွာ မတန္မရာနဲ ့မေသခ်င္လုိ ့
ေရွ ့တန္းထြက္လာတယ္
ေရွ ့တန္းမွာ လုပ္ၾကံခံရလုိ ့ေသနုိင္တယ္။
ေခါစာပစ္သလုိ
ယၾတာေခ်သလုိ
ခုိစာေကြ်းသလုိ
selfie ဆြဲသလုိ
ေသတဲ့အေသဟာ အမွတ္မထင္။
မေသဖူးတဲ့ၿမဳိ ့ဟာ
ေခတ္မမီဘူး ဆုိသလုိ
ေခတ္မီေအာင္ေသၿပေနရတဲ ့ငါတုိ ့နုိင္ငံမွာ
ငါတုိ ့ ထုိင္ေနလည္း ငါတုိ ့ေသမွာပဲ။
ေသခ်င္တာေပါ့
ကုိယ့္အိမ္ ကုိယ့္ရာမွာ
ကုိယ့္မိဘေမာင္ဘြား ဇနီးမယားေရွ ့မွာ
လွလွပပ
ငါတုိ ့ ေသခ်င္တာေပါ့။
ရန္ကုန္မွာ ဘတ္စ္ကားစီးရင္းေတာင္
မေတာ္တဆ ေခါင္းရုိက္ခဲြခံရၿပီး ေသနုိင္တာပဲ
ငါတုိ ့ ဘာကုိေၾကာက္ေနရဦးမွာလဲ။
ငါတုိ ့သိသိနဲ ့စစ္မ်က္နွာေတြကုိ ဖြင့္ခဲ့တယ္။
မုိးကုပ္စက္ဝုိင္းကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ေနရင္းေသတာထက္စာရင္
ပင္လယ္ကုိ လက္ပစ္ကူးရင္း ငါတုိ ့ေသမယ္
ဘယ္နုိင္ငံမွာ ၿဖစ္ၿဖစ္ ။
လူခါး
22.03.2017, wed,12.59 am
Ora Machi, J P.

အားလုံးထားခဲ့ ေမ့ပစ္ခဲ့


ဆူပူအုံႂကြ သူပုန္ထလည္း
တစ္ေန႔ၿငိမ္သက္ ေျမဝယ္ဝင္လိမ့္။
ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား ေပ်ာ္ေမာ္ၾကြားလည္း
တစ္ေန႔က်႐ႈံး နိဂုံးခ်ဳပ္လိမ့္။
အလွလြန္ၾကဴး တံခြန္ထူလည္း
တစ္ေန႔ပ်က္ယြင္း အုိနယ္ဆင္းလိမ့္။
စည္းစိမ္ကုံလုံ ဆယ္သက္မကုန္လည္း
တစ္ေန႔စြန္႔ထား ဘဝျခားလိမ့္။
အားလုံးထားခဲ့
တရားဓမၼ အတူပြားစုိ႔
ငါတုိ႔ေနရ ဒီဘဝမယ္
ရန္လုိမုန္းထား တုခုိင္းယွဥ္ျပဳိင္
ေဘးမွာတင္းေျပာ သူ႔သေဘာကုိ
ေမ့ပစ္လုိက္ခ်စ္ ။
တရားသည္သာ ေျဖစရာမုိ ့
မုန္းသည္ခ်စ္သည္ ထုိႏွစ္လီကုိ
ဘယ္ခါမတြက္ သည္တစ္သက္ေတာ့
အားလုံးထားခဲ့ ေမ့ပစ္လုိက္ခ်စ္
ဟုိမွာေသာင္ကမ္း နိဗၺာန္လမ္းကုိ
ငါတုိ႔ရည္စူး အတူကူးစုိ႔
အားလုံးထားခဲ့ ေမ့ပစ္လုိက္ခ်စ္။
လူခါး
29.march.2017,01.22,am
Oramachi, JP

ပင္လယ္ေရထဲ ေမွ်ာတဲ့စာ


သစ္ကုိင္းေပၚ
သင္းကြဲငွက္တစ္ေကာင္လုိ နားတယ္
ကမ္းစပ္မွာ
လူမသိသူမသိ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးလုိၿငိမ္သက္တယ္
မုိးေခါင္ရာအရပ္က
ေတာင္ယာသမားတစ္ေယာက္ရဲ ့
ႏြားခ်ည္ၾကဳိးတစ္ေခ်ာင္းလုိ တိတ္တဆိတ္ေခြတယ္။
အဓမၼအက်င့္ခံရတဲ့ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္လုိ
မဖုံးႏုိင္မဖိႏုိင္ျဖစ္ကာမွ
ေတာင္ထိပ္ကေန အရဲစြန္ၿပီးခုန္ခ်လုိက္တယ္။
အခ်စ္ေရ...
ငါ့အလြမ္းေတြ
မင္းထံ ေရာက္ပါေစ။
လူခါး
Fri.31.march,2017
Ora machi,J P

အခ်စ္ဦး


တစ္ဘဝလုံးစာ
ခ်စ္ခဲ့တယ္
ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္
ခ်စ္ေနမွာပဲ
လမင္းကုိ ေခြးေဟာင္သလုိ
ခ်စ္ေနမွာပဲ ။
လူခါး
04.04.2017,tue:

အ, ေနတဲ့ ျခဴ


ဘယ္သူကေမးေမး
အဆင္ေျပတယ္လုိ႔ ေျဖခ်င္တယ္
ဘယ္သူကေတာင္းေတာင္း
ေရာ့... အင့္ လုိ႔ေပးခ်င္တယ္
ျခဴပဲကြယ္....
ဘယ္အခ်ိန္ တီးတီး
တခြၽင္ခြၽင္ ျမည္ခ်င္တာေပါ့။
လူခါး
10.april.2017,13:26
Ora machi, JP

ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကုိ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ရွာေတြ ့ခဲ့တယ္




(က)
တစ္ေန ့။ တစ္ေန ့ဆုိေပမဲ ့မွတ္မွတ္ရရ၂၀၀၁ခုနွစ္ေလာက္ကတစ္ေန ့။
မေကြးပညာေရးေကာလိပ္ထဲကုိ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အမဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းအပ္တာကုိ လုိက္လာသြားခဲ့တာပါ။အဲဒီမွာ ၈တန္းနွစ္ကတစ္ေက်ာင္းတည္းတက္ခဲ့ရတဲ ့အမတစ္ ေယာက္နဲ ့အမွတ္မထင္ေတြ ့တယ္။ သူက တကၠသုိလ္ဒုတိယနွစ္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ အဲဒီအမက
ေမာင္ေလး နင္ေရာဘယ္နွစ္ေရာက္ေနျပီ လဲ တဲ ့။ ကြ်န္ေတာ္ေျဖလုိက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္၉တန္းနဲ ့ေက်ာင္းထြက္လုိက္တာ အမ လုိ ့။ ဟယ္တဲ့။အျပန္လမ္းမွာ အဲဒီအမရဲ ့ဟယ္ ဆုိတဲ ့အသံက ကြ်န္ေတာ့္နားထဲကမထြက္ဘူး။ နွေျမာလုိက္တာ တဲ့။ ေက်ာင္းလာအပ္တဲ ့အမကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အားနာၾကည့္နဲ ့ၾကည့္ရင္းေျပာေသးတယ္။ နင္ အတန္းတစ္ခုခု ေရာက္ေနျပီ လုိ ့ေျပာ
လုိက္ရမွာတဲ့။ သူလည္း သိမွာမွ မဟုတ္တာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့သလဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ ေၾကကြဲ ခဲ့ရပါတယ္။ဘဝမွာပထမဆုံးမွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့ရခဲ့ဖူးတဲ ့ေနာင္တပါပဲ။ ငါ ဘာလုိ ့ေက်ာင္းကေနထြက္ေျပးခဲ့မိတာလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္ ကြ်န္ေတာ္ ၿပန္ေမးမိတယ္ ။ ဒါေပမယ္ ့ကြ်န္ေတာ့္ေမးခြန္းကုိ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္မေျဖရဲခဲ့ပါဘူး
(ခ)
တစ္ေန ့။ ဒီတစ္ခါတစ္ေန ့ကေတာ့ ၂၀၀၂ ခုနွစ္က တစ္ေန ့ပါ။အညာရြာကေလးက အေဖနဲ ့အေမရဲ ့အိမ္ေအာက္က တန္းလ်ားေပၚမွာကြ်န္ေတာ္ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ျပီး အိပ္ေနမိတယ္။ အိပ္ေနမိတယ္ဆုိေပမယ့္ မေပ်ာ္ဘူး။ စိတ္က လြင့္ေနတယ္။ မ်က္လုံးေတြက ေသေနတယ္။အာရုံေတြက ေၾကာင္ေနတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ျပဳတ္ လာတာပါ။ ေတာင္တြင္းၾကီးမွာရွိတဲ ့ဦးၾကီးၿဖစ္သူရဲ ့ပြဲရုံကေန ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ျပဳတ္လာတာ။ တစ္ေန ့ကုိ လုပ္အားခ၂၀၀ ကေန အလုပ္ျပဳတ္ခ်ိန္အထိဆုိ တစ္ေန ့ ၅၀၀ သုိ ့မဟုတ္ ၆၀၀ေလာက္ရေနျပီ ထင္ပါတယ္။
တန္းလ်ားေပၚမွာေမွာက္ေနရင္း ကြ်န္ေတာ္ေတြးေနမိတာက ငါ ဘာလုပ္မလဲ ဆုိတာပါပဲ။ ငါ ဘာလုပ္မလဲ ။ငါ ဘာလုပ္မလဲ။ ကြ်န္ေတာ္အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျဖမရဘူး။
ေႏြၾကီးေပါ့။ အရမ္းပူပါတယ္။ အေဖနဲ ့အေမ က မ်က္နွာခ်င္းဆုိင္ရွိေနတဲ့တန္းလ်ားတစ္လုံးစီီေပၚမွာ ေငးေမာတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လုိ ့။သူတုိ ့ဘာေတြးေနတယ္ဆုိတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတုိ ့အားကုိးတဲ ့သားတစ္ေယာက္ သူေတာင္းစားခြက္ေပ်ာက္သလုိျဖစ္လာတာကုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတာေနမွာပါပဲ။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ေသေနတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္လုံးထဲကုိ စာရြက္တစ္ရြက္ေလလြင့္လာပါတယ္။ အဝါေရာင္ေလး။မေကြး အေဝးသင္ တကၠသုိ လ္ မွာတက္ေနတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္အထက္က အမ ျဖစ္သူရဲ ့ ထုတ္မဖတ္တဲ ့ေက်ာင္းစာအုပ္ အထူၾကီးေတြနဲ ့အတူပါလာတဲ ့ဘယ္ေတာ့မွ နားေထာင္ေလ့မရွိတဲ ့တိတ္ေခြ မွာပါတတ္တဲ ့စာရြက္ေလး။ အဲဒီစာရြက္မွာ စာတန္းေလးတစ္ခုပါတယ္။
ပညာလုိ အုိသည္မရွိတဲ့။
အဲဒီစာကုိဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း တန္းလ်ားေပၚလွဲေနရာကေန ခ်က္ခ်င္းထျပီး အေဖနဲ ့အေမ့ကုိ ကြ်န္ေတာ္ေျပာလုိက္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းျပန္ေနခ်င္တယ္ လုိ ့။
အေဖနဲ ့အေမဟာ တစ္ေယာက္မ်က္နွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး မ်က္လုံးျပဴးကုန္တယ္။ အေမက ဟင္း လုိ ့တစ္ခြန္းဟစ္ျပီး သူ ့ေဆးလိပ္သူ ဆက္ေသာက္ေနတယ္။ အေဖက ဘာမွမေျပာဘူး။အိမ္ေရွ ့တလင္းထဲက ေလတုိက္ရင္ လြင့္လြင့္ပါေနတဲ့ အ၀ါေရာင္မန္က်ည္းရြက္အေၾကြေတြကုိ အဓိပါၸယ္မဲ ့ေငးၾကည့္ေနပါတယ္။
ခဏၾကာမွ အေဖက ေမးတယ္။ မင္းအသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အားရဝမ္းသာေျဖလုိက္တယ္။
၁၉ နွစ္။
(ဂ)
ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အေမေက်ာင္းလုိက္ပုိ ့တယ္။ ေက်ာင္းက ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ရြာနဲ ့၃ နာရီေလာက္ လွည္းနဲ ့သြားရတဲ ့ျမဳိ ့ကေလးမွာ။ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းသြားတက္တာ အထက္တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္နဲ ့မတူဘဲ တကၠသုိလ္သြားတက္မယ့္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္နဲ ့ပုိတူေနမယ္ထင္ပါတယ္။ အသက္က ၁၉ နွစ္။ တက္ရမွာက ၉ တန္း။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ ၁၅ နွစ္မွာ ၉တန္းတက္ရင္းလက္စေက်ာင္းထြက္ခဲ့တာဆုိေတာ့ ျပန္တက္ေတာ့လည္း ၉တန္းကပဲ ျပန္တက္ရပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ၾကီးတာဆုိလုိ ့ဆရာ ဆရာမေတြ ပဲရွိတယ္။ ဒါေတာင္ မူလတန္းျပေတြက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ငယ္ၾကတယ္။အခ်ဳိ ့ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဆရာ ထင္ၾကပါတယ္။
သူတုိ ့ဘာထင္ထင္ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ့ ေက်ာင္းသားပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသား အသစ္ကေလး လုိ ့ပဲ ထင္တယ္။ စာနဲ ့၃ နွစ္ေက်ာ္ ေဝးေနရတဲ ့ကြ်န္ေတာ္ဟာသူမ်ားေတြ မုန္ ့စားဆင္းရင္ေတာင္မဆင္းရဲဘူး။ စာကုိပဲ လုပ္ေနမိတယ္။ ၉ တန္းကေတာ့သာသာယာယာ ပါပဲ။ ေအာင္သြားတယ္ ။ ၁၀ တန္းေရာက္တယ္။ ၁၀ တန္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၂၀။
(ဃ)
တစ္ေန ့။ ဒီတစ္ခါတစ္ေန ့ကေတာ့ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားၾကီးရဲ ့တစ္ေန ့ပါ။ဆရာမက ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အတန္းသားအားလုံးေရွ ့မွာခုံေလးတစ္လုံးနဲ ့ထုိင္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့က ဆရာမေရွ ့မွာ မတ္တပ္ရပ္လုိ ့။ အခန္းအျပင္ဘက္မွာေပါ့။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေက်ာင္းေပၚကုိ တုိက္ေလယာဥ္ပ်ံေတြ ဝဲေနၾကတယ္။ စစ္ေရးေလ့က်င္တာမ်ဳိးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေလယာဥ္ေတြကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ သိပ္လွတယ္။ေလယာဥ္ေတြဟာ ေလထဲမွာ ကြ်မ္းထုိး ေဝ့ဝုိက္ဝဲေနၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာမအနားကပ္ျပီး ေမးလုိက္မိပါတယ္ ။ဆရာမ အဲဒီေလယာဥ္ပ်ံေတြက ဘယ္လုိ လူေတြမွ ေမာင္းခြင့္ရွိတာလဲ ခင္ဗ် လုိ ့။ ဆရာမက ေျဖတယ္။မင္းတုိ ့လုိ ေတာသားေတြ ေပါ့တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တကယ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ တကယ္လား ဆရာမဆုိေတာ့ တကယ္ေပါ့တဲ့။ ဒါဆုိ ေမာင္းခြင့္ရေအာင္ ဘယ္လုိၾကဳိးစားရမလဲ ဆုိေတာ့ အမွတ္ေကာင္းေအာင္ၾကဳိးစားတဲ့။ အမွတ္ ၃၈၀ ရေအာင္ ၾကဳိးစားတဲ့။
အမွတ္ ၃၈၀ဆုိတဲ ့ဆရာမအသံဟာ ကြ်န္ေတာ့္ နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနခဲ့တယ္။အဲဒီေန ့ကစျပီး ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာင္းစာအုပ္တုိင္းမွာ ၃၈၀ လုိ ့ေရးထားတယ္။၃၈၀။၃၈၀ ဆုိျပီးေတာ့ေပါ့ဗ်ာ ။
အဲဒီေန ့ကစျပီး ေဘာ္ဒါေဆာင္ကေကြ်းတဲ ့မနက္စာေတာင္ ကြ်န္ေတာ္မစားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ မနက္စာစားခ်ိန္ကုိ စာက်က္ခ်ိန္ထဲ ထည့္လုိက္တယ္။ မထည့္လုိ ့လည္းမရဘူးေလ။ ေဘာ္ဒါမွာ ကြ်န္ေတာ္ကအည့ံဆုံး။ သခ်ာၤ ၁ မွတ္တန္ ေမးခြန္း ၅၀ ဖုိးေမးျပီး တစ္ပုဒ္မွားတစ္ခ်က္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ၄၄ ခ်က္အရုိက္ခံရခဲ့တယ္။ အၾကီးဆုံးနဲ ့အည့ံဆုံးေက်ာင္းသားဟာ ကြ်န္ေတာ္ေပါ့။ အတူေန ၁၅/၁၆ အရြယ္ေက်ာင္းသားေတြက ခင္ဗ်ားေတာ္ေတာ္ည့ံပါလား ဆုိတဲ ့မ်က္လုံးေတြ နဲ ့တိတ္တဆိတ္ တြန္းအားေပးၾကတယ္။ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ေတြကုိေျခြတာသထက္ေျခြတာပစ္လုိက္တယ္။
ညအိပ္ခ်ိန္ ၁၁ နာရီ သတ္မွတ္ျပီး မီးပိတ္ စနစ္နဲ ့အေစာင့္ထား အိပ္ခုိင္းေပမဲ ့ အိမ္ကေန လက္နွိပ္ဓာတ္မီးျပန္မွာျပီး အေဆာင္မီးပိတ္တာနဲ ့ေစာင္ျခဳံထဲမွာ ကုိယ့္ဓာတ္မီးနဲ ့ကုိယ္ စာခုိးက်က္တယ္။ မနက္၅ နာရီ ထရတဲ ့အတြက္ အိပ္ခ်ိန္ဟာ တစ္ေန ့ ၃ နာရီ သာသာပဲ ရွိေနတတ္တယ္။
အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ ၁၀ တန္းတက္ေနတုန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေဆးရုံတက္လုိက္ရတယ္။ တုိးတက္မႈကေတာ့ နွစ္ဝက္ စစ္ေဆးျခင္းမွာ တစ္ေဘာ္ဒါလုံး ကြ်န္ေတာ္ အဆင့္ ၂ ရခဲ့တယ္။ရမွတ္က ၄၁၃မွတ္။ ဒါေပမယ့္ကြ်န္ေတာ္ က ၃၈၀ ေလာက္သာ လုိခ်င္ခဲ့တာပါ။ ၃၈၀ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝေပါ့။
(င)
စာေမးပြဲၾကီးျပီးသြားေတာ့ အလုပ္ထုတ္ခဲ့တဲ ့ဦးၾကီးက ျပန္လိမ္မာလာတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အလုပ္ျပန္ခန္ ့တယ္။လုပ္အားခ တစ္ေန ့၈၀၀ ထင္တယ္။အဲဒီမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာင္းသားဘဝကုိ ေမးတယ္။ စာေမးပြဲ ေျဖနုိင္လားကေနအစ ၁၀တန္းေအာင္ရင္ ဘာလုပ္မလဲ အထိေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က တုိက္ေလယာဥ္ၾကီးေမာင္းခ်င္ေၾကာင္းေျပာေတာ့ တက္ရမယ့္အမွတ္မွီရင္ သူ လုပ္ေပးမယ္တဲ့။ ဦးၾကီးဆီက အဲဒီစကားကုိၾကားျပီးတဲ ့ေနာက္ပုိင္း ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္ေတြဟာ ပုိျပီးေတာ့ ခ်ဳိလာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေခြ်းေတြဟာ အေရာင္ေတာက္လာၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ထမ္းေနရတဲ ့အိတ္ေတြဟာ ေပါ့ပါးေနခဲ့ၾကတယ္။ အဲသလုိနဲ ့ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္မယ့္ေန ့ကုိ ၃၈၀ ..၃၈၀ နဲ ့ျမည္ရင္းကြ်န္ေတာ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။
တကယ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္တဲ ့ေန ့က ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မင္းေအာင္လား ေမးတဲ ့လူရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဆုိးတယ္။ ေအာင္လားေမးရမွာ မဟုတ္ဘူး။D ဘယ္နွစ္လုံးပါလည္းေမးရမွာ လုိ ့စိတ္ထဲက ေျပာေနမိတတ္တယ္။တကယ္တန္းက်ေတာ့ D တစ္လုံးမွ မပါ ပါဘူး။ သုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ဦးၾကီးကေတာ့ အမွတ္စာရင္းသာ မွီပါေစ ငါ့တူ တဲ့။
ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ယုၾံကည္ထားခဲ့တယ္။ အမွတ္၃၈၀ေတာ့ ရမယ္ လုိ ့ေပါ့။
(စ)
အမွတ္စာရင္း စာရြက္ကုိ ကုိင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနတယ္။ ဦးၾကီးရဲ ့ေကာင္တာစားပြဲေရွ ့မွာ ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မွန္းထားတာက ၃၈၀ ။ တကယ္ရေတာ့ ၃၇၀ ကြက္တိ။ ျမန္မာစာနဲ ့အဂၤလိပ္စာကုိ D မွန္းထားေပမယ့္ အနည္းငယ္စီ လုိေနခဲ့တယ္။ ဦးၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကုိတစ္လွည့္ အမွတ္စာရင္းကုိ တစ္လွည့္ၾကည့္ရင္းတစ္ခုခုကုိ ေတြးေနတယ္။ သူေတြးလုိ ့ဝမွ မင္းဘာလုပ္မလဲတဲ့...ေမးတယ္ ။
ကြ်န္ေတာ္ ေရေၾကာင္းသိပၸံတက္ခ်င္တယ္။
ေလေၾကာင္းသိပၸံမရတဲ ့အတြက္ ရတဲ ့ေရေၾကာင္းကုိ တက္မယ္ဆုိတဲ့စိတ္ကူးက အမွတ္စာရင္းနဲ ့တြဲပါလာတဲ ့တက္ေရာက္နုိင္တဲ ့ သက္ေမြးသင္တန္းေက်ာင္းေတြ ထဲက ေရေၾကာင္းကုိ ကြ်န္ေတာ္ေရြးထားခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးေမာင္းခြင့္မရရင္ တုိက္ေရယာဥ္ၾကီးေမာင္းမယ္ဆုိတဲ ့စိတ္ကူးမ်ဳိးနဲေပါ့။
ကြ်န္ေတာ့္စကားကုိၾကားတဲ ့ဦးၾကီးက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေတာင္တြင္းၾကီးတစ္ျမဳိ ့လုံး လက္ခ်ဳိးေရလုိ ့ရတဲ့အေရအတြက္ေလာက္သာရွိတဲ ့သူ အျမတ္တနုိးစီးတဲ ့viver ဆုိင္ကယ္ ေသာ့ကုိထုိးေပးတယ္။
ပန္းေတာမွာရွိတဲ ့မင္းအေဒၚဆီကုိသြား ျပီးေမး။ငါတစ္ေယာက္တည္းေတာ့မတတ္နုိင္ဘူး။ သူလည္း မင္းအေဒၚေတာ္တာပဲတဲ့။
ကြ်န္ေတာ္ ဆုိင္ကယ္နဲ ့အေဒၚ့ပြဲရုံဆီ ေျပးခဲ့တယ္။လမ္းမွာဆုိင္ကယ္ေပါက္လုိ ဖာရေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။အိတ္ထဲမွာ ၇၀၀ ပါလုိ ့။
အေဒၚ့ဆီေရာက္ေတာ့ အမွတ္စာရင္းစာရြက္ကုိ ထုိးေပးလုိက္ျပီးကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေဒၚကလည္း အကုိကမွ အဲလုိေျပာရင္ ငါလည္း လုပ္ေပးမွာေပါ့တဲ့။
ကြ်န္ေတာ့္ဘဝရဲ ့အေပ်ာ္ဆုံးေန ့ေပါ့။ ၉တန္းနဲ ့ထြက္ေျပးျပီးအလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ေကာင္။ အမုိက္အမဲ။ မလိမ္မာခဲ့တဲ့ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ဳိးေျပာင္းေတာ့မယ္ ဘာညာဆုိတာထက္ ျဖစ္ခ်င္တာေလး ျဖစ္ခြင့္ရေတာ့မွာဆုိေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။
ကြ်န္ေတာ္ဆုိင္ကယ္ကုိ အလွပဆုံးစီးျပီး ဦးၾကီးဆီ ျပန္ေျပးခဲ့တယ္။တစ္လမ္းလုံးကြ်န္ေတာ့္မ်က္လုံးထဲမွာျမင္ေနတာကသေဘာၤျဖဴျဖဴၾကီးတစ္စင္းရဲ ့ဦးမွာ ယူနီေဖာင္းျဖဴျဖဴနဲ ့ခန္ ့ခန့္ညားညား ရပ္ေနတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ပါပဲ။
ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဦးၾကီးေကာင္တာစားပြဲ နဲ ့မနီးမေဝးမွာ ဆုိင္ကယ္ကုိရပ္ျပီး ဦးၾကီးကုိ အေဒၚကလည္း ကူမယ့္အေၾကာင္းေျပာျပရင္း အမွတ္စာရင္း စာရြက္ကုိ သူ ့ေရွ ့ေကာင္တာစားပြဲေပၚတင္ေပးလုိက္တယ္။
(ဆ)
ဦးၾကီးက ျငိမ္ေနတယ္။ အၾကာၾကီးပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဦးၾကီးေရွ ့မွာ ရပ္ေနမိတယ္။ အၾကာၾကီးပဲေပါ့။ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနမိတာကုိ ဝန္ခံပါတယ္။
မင္း ဟုိဆုိင္ကယ္ကုိ ၾကည့္
ဦးၾကီးက ကြ်န္ေတာ္ရပ္ခဲ့တဲ ့ဆုိင္ကယ္ကုိ လက္ညွဳိးထုိးရင္းေျပာလုိက္လုိ ့ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆုိင္ကယ္ဆီဘုမသိဘမသိလုိက္ၾကည့္ရတယ္။
အဲဒီဆုိင္ကယ္ ဒီကေန ့ ၂၂ သိန္းတန္တယ္။ဒါေပမယ့္ သူဟာသူ ဘယ္ေလာက္တန္တန္ ဓာတ္ဆီမရွိရင္ တစ္လက္မမွ မေရြ ့ဘူး။ တန္ဖုိ းမရွိဘူး ကြ ။မင္းဘဝကလည္း အဲဒီဆုိင္ကယ္လုိပဲ။ မင္းဟာမင္းဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္အမွတ္ေကာင္းေကာင္း ေနာက္ကေထာက္ပ့ံနုိင္တဲ့ မိဘကမျပည့္စုံရင္ ဓာတ္ဆီမရွိတဲ ့ဆုိင္ကယ္လုိပဲ။ ဒီေတာ့ ငါ့တူရာ အေဝးသင္တက္ျပီး ရုိးရုိးဘြဲ ့ေလးယူ။ျပီးရင္ ငါ့လုိပဲ ပြဲရုံပုိင္ရွင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါကြာ ။
ဟာ
ကြ်န္ေတာ့္တစ္ကုိယ္လုံးေလထဲလႊင့္သြားသလုိပဲ။ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ေတြ က်လာတယ္။ အမွတ္စာရင္းစာရြက္ကုိၿပန္ယူၿပီး ကုိင္ထားတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္လက္ဟာ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတယ္။ မ်က္ရည္ဟာ ရုိးရုိးက်တာမဟုတ္ဘူး။ တာက်ဳိးလာတဲ့ေရလုိ ဒလေဟာ က်တာ။ ကြ်န္ေတာ္ရႈိက္တယ္။ အသံမထြက္ဘူး။ကြ်န္ေတာ္ငုိတယ္။ ေခ်ာ့မယ့္သူမရွိဘူး။
အဲဒီေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာျဖစ္သြားမွန္း ကြ်န္ေတာ့္ကုိယ္ ကြ်န္ေတာ္ မသိေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္အသက္ရွိရဲ ့ေသခဲ့တယ္။
အဲဒီတုန္းက အထက္တန္းျပတစ္ေယာက္ရဲ ့ဝင္ခြင့္အမွတ္ဟာ၃၄၀ ပဲရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ အထက္တန္းျပ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။ ဘာဆုိဘာမွ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူးေလ။
ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္သြားတာက ခ်ဥ္ဖတ္ကေလး။ အမ်ဳိး ရဲ ့ခ်ဥ္ဖတ္။ ရြာရဲ ့ခ်ဥ္ဖတ္။ ျမဳိ ့ကေလးရဲ ့ခ်ဥ္ဖတ္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြရဲ ့ခ်ဥ္ဖတ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေပါင္းသင္းခ်င္သူ
မရွိသေလာက္အထိ။
ကြ်န္ေတာ္ဆုိးခဲ့တယ္။ က်လာတဲ ့အဂၤလိပ္စာေမဂ်ာဆုိတာေလးကုိေတာင္ ကြ်န္ေတာ္လွည့္ မၾကည့္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူကမွအဆက္အဆံမလုပ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ လူ ့မုိက္အမဲတစ္ေကာင္အေသ အခ်ာ ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။
ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဘယ္သူမွ ဆုံးမလုိ ့မရဘူး။ အေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ ခဏခဏတက္ေခါက္ရတယ္။ အေမဟာ ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္မွာေခါင္းအပ္ျပီး ရႈိက္ၾကီးတငင္ ငုိခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ
တစ္ဘဝလုံးစာထက္ပုိျပီး ဆုိးသြမ္းခဲ့မိပါတယ္။
ဒါေပမဲ ့ကြ်န္ေတာ္ကံေကာင္းခဲ့တယ္။အဲဒီလုိ ဆုိးသြမ္းေနတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ကုိ လမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္ပုိ ့ေပးခဲ့တဲ ့အရာေပၚလာခဲ့ပါတယ္။
အဲဒါကေတာ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။
(ဇ)
ကြ်န္ေတာ္ စာအုပ္ေတြကုိ ခ်စ္တယ္။ စာအုပ္ေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စာေတြဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။မွတ္မွတ္ရရ ေတာင္တြင္းၾကီးက စာေပသမားေတြနဲ ့သိခြင့္ရခဲ့တယ္။ကဗ်ာ ဆရာ ေနပန္ဦး ။ ဆရာ ေမာင္ယဥ္ေဌး ေတာင္တြင္း။ စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ခြင့္မရတဲ ့လူငယ္ေတြရဲ ့ခံစားခ်က္ေတြကုိစာအုပ္ ေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ရွာေတြ ့ခဲ့တယ္။ အဆင္မေျပမႈေတြနဲ ့ရင္ဆုိင္ရတာဟာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္ဘဲလုိ ့သိလာတယ္။ျဖစ္ခ်င္တာ မျဖစ္ရရုံနဲ ့ဘဝပ်က္လုမတက္ လမ္းေပ်ာက္မုိက္မဲဆုိးသြမ္းခဲ့မိတဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ကုိယ္ ကြ်န္ေတာ္ ရြံတယ္။ ဒီဘဝကုိ ေသပစ္လုိက္ျပီး ေနာက္ဘဝကုိ ခ်က္ခ်င္းကူးလုိ ့ရရင္ ဆုိတာမ်ဳိးအထိ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးဖူးတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့အဆင္မေျပမႈေတြကုိလည္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ေျပာလည္းေျပာျပခဲ့ဖူးတယ္။ အခ်ဳိ ့က နားေထာင္ျပီး ရယ္တယ္။ အခ်ဳိ ့က နားေတာင္မေထာင္ခဲ့ၾကဘူး။
ဘယ္ေတာ့မွ လူရာျပန္ဝင္မလာေတာ့မယ့့္ လူဆုိးလူသြမ္းေလးတစ္ေယာက္လုိ ဆက္ဆံခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္မက်ဘူး။ကြ်န္ေတာ္ စာေတြ ဆက္ဖတ္ခဲ့တယ္။စာေတြဖတ္ျခင္းအားျဖင့္ ပုိက္ဆံမရွိေပမဲ့ နွစ္လုိဖြယ္ကမ႓ာေလာကတစ္ခုရွိေနတယ္ဆုိတာကုိ ကြ်န္ေတာ္ရွာေတြ ့ခဲ့တယ္။
အဆင္မေျပမႈတစ္ခုၾကဳံတုိင္း ၊ လူရယ္စရာတစ္ခုကုိ ျပဳလုပ္မိတဲ ့အခ်ိန္တုိင္း စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ကုိ ဖတ္ပစ္လုိက္ျခင္းဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စိတ္ေျဖရာျဖစ္လာတယ္။
(စ်)
စာအုပ္ေတြက ကုိယ့္အားကုိယ္ ကုိးတတ္ဖုိ ့ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သင္ၾကားေပးခဲ့တယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ဘဝတစ္ခုဟာအခြင့္အေရးတစ္ခုကုိ ဆုံးရႈံးသြားရုံမွ်နဲ ့ ျပဳိပ်က္မသြားသင့္ေၾကာင္း စာအုပ္ေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ သိလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္ စာအုပ္ေတြနဲ ့မိတ္ေဆြ ျဖစ္လာတယ္။ စာအုပ္ေတြ ကုိအငမ္းမရ ဖတ္တတ္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ဘဝပ်က္ခဲ့တဲ ့
လူငယ္တခ်ဳိ ့ရဲ ့နာမည္ကုိ စာအုပ္ေတြထဲမွာကြ်န္ေတာ္ေတြ ့ခဲ့တယ္။သူတုိ ့ကုိ ကြ်န္ေတာ္႐ုိက်ဳိးတယ္။
(ည)
နုိင္ငံေရးေၾကာင့္ အရက္ေၾကာင့္ အခ်စ္ေၾကာင့္ ေငြေၾကာင့္ အမွတ္စာရင္းၾကာင့္ စသျဖင့္ လမ္းလြဲသြားခဲ့၊ဘဝတစ္ဖက္ ပ်က္သြားတဲ ့လူငယ္ေတြ အားလုံးရဲ ့ နာမည္ေတြအားလုံး
စာအုပ္ထဲမွာ ရွိေနတယ္ လုိ ့ကြ်န္ေတာ္ ယုံၾကည္တယ္။
(ဋ)
(ေနာက္ဆုံးေတာ့....) ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကုိလည္း စာအုပ္ေတြထဲမွာ ရွာေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။
လူခါး
FACES .မုခ မဂၢဇင္း
MARCH 2017

လႈိင္သာယာ


ထမင္းခ်ဳိင့္ဟာ အနာဂတ္ပဲ
လကုန္ရက္ေရာက္တုိင္း 
က်ဴးေၾကးကုိ အရက္ဖုိးေပးသလုိေပးေနရ
မနက္လင္းလုိ ့ေျခနင္းခုံေပၚစတက္လုိက္တာနဲ ့
အရွက္ကုိ လက္ဆြဲခံရေသး
အေမွာင္ထဲ
ဖိနပ္သံတဖ်တ္ဖ်တ္ၾကားတုိင္း
ေမးေငါ့ခံရသူေလးေပါ့
ခါးၾကားထဲက ပုိက္ဆံကုိ
မေပၚ ေပၚေအာင္ျပတတ္သူေတြၾကားထဲ
ငါးပါးသီလထက္
ကုိယ္က်င့္တရားကုိ ထဘီလုိျမဲဖုိ ့ၾကဳိးစားေနရတယ္ အေမ။

လူခါး
6.jul.2016,JP

ၿမန္မာၿပည္အၿပင္ဘက္ လုံးခ်င္းဝတၳဳရွည္ အတြက္ ၿမန္မာၿပည္အၿပင္ဘက္မွ ...



ပထမဆုံး ၊ ကြ်န္ေတာ့္အားစာဖတ္တတ္စာေရးတတ္ေအာင္ပညာသင္ေပးခဲ့ေသာ အညာရြာကေလးမွ ေတာင္သူမ်ားၿဖစ္ၾကသည့္ အေဖနွင့္အ
ေမ။ ကြ်န္ေတာ့္အား စာဖတ္က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့ေသာ ကြယ္သြားၿပီၿဖစ္သည့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘၾကီး ။ ကြ်န္ေတာ္္ၾကဳိးစားေရးဖြဲ ့ခဲ့ေသာ စာမူေလးမ်ားအား
မဂၢဇင္း စာမ်က္နွာမ်ားေပၚသုိ ့ ခ်စ္မက္စြာတင္ေပးၾကပါေသာ အယ္ဒီတာၾကီးမ်ား။ အမွာစာေရးသားခ်ီးၿမွင့္ေပးပါေသာ ဆရာမ မသီတာ စမ္းေခ်ာင္းနွင့္ ဆရာ ေမာင္နွင္းပန္း။ မ်က္နွာဖုံးသရုပ္ေဖာ္ပုံေရးဆြဲ ခ်ီးၿမွင့္ေပးပါေသာ ဆရာ ၿမင့္ေမာင္ေက်ာ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာအကူအညီေတာင္းေတာင္း စိတ္ရွည္သီးခံစြာၿဖင့္ ကူညီေဖးမ ေပးေလ့ရွိေသာ ဆရာမင္းေဝဟင္ ။ ကြ်န္ေတာ္ အင္တာနက္ စသုံးခါစကတည္းက သင္ၿပေဖးမေပးခဲ့ဖူးၾကေသာ ဆရာမ ေဝ..စီးပြားေရး တကၠသုိလ္ ၊ ဆရာ သက္ဦးေမာင္နွင့္ ဆရာ ခ်မ္းထက္ဟန္အပါအဝင္ အြန္လုိင္းလင္းေရာင္ၿခည္စာေပဝုိင္းမွ အတူေဆြးေႏြးေဝဖန္ၿငင္းခုံ ခဲ့ၾကဖူးေသာ ဆရာ ၊ဆရာမ်ား ။

ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ယခု ၿမန္မာၿပည္အၿပင္ဘက္စာမူေရးၿဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့ေသာ ဆရာ လင္းလက္တာရာ ၊ စာမူၾကမ္းကုိ တစ္ထုိင္တည္း
ဖတ္ၿပီး ဘာေတြ ဘာေတြ လုိအပ္တယ္ ဟု အားမနာတမ္းေဝဖန္အၾကံေပးခဲ့ေသာ ၊ ကြ်န္ေတာ္ ဒုကၡေတြ တေထြးၾကီးနွင့္ ရန္ကုန္တက္တက္လာတုိင္း
စားစရာေပး၊ ေနစရာေပး၊ စာအုပ္လက္ေဆာင္ေပး တတ္သည္ ့ဆရာေမာင္ေရခ်မ္း ၊ ကြ်န္ေတာ္ဘာေရးေရး မေကာင္းလည္းေကာင္းတယ္ေကာင္းတယ္နွင့္စာေတြဆက္ေရးၿဖစ္ေအာင္ ဝုိင္းဝန္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကပါေသာ ဆရာ ဟိန္းစံ..ပဲခူး ၊ ဆူးရဲ ၊လႈိင္ရဲေအာင္ ..ၿပည္ ၊မုိးဇက္..သခြတၱနယ္ ၊ မင္းထက္တန္..ေရႊဘုိ ၊ေမာင္ရဲမင္း..ပဲခူး ၊ လႈိင္းယူဇာ..ေတာင္ငူ ၊ မုိးၿမင့္ရဲေနၿငိမ္း ၊ မင္းခုိင္ၿမဲ။ မေလးရွားမွာ အတူလြင့္ေမ်ာစီးဆင္းခဲ့ၾကၿပီး ယခုအခ်ိန္ အထိ ကုိခါး ကုိခါးနွင့္ ညီရင္းတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ ့ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနေဖာ္ရေသာ ပင္လယ္နဲ ့ပတ္သက္ေနတဲ့ရြက္ေတြထဲမွ ရြက္တစ္ရြက္ ၿဖစ္သည့္ ရာဇာမ်ဳိး..
အင္းကုန္း ။ ညီအရင္းတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ ့ေၿပာဆုိဆုံးမ သြန္သင္ေဖးမေပးတတ္ေသာ စိတ္ခတ္ေက်ာက္ သုိ ့မဟုတ္ ကုိညီ သို ့မဟုတ္ ကဗ်ာဆရာ ညီ
လင္းနုိင္။

ကြ်န္ေတာ့္စာမူအားကြ်န္ေတာ္ လုိခ်င္သည့္အေနအထားၿဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းဆုိသမွ် ကြ်န္ေတာ္ဆုိးသမွ် အႏြံတာခံ နားလည္ေပး
ၿပီး အစစအရာရာ ခြင့္လႊတ္ၾကဳိးစားေပးပါေသာ ကုိေအာင္ၿမင့္သိန္းနွင့္ အၿဖဴေရာင္သဲပြင့္ေလးမ်ား စာေပ..ေရနံေခ်ာင္းမွ ကုိေအာင္ၿမင့္သိန္းနွင့္ စိတ္တူကုိယ္တူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား။

ကြ်န္ေတာ္ ေၾကးထူသမွ် စလယ္ဆုံး အကုန္ စိတ္ရွည္သီးခံစြာၿဖင့္ အုိေက ..အုိေက..နွင့္ မၿဖစ္ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့ပါေသာ ...Z ART III
Design and Advertising မွ သူငယ္ခ်င္း အစ္ကို နႏၵေဇာ္။

မေလးရွားမွာ လမ္းစရိတ္မရွိတာက အစ အက်ီ ၤေလးတစ္ထည္ ႏြမ္းေနတာမ်ဳိး ၊ စာအုပ္ကေလးတစ္အုပ္ ဝယ္မဖတ္နုိင္တာမ်ဳိးအထိ စိတ္ပူ
ေပး၊ ေဖးမေပး၊ သားအရင္းတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ ့ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ပါေသာ လက္ ဦးဆရာ ေတးေရးေတးဆုိ ဆရာမၿမနဒီ ။ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူလုပ္
တာမၾကဳိက္ ၊ သူကလည္းကြ်န္ေတာ္ လုပ္တာ မၾကဳိက္သၿဖင့္ face book သူငယ္ခ်င္းစာရင္ထဲတြင္ေတာင္မထားေတာ့ေပမယ့္လည္း အၿမဲသတိတရ
ရွိေနမိေသာ ကြ်န္ေတာ့္အားလည္း သတိရေနလိမ့္မည္ၿဖစ္ေသာ အစ္ကုိလုိခင္ရၿပီး မေလးရွားမွာ အတူလက္စြမ္းၿပခဲ့ၾကဖူးေသာ ေဇာ္ထြန္းဦး..ဆုိေပ်ာ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝတြင္ မေလးရွားမွာ လင္းလက္တာရာနွင့္ ရာဇာမ်ဳိး..အင္းကုန္းၿပီးလွ်င္ ကဗ်ာဆရာအရင့္အမာၾကီး ၊ ကဗ်ာဆရာ စစ္စစ္ၾကီး
အၿဖစ္ ပထမဆုံးစတင္ဆုံေတြ ့ဖူးခဲ့ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္မဖြယ္မရာ ကဗ်ာေလးမ်ားကုိ ဖတ္ၿပီး အားေပးခဲ့ ၊ စကားေၿပဖိေရးဖုိ ့တြန္းအားေပးခဲ့ပါေသာ မေကြးမွ
အစ္ကုိ ကဗ်ာဆရာ ရုိးသက္။

မင္း မေလးရွားသြားတာ ဘယ္ေလာက္ရခဲ့သလဲ ဟု ေမးၿပီး..ေအး ..ဘာမွ မရ ရ ၊ လူခါးၿဖစ္လာတာ ဝမ္းသာတယ္ ဟု အားရပါးရၾကီး
ေထာပနာၿပဳေပးခဲ့ေသာ၊ ကြ်န္ေတာ္ စာၾကမ္းပုိးေလး ဘဝကတည္းက ရင္းနီးေႏြးေထြးစြာ ဆက္ဆံေဖာ္ေရြခဲ့ပါေသာ ေတာင္တြင္းၾကီးမွ အစ္ကုိ ကဗ်ာ
ဆရာေနပန္ဦးနွင့္ ငါ့ေကာင္ၾကီး...ငါ့ေကာင္ၾကီးနွင့္ ယေန ့ဆုံသည္အထိ အားရ ဝမ္းသာေခၚေလ့ရွိေသာ ေတာင္တြင္းၾကီး ၿမဳိ ့မေစ်းေတာင္ဘက္
အေပါက္ဝမွ ဆုိက္ကားနံပါတ္ ၁၀၉ သုိ ့မဟုတ္ ေမာင္ယဥ္ေဌး..ေတာင္တြင္း ။

စာေရးသူၿဖစ္တာေလးကုိအေၾကာင္းၿပဳၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အား အၿမဲတေစ အားေပး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကပါေသာ ဧရာဝတီတုိင္းမွ သူငယ္ခ်င္း
အရင္းေခါက္ေခါက္မ်ား နွင့္ ရန္ကုန္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိ ၿမဳိ ့သစ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ။ကြ်န္ေတာ့္ စာမူမ်ားကုိ ဖတ္ေပးေဖာ္ရၾကေသာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ား ။ ကြ်န္ေတာ္ နွင့္လူခ်င္းရင္းနီးေသာ မရင္းနီးေသာကြ်န္ေတာ့္ facebook acc ထဲမွ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြ၊ ဆရာ ၊ ဆရာမ်ား ။

စာေလးတစ္လုံးစ နွစ္လုံးစေရးတတ္ရုံကလြဲၿပီး မိသားစုအတြက္ ေလာက္ေလာက္လားလားအားမကုိးရေသာ ကြ်န္ေတာ့္အား အိမ္ေထာင္ဦး
စီးေနရာတြင္ အၿပဳံးမပ်က္ ေနရာေပး ခ်စ္မက္ခဲ့ပါေသာ ခ်စ္ဇနီး ရီ နွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ၿဖင့္ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲသုိ ့ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဝင္လာခဲ့ၾကေသာ သမီးဆုနွင့္ ရမအ အပါအဝင္ ဖိေထာင္းခဲ့ ထုိးခ်ခဲ့ ေသာ ေလာကဓံ
တရားတုိ ့အား ထာဝရအတြက္ မွတ္မွတ္ရရ ေက်းဇူးတင္ပါသည္ ။

လူခါး
20.04.2017,thu;
Oura gun, Oura machi,Jp
11.30 am

အိမ္ေဖာ္

Maid
........

Onto the floor that I washed
my pride has drained away.

Not that I aspire to fly high,
but rather our lives won't be trampled upon -
I've given up on my dad, mom and those green fields.

The worry that my sister hasn't been enrolled in school yet
is way hotter than the flame blazing in the center of my chest.

Well, Htwe Mya,
After all, life means
a mere initial signed on the contract.

(translated by Soe Than)
......................................

အိမ္ေဖၚ
...............

ေဆးခ်ပစ္လိုက္တဲ့ ၾကမ္းျပင္ထက္မွာ
မာနေတြပါသြားတယ္
အျမင့္ပ်ံဖို႔ထက္
ခ်မနင္းခံရဖို႔အေရး
အေဖ၊ အေမနဲ႔ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြကိုစေတးခဲ့သူပါ
ရင္ဘတ္တည့္တည့္ေလာင္တဲ့မီးထက္
ေက်ာင္းမထားႏိုင္ေသးတဲ့ ညီမေလးအပူကပိုပူတယ္
ေထြးျမရယ္
ဘဝဆိုတာ
စာခ်ဳပ္ေပၚက လက္မွတ္ေလးတစ္ခုမွ်ပါပဲ။

လူခါး
ျပဳံးစရာမဂၢဇင္း
ေအာက္တုိဘာ..၂၀၁၂

.............................

အိမ္ေဖာ္ကဗ်ာေလး...ဆရာဝန္ တစ္ေယာက္က
အဂၤလိပ္ဘာသာကုိ ျပန္ဆုိထားတာေတြ႔လုိ႔
မဖတ္ရေသးသူေတြလည္းဖတ္လုိ႔ရေအာင္လုိ႔
တင္ေပးလုိက္ပါတယ္..။
ဘာသာျပန္တဲ့ဆရာကုိ ခရက္ဒစ္ေပးပါတယ္။