Monday, 31 August 2020

လေဟာနယ်




တစ်ယောက်ယောက်

စောင့်နေမလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့

ဂစ်တာကို ထခေါက်


တိမ်တွေကို 

လက်ဖျံရိုးပေါ် ဖမ်းချည်ထားချင်စိတ်နဲ့

မနက်ခင်းတိုင်းကို 

အားလုံးထက်စော​အောင်

ထကြိုနေမိတဲ့ သင်းကွဲငှက်


သူ့မှာ သေနတ်တစ်လက် ရှိတယ်

ဘယ်သူ့ကိုမှ မပစ်မိအောင် 

အကျဉ်းချထားတဲ့ သေနတ်တစ်လက်


ချစ်တာကိုလည်း ဝှက်ထားရ

လွမ်းတာကိုလည်း မေ့ထားရ


တောင်တွေ 

ဘယ်လောက်မြင့်သလဲ သိပေမယ့်

မြက်ခင်းတွေကိုပဲ ချစ်တတ်ခဲ့သူ


ပျောက်ဆုံးမသွားခင် 

စာတစ်စောင် ရေးထားခဲ့တယ်

သူ့ကို မေ့လိုက်ပါတော့ တဲ့


ကျွန်တော်

သူ့ကို

မေ့နိုင်ပါရစေ အရှင်ဘုရား။


                     လူခါး

         ၂၀၂၀.၀၉.၀၁၊ ဂျပန်





Friday, 21 August 2020

မရွံ့သော ဒူးများ


                    

 ၂၀၁၆ ခုနှစ် ၊ မေလ၊ ၂၇ ရက်
 အမေရိကန်သမ္မတ ဘားရက်အိုဘားမားနဲ့ဂျပန်နိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ် ရှင်ဇိုအာဘေးတို့နှစ်ယောက် ဟီရိုးရှီးမားမှာ ပြုလုပ်တဲ့ အဏုမြူဗုံး ကျဲ
ချခြင်းခံရတဲ့ နှစ် ၇၀ပြည့် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပြုလုပ်ရာ ရင်ပြင်ထက်ကို အတူ တက်လာကြတယ်။ အထက်အောက် အနက်ရောင် ဝမ်းဆက်ကို 
ဝတ်ထားတဲ့ ဂျပန်အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ်ပန်းခွေကို သမ္မတ အိုဘားမားဆီ လာပေးတယ်။ နောက်ထပ် အနက်ရောင်
ဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ထားတဲ့ဂျပန် အမျိုးသားတစ်ယောက်ကလည်း ဝန်ကြီးချုပ် ရှင်ဇိုအာဘေးဆီ ပန်းခွေ လာပေးတယ်။ ဝမ်းနည်းခြင်းအထိမ်းအမှတ် သ
င်္ကေတနှစ်ခုပေါ်ကို ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့သမ္မတတို့နှစ်ယောက် ပန်းခွေတွေကို တိတ်ဆိတ်စွာ သွားထားရင်း အလေးပြုကြပြီး နှစ်ယောက်သား လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်
ကြတယ်။ ပြီးတော့ အမေရိကန်သမ္မတ အိုဘားမားက တက်ရောက်လာကြသူတွေကို စကားပြောတယ်။ နာကာဆာကီနဲ့ဟီရိုးရှီးမား မြို့တွေ ပေါ်ကို အ
မေရိကန်က အဏုမြူဗုံး ကျဲခဲ့ခြင်းအတွက် ကျွန်တော်အလွန်ဝမ်းနည်းပါတယ်..တဲ့။

 ကျွန်တော်ရယ်၊ ပုဂံညောင်ဦးဘက်က အစ်ကိုတစ်ယောက်ရယ် အဲဒီအစီအစဉ်ကို ဂျပန်တီဗီကနေ ကြည့်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်
တို့မျှော်လင့်နေတဲ့ စကားကို အိုဘားမား ပြောမသွားခဲ့ဘူး။ ဂျပန်ပြည်သူတစ်ရပ်လုံးက ကြားချင်နေတဲ့ စကားကို အမေရိကန်သမ္မတ ဘားရက်အိုဘား
မားက ပြောမသွားခဲ့ပါဘူး။ ဂျပန် တစ်နိုင်ငံလုံးကြားချင်တာက 'တောင်းပန်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကားဖြစ်ပေမယ့်  အိုဘားမားပြောသွားတာက 'လွန်စွာ စိတ်
မကောင်းဖြစ်ရပါတယ် ' ဆိုတဲ့ စကားပဲဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဂျပန်ပြည်သူတွေ လိုချင်တဲ့ စကားကို အမေရိကန်ရဲ့ပထမဆုံး လူမည်းသမ္မတက ပြောမသွားခဲ့ဘူး။  
ဘာလို့ ပြောမသွားခဲ့တာလဲ။

 ' မင်းတို့ကြည့်ထား အိုဘာမားက တောင်းပန်လိမ့်မယ် ' ဆိုတဲ့ အလုပ် အတူလုပ်တဲ့ ဂျပန်တစ်ယောက်ရဲ့ ပြောစကားအရ ကျွန်တော်တို့နှစ်
ယောက်က တကူးတက စောင့်ကြည့် နားထောင်နေကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့လိုချင်တဲ့ 'တောင်းပန်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို အိုဘားမားကပြောမသွားခဲ့
ဘဲ တောင်းပန်စကားအစား ဝမ်းနည်း စိတ်မကောင်းကြောင်းကိုပဲ လေးလေးနက်နက်ပြောသွားခဲ့တယ်။

 အိုဘားမားက ဘာလို့တောင်းပန်စကားကို ပြောမသွားခဲ့တာလဲ။ တောင်းပန်ခြင်းကို အိုဘားမား ဘာကြောင့် ငြင်းပယ်သွားခဲ့တာလဲ၊ ကျွန်
တော် စဉ်းစားနေမိတယ်။

 စဉ်းစားရင်း ကျွန်တော် ဂျပန်ရောက်စ အချိန်တုန်းက အကြောင်းအရာတစ်ခုက အတွေးထဲ ပြန်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ရတာ
က ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ ငါးဆွဲရတဲ့ အလုပ်။ ပင်လယ်ထဲကနေ ငါးဖမ်းပြီး ပြန်လာတဲ့ ပင်လယ်ကူး ငါးဖမ်း သင်္ဘောကြီးတွေပေါ်က ငါးတွေကို ကရိန်းနဲ့ချ
ပေးတာကို ကျွန်တော်တို့က ငါးဆွဲတဲ့ တစ်တောင်လောက် ရှည်တဲ့ ချိတ်နဲ့ချိတ်ပြီး ဆွဲရတယ်။ ဆွဲပြီး စနစ်တကျ စီတန်းထားတဲ့ငါးတွေကို ချိန်၊ ဈေးနှုန်း
သတ်မှတ်ပြီး နောက်ဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ခါးလောက်မြင့်တဲ့ ဆယ်ပေပတ်လည်ရှိတဲ့ ကော်ပုံး အပြာကြီးတွေထဲကို ထည့်ပေးရတယ်။ အဲဒီလို ထည့်နေတုန်း 
ပုံးထဲကို ရေပိုက် တစ်ချောင်း အမြဲ တပ်ထားရလေ့ရှိတယ်။ငါးတွေရဲ့ အပေါ်ရောက်အောင် ရေဖုံးသွားတဲ့အထိ ပိုက်ကို တပ်ထားပေးရတာမျိုး။ ရေက ငါး
တွေရဲ့အထက်ကနေ ဖုံးမိသွားမှ ရေပိုက်ကို ပြန်ဖြုတ်ရတယ်။ ပိုက်က ထွက်တဲ့ရေက ထွက်အားပြင်းလွန်းတော့ မကြာခဏဆိုသလို ပိုက်က ပြုတ်ကျ ကျွတ်
ကျတတ်လို့ကျွန်တော်တို့က ဂရုစိုက် ကြည့် နေရလေ့ရှိတယ်။ 

 တစ်နေ့သားတော့ အဲဒီလို တပ်ထားတဲ့ ပိုက်ဟာ ပုံးထဲကနေ ပြုတ်ကျပြီး ရေးအားနဲ့ဘေးကို လွင့်ပြီး တရွှီးရွှီးမြည်ရင်း တရမ်းရမ်း ပက်ဖျန်း
နေတော့တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ ပိုက်ပြုတ်သွားတဲ့ အချိန်က ဂျပန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပုံးဘေးနားကနေ ဖြတ်သွားတဲ့အချိန် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီဂျပန်အ
မျိုးသမီးကို ရေနည်းနည်း စိုသွားတယ်။ သိပ်အများကြီး မဟုတ်ဘူး။ နည်းနည်းမှ တကယ်ကို နည်းနည်းလေး။ ပိုက်က အရှိန်နဲ့ ကျွတ်ထွက်လာတာမို့ဂျ
ပန်အမျိုးသမီးက လန့်ပြီး အော်လိုက်တဲ့ အသံကသာ ဘေးကလူတွေကို ပိုပြီး လှုပ်ခတ်သွားစေတာဖြစ်တယ်။ အော်လိုက်တဲ့ အသံကြောင့်မှမဟုတ်ရင် 
ကျွန်တော်တို့လည်း သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

 ကျွန်တော်နဲ့အတူအလုပ်လုပ်ရတဲ့ ယမစံဆိုတဲ့ ဂျပန်က ကျွန်တော့်အနားကို ပြာပြာသလဲ ကပ်လာရင်း  ' ရေပိုက်ပြုတ်သွားပြီး..ဟိုမှာ စင်ကုန်
ပြီ၊ မင်းသွားပြီးတောင်းပန်လိုက်ပါ' ဆိုပြီး ရေစိုသွားတဲ့  ဂျပန်အမျိုးသမီးကို  အတင်းသွားပြီး တောင်းပန်ခိုင်းတော့တယ် ။ မောကလည်း မောမောနဲ့
ကျွန်တော် 'ဖု'သွားမိတယ်။ သူ့အလိုလို ပြုတ်ကျတဲ့ ရေပိုက်က ဘေးကဖြတ်သွားတဲ့လူကို စိုတာ ကျွန်တော့်ကို လာပြီးတောင်းပန်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်လား ။ 
 ကျွန်တော်မသွားဘဲ ရပ်နေမိတယ်။ 'ဘာလို့တောင်းပန်ရမှာလဲ၊ ငါလုပ်တာမှ မဟုတ်တာ ' လို့တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ 'မင်းလုပ်
တာ မဟုတ်ပေမယ့် မင်းတပ်ခဲ့တဲ့ပိုက်က ပြုတ်ကျပြီး စိုတာလေ၊သွားပါတောင်းပန်လိုက်ပါ' ဆိုပြီး ယမစံက ထပ်ကွန့်လာပြန်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် 
လုံးဝမသွားဘူး။ ယမစံကို အဖက်မလုပ်တော့ဘဲ ကိုယ့်အလုပ်ကို ဆက်လုပ် နေလိုက်တော့တယ်။

 အဲဒီတော့မှ ယမစံက ကျွန်တော့်အနားကနေ ထွက်သွားပြီး  ခပ်လှမ်းလှမ်း ရောက်သွားတဲ့ ဂျပန်အမျိုးသမီး ရှိရာကို လိုက်ပြီး ခါးတကုန်းကုန်း
နဲ့တောင်းပန်နေတော့တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အပိုတွေလုပ်လွန်းတဲ့ ယမစံကို စိတ်ထဲက မဲ့ပစ်လိုက်မိတယ်။ 'အဲဒီလောက်တောင် 
လိုလို့လား ယမစံရယ် ' လို့လည်း တစ်ယောက်တည်း ပြုံးလိုက်မိသေးတယ်။

 ယမစံမှ မဟုတ်ဘူး။ ဂျပန်လူမျိုးတွေ အကုန်လုံး တောင်းပန်ခြင်းမှာ အလွန် ရက်ရောကြသူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ အလုပ်မှာ လည်း အလုပ်မှာမို့။
သူဌေးက တောင်းပန်တယ်။ တစ်ခုခုခိုင်းချင်တိုင်း ' ဇော်စံ၊ ဂေါ်မန်းနာစိုင်းနယ်၊ ဇော်စံ၊ ဂေါ်မန်းနာစိုင်းနယ် ' ဆိုပြီး လုပ်လေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က အလုပ် 
ခိုင်းခါနီး ပျားရည်နဲ့ဝမ်းချတာပဲ လို့ဟု မြင်တယ်။ အပိုအလုပ်တွေ လာလုပ်နေတာပဲ လို့မြင်တယ်။ သူက သူဌေးပဲ။ ခိုင်းပေါ့ ။ သူခိုင်းတာ ကျွန်တော် လုပ်
မှာပေါ့ လို့တွေးဖြစ်တယ်။

 သူဌေးတင်မဟုတ်ပါဘူး။ သူဌေးအောက်က အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် 'ခေးစံ'ဆိုတဲ့ ဝတုတ်လည်း အတူတူပဲ။ ဘာပဲပြောပြော၊ ဘာပဲခိုင်းခိုင်း
 'ဂေါ်မန်း ၊ ဂေါ်မန်း-ဆောရီး၊ဆောရီး ' နဲ့။ ရုတ်စွအဆုံး ကျွန်တော့် ဘေးနားကနေ သူ့ဘာသူ ခပ်မြန်မြန် ဖြတ်လျှောက်တာကိုတောင်' ဂေါ်မန်းနယ်-
ဆောရီးနော်' လို့လုပ်တတ်တယ်။

 မျက်လုံးထဲ နားထဲ ခဏခဏ မြင်ပါ ကြားပါ များလာတော့ ဂျပန်လူမျိုးတွေရဲ့တောင်းပန်ခြင်း ဓလေ့ကို ကျွန်တော် စေ့ငုရတော့တယ်။ ကျွန်
တော်တို့ဆီမှာ ပြောလေ့ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိတဲ့ ' ထမင်းစားပြီးပြီလား..နေကောင်းလား' ဆိုတဲ့စကားလိုပဲ သူတို့ဆီမှာက တောင်းပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့ စကား
ကို နှစ်နှစ်ကာကာ ပြောဆို သုံးနှုန်းလေ့ရှိကြတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အလုပ်အတူ လုပ်ဖြစ်တဲ့ ဂျပန်တစ်ယောက်ကို 'မင်းတို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက တောင်း
ပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားကို ပြောတတ်ခဲ့တာလဲ ' လို့မေးကြည့်တော့ 'စကားပြောတတ်စ အချိန်ကတည်းက' လို့ဖြေလိုက်တာမို့ကျွန်တော်လန့်သွားမိတယ်။
 
 '' ဟုတ်တယ် ..ဆရာရဲ့၊ တစ်ခါက ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို ဂျပန် ရာကူဆာ တစ်ယောက် လာပြီး စားသောက်နေတာ ။ စကားလည်း အကျယ်ကြီး
ပြောတယ်။ ရယ်လိုက်ရင်လည်း အကျယ်ကြီး။ သူစားသောက်နေတုန်း နောက်ထပ် သူ့ထက်ကြီးတဲ့ 'ရကောက်' ကြီးတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာတာကို 
သူက မသိလိုက်ဘူး ။ ဟိုလူက သူ့ကိုခေါ်လိုက်တော့မှ သိသွားပြီး ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်တာဗျာ..အိမ်မွေးကြောင်ကလေး ကျနေတာပဲ။ ဟိုလူက သူ့
ခေါင်းကို ပွတ်ပွတ်ပြီး ဘာတွေ ပြောနေမှန်းမသိဘူး။ သူ့ခဗျာ မော့တောင် မကြည့်ရဲဘူးဗျ။ ကျွန်တော်လည်း ဖိုသူကြီးထဲက အစ်ကိုတစ်ယောက်ကို
မေးကြည့်တော့ အပြစ်လုပ်မိလို့တောင်းပန်နေတာတဲ့။ ဒါတောင် ဒီဘက်ခေတ် ရောက်လာလို့တဲ့။ အရင်ခေတ်တွေကဆို အဲဒီလို 'ရကောက်'အချင်းချင်း
တောင်းပန်ရရင် ငယ်တဲ့'ရကောက်'က သူ့သဘောနဲ့သူ လက်ဆစ် တစ်ဆစ် ဖြတ်ပေးရတယ်တဲ့ဗျာ..''

 တိုကျိုမြို့တော်ကြီးဆီ အလည်ရောက်တုန်း စာပေမိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ပြန်ပြောပြတဲ့ တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သူ့မျက်မြင်အဖြစ်
အပျက်ကို ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတာပါ။ သူပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာက သိပ်မရှည်လျားလှပေမယ့်လည်း ကျွန်တော်ရဲ့အတွေးတွေက မဆုံးနိုင်တော့ဘူး။ 
တောင်းပန်းခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့  တခြား အကြောင်းအရာတွေ အထိ စိတ်က ရောက်သွားတယ်။

 ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ရွာမှာ သြင်္ကန်ပွဲ ကျင်းပနေတဲ့ ကာလကြီးဆီက အဖြစ်အပျက်ကလေးအထိ စိတ်က ပြန်ရောက်သွားတယ်။ သြင်္ကန်
ကာလ ညတစ်ညမှာ ရွာတောင်ပိုင်းက ကာလသားတစ်ယောက်နဲ့ ရွာမြောက်ပိုင်းက ကာလသားတစ်ယောက် စကားများရင်း လက်ပါ ခြေပါ ဖြစ်ကုန်ကြ
တယ်။ ရွာဓလေ့အရ ရိုက်ကြ နှက်ကြရင်း နောက်ဆုံး ရွာတောင်ပိုင်းက ကာလသားရဲ့ခေါင်းကို အရိုက်ခံလိုက်ရတယ်။ အရိုက်တာ ခံလိုက်ရတာ ဘယ်သူ
က ရိုက်လိုက်မှန်း  ညမှောင်မှောင်ထဲ သေချာ မသိဘူး။ မသဲကွဲဘူးပေါ့။ ညကလည်းည။ လူကလည်းစုံ။ ရွာဓလေ့အရ ဘယ်သူက ဝင်ရိုက်သွားမှန်းမသိဘူး။ 
သေချာတာကတော့ မြောက်ပိုင်းက ကာလသားရဲ့လက်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမှုဖွင့်ရတော့မယ် ဆိုတော့ တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် ရန်ဖြစ်တဲ့ ရွာမြောက်ပိုင်း
က ကာလသားကိုပဲ အမှုဖွင့်ရတော့မယ်။

 ရွာတောင်ပိုင်းက ကာလသားရဲ့မိဘတွေက လာညှိတယ်။ သူတို့သားရဲ့ဒဏ်ရာကလည်း သိပ်မများဘူး။ တစ်ရွာတည်းသားချင်းတွေ အမှုလည်း
မဖွင့်ချင်ဘူး။ တောင်းပန်ပေးပါ။ သူတို့သား ကျေနပ်တဲ့အထိ လာတောင်းပန်ပေးပါတဲ့။ ရွာမြောက်ပိုင်းက ကာလသားကလည်း သူ ရိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ 
မတောင်းပန် နိုင်ဘူး။ ကြိုက်တဲ့ နေရာ တိုင်တဲ့။ ဟိုဘက်ကလည်း တောင်းပန်ခိုင်းလို့မရတဲ့ အဆုံး တိုင်လိုက်တာ ထောင် တစ်လ ကျသွားတယ်။

 အခုမှ ပြန်တွေးကြည့်တော့ အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်စရာ ကိစ္စပါလားလို့ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ တောင်ပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းနဲ့
ထောင်ထဲမှာ ရက်ပေါင်းသုံးဆယ် နေရတဲ့ ကာလကို လဲရက်လေခြင်းလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းကို ကျွန်တော်တို့ဘာလို့မုန်းတီးနေ
ခဲ့ကြတာပါလိမ့်။ ကျွန်တော်တို့တွေဟာ တောင်းပန်ခြင်းကို အသေအလဲ မုန်းခဲ့ကြတာတော့ သေချာတယ်။ ဘာလို့ပါလဲ။

 ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားတဲ့ တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ပြန်သတိရမိသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့
အားထားဖတ်ရှုရတဲ့သတင်းစာတစ်စောင်ရဲ့CEO ဆိုတဲ့ လူ တစ်ယောက်က အစိုးရဘက်က ဝန်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့လက်ပါတ်နာရီ တစ်လုံးကို အကြာင်းပြု
ပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတိုက်ခိုက်တဲ့ ဆောင်းပါးတစ်စောင် ရေးသားတာကို ဖတ်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ ဆောင်းပါးကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာနဲ့ပါ ဖြန့်ဝေလိုက်တာမို့ကမ္ဘာ့
မီဒီယာ စာမျက်နှာတွေအထိ ရောက်ရှိသွားတာကို စာဖတ်သူ တော်တော်များများ သတိထားမိလိုက်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။ ဒါကို အသရေ အဖျက်ခံရတယ် 
ဆိုပြီး ဝန်ကြီးဆိုတဲ့လူက တရားစွဲမည်လို့ကြေငြာလိုက်တော့ ဆောင်းပါးရေးသူ CEO က ပြန်ပြီး တောင်းပန်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရ ၊ ဖတ်လိုက်ရတယ်။ 
အဲဒီအထိ ပြဿနာမဟုတ်သေးလို့ကျွန်တော်ယူဆမိတယ်။ ပြဿနာက အဲဒီလို တောင်းပန်လိုက်တဲ့ CEOကို ဝိုင်းဝန်း ရယ်သွမ်းသွေးကြခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
 
 'ရေးတုန်းက ရေးပြီးကြောက်တယ်' ဆိုပြီး ပျက်ရယ်ပြုကြခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ်။ အမှားကို အမှားမှန်းသိလို့တောင်းပန်တာကို ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ 
ကြောက်တယ်လို့ ဘာအတွက်ကြောင့် သတ်မှတ်ကြတာပါလဲ ။ အမှားကို တောင်းပန်တာကိုမှ ကြောက်တတ်ရန်ကောလို့ကျွန်တော်တို့လူ့အသိုင်းအဝိုင်း
က ပျက်ရယ် ပြုတတ်ကြတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အမှန်ကို ပြောဆိုမိလို့ပြန်လည် တောင်းပန်ပေးခဲ့ရတာကိုလည်း ပျက်ရယ်ပြုတတ်ကြတာပါပဲ။

 အဲဒီဖြစ်ရပ်ကလည်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါပဲ။ တိုင်းပြည်အတွက် အရေးပါတဲ့ လက်ရှိအစိုးရအဖွဲ့က ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က လက်နက်
ကိုင် အဖွဲ့အစည်းဘက်က အြက်ီးအကဲတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်တဲ့ စကားနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ပေါ့။ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက အင်မတန်မှန်ကန်တဲ့ စကား
ဖြစ်ပေမယ့်လည်း အချိန်အခါအရပြောသင့်တဲ့ စကားမျိုးတော့ဖြင့်လည်း မဟုတ်သေးဘူး။ အပြောခံရတဲ့သူက မနှစ်သက်ကြောင်း တုန့်ပြန် ပြောဆိုလိုက်
တာမို့ပြောမိသူက ပြန်တောင်းပန်လိုက်တော့ ပြေလည် ကြေအေးသွားကြတယ်။ 

 ဒါကိုလည်း ကျွန်တော်တို့လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက ပျက်ရယ်ပြုတတ်ကြပြန်တာပဲ။ ပြောတုန်းက ပြောပြီး ကြောက်တတ်ရန်ကောတဲ့။ မမှန်မကန်
စွပ်စွဲမိတာကို ပြန်တောင်းပန်လိုက်တော့လည်း တောင်းပန်သူကို အပြစ်ဆိုကြတယ်။ မှန်ရာကို ပြောမိပေမယ့်လည်း အချိန်အခါအရ မပြောသင့်သေးတဲ့ 
စကားဖြစ်နေလို့ ပြန်တောင်းပန်လိုက်တော့လည်း အပြစ်လို့ ဆိုကြပြန်တာပဲ။

 ကျွန်တော်တို့လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ တောင်းပန်ခြင်းကို ဘယ်လိုနားလည်ထားကြပါသလဲ။ 

 တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျွန်တော့် ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ် ။ ကျွန်တော် ဂျပန်နိုင်ငံကို ရောက်ပြီး နှစ်နှ စ်အကြာ
မှာ အထင်ကရ ကားစက်ရုံတစ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော့်အလုပ်ဆိုက်ဘက်ကို ဂျပန်တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီး ကျွန်တော်တို့
စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့လာရောက်လေ့လာတဲ့ အလုပ်သင် ဂျပန်လူမျိုးတွေ ရောက်လာကြတယ်။

 ဒီနေရာမှာ သူတို့ဆီက ကျောင်းပြီးသွားလို့လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ဝင်တော့မယ့် ဘွဲ့ရတဲ့ လူငယ်တွေ အကြောင်းကို ပြောပြချင်ပါသေးတယ်။ သူ
တို့ဆီက ကျောင်းသားတွေက ကျောင်းပြီးတာနဲ့သူတို့နှစ်သက်ရာ လုပ်ငန်းခွင်ကို အရင်ဆုံး အလုပ်သင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ဝင်လေ့လာရပါတယ်။ 
တစ်စက်ရုံလုံးမှာ ရှိတဲ့ အလုပ်တွေ ကို စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ရပါတယ်။ စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ပြီး နှစ်သက်သဘောကျပါမှ လုပ်ကိုင်ရလေ့ရှိတယ်။ စမ်းသပ်လုပ်
ကိုင်ပြီး သဘောမကျရင် မလုပ်ဘဲ တခြားနှစ်သက်ရာ အဆင်ပြေရာကို ထပ်လေ့လာ စမ်းသပ်လုပ်ကြည့်ခွင့်ရှိပါတယ်။

 အဲဒီသဘောမျိုးနဲ့ကျွန်တော့်အလုပ်ခွင်ထဲကို ဘွဲ့ရပြီးစ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ထုံးစံအရ သူဘာသာသူ 
ဘာဘွဲ့ပဲ ရလာရလာ အလုပ်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော်က အရင်ရောက်နေ ၊လုပ်နှင့်နေတဲ့သူဖြစ်တာမို့ကျွန်တော်က ' စန်ပိုင်၊ သူ့ထက်စောတဲ့ ၊ သူ လေး
စားရမယ့်သူ' ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အလုပ် သင်ပေးရပါတော့တယ်။ 

 တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေရာကို ပစ္စည်းတွေ ထည့်ရမယ့်ပုံးတွေ သူ တွန်းယူလာလာတယ်။ ပုံးတွေကို တွန်းလှည်းကလေးပေါ်
ကိုတင်ပြီး တွန်းလာတာပါ။ ကျွန်တော်က သူတွန်းလာတဲ့ ပုံးတွေထဲကို ပစ္စည်းတွေ စီထည့်ပေးရပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကတော့ သူပဲ အလောတကြီး တွန်းလာ
သလား၊ အစကတည်းကပဲ ပုံးတွေက မသပ်မရပ် ဖြစ်လာသလား သေချာ မသိဘူး။ သူတွန်းလာတဲ့  ပုံးတွေဟာ လှည်းပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ကျွန်တော်
အလုပ် လုပ်နေရာဆီကို လွင့်လာပြီး ပုံးတစ်ပုံးက ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို လာထိပါတယ်။ 

 ကျွန်တော်လည်း လန့်ပြီး နောက်ကို ခြေနှစ်လမ်းလောက် ခုန်လိုက်မိတယ်။ ဘယ်လိုက ဘယ်လိုဖြစ်တာမှန်း ကျွန်တော် မသိဘူး။ ခုန်လိုက်ပြီး 
ပြန်ကြည့်လိုက်တော့မှ သူက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဒူးနှစ်ဖက်ထောက်ပြီး ရောက်နေတယ်။ ပါးစပ်ကလည်း '' ဂေါ်မန်းနာစိုင်း၊ ဂေါ်မန်းနာစိုင်း '' လို့ပြောရင်း
တရစပ် တောင်းပန်နေတယ်။

 သူရဲ့အပြုအမူ ၊ သူရဲ့စကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို အချိန်အတော်ကြာ ငိုင်သွားစေခဲ့တယ်။ ပြီးမှ ကျွန်တော်သူ့ကို သွားထူမပေးပြီး ကျွန်တော်
တို့ကိုယ့်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြရတယ်။ အချိန်တွေ အတော် ကြာမြင့် လာခဲ့ပေမယ့်လည်း အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်တော် ခုထိမေ့လို့မရခဲ့ဘူး။ မမေ့
တဲ့အပြင် တောင်ပန်းခြင်းကို ကျွန်တော် ချစ်တောင် ချစ်တတ်သွားခဲ့ပါသေးတယ်။

 တောင်ပန်းခြင်းကို အရှုံးပေးခြင်းလို့ ကျွန်တော် အရင်က နားလည်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းဆိုတာ တစ်ဖက်သားကို ဒူးထောက် အရှုံး
ပေးခြင်းပဲ လို့ကျွန်တော့် အရိုးထဲက စွဲနေခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကိုယ့်ဘက်က မှန်နေသ၍ ဘယ်သူတစ်ဦးတယောက်ကိုမှ တောင်းပန်စရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ အယူ
အဆကို ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့တာမို့လားမသိပါဘူး။ တောင်းပန်ခြင်းကို ကျွန်တော် အင်မတန်
မုန်းတီး နေခဲ့ဖူးတယ်။ 

 တောင်းပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားက တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ရှုံးနိမ့်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်တစ်ခုကို ကျူးလွန်တဲ့ ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတပါးကို စိတ်အနှောက်
အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတဲ့ သူတွေ အတွက်ပဲလို့ခါးဝတ်ပုဆိုးကို မြံမြဲစွာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုးနဲ့ ကျွန်တော် ယုံကြည်လာခဲ့မိတယ်။  ကိုယ့်
ဘက်က ဘာအမှားမှ မလုပ်ဘဲ တောင်းပန်ပါတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို အပျော်သဘောနဲ့တောင် ပြောစရာမလိုဘူးလို့တစ်သက်လုံး ဆွဲကိုင်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်
တော်ဟာ အခုတော့ တောင်းပန်ခြင်းကို ချစ်တတ်နေခဲ့ပြီ။

 တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျွန်တော့် အမြင်စိမ်းတွေဟာ ကြည်လင်တဲ့ အာရုံကနေတဆင့် စိတ်ရေယာဉ်မှာ လိုက်လျောညီထွေ စီးဝင်လို့
နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းဆိုတာ ဒူးထောက်အရှုံးပေးခြင်း မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိမြင်လာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ တောင်းပန်ခြင်းဟာ ငြိမ်းချမ်း
ရေးပဲ။ တောင်းပန်ခြင်းဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပဲ။ 

 တောင်းပန်ခြင်းကို ကျွန်တော် ချစ်ခင် သိမြင် ခံစားလာတတ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို ခေတ်အဆက်ဆက် အမှောင်မြစ်ထဲ စီးဝင် ပျော်ဝင်နေကြသူများ
လည်း သိမြင်နားလည် ပြောင်းလဲလာခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။ 

 ကျွန်တော်တို့လူ့အဖွဲ့အစည်းအနေနဲ့အချိန်ကာလတွေ စီးဆင်းပြောင်းလဲ လာတာနဲ့အတူ  တောင်းပန်ခြင်းကို ဘယ်လို ပြောင်းလဲ ရှုမြင်နေ
ပြီလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အသေအချာ စိတ်ဝင်စား နေမိပါတယ်။ သေချာတာကတော့ တောင်းပန်ခြင်းကြောင့် စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်လာနိုင်စရာ မရှိတာကိုတော့ 
ကျွန်တော် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ပါတယ်။

 လူခါး
 ၂၀၂၀၊ဂျပန်စံတော်ချိန်ည ၇နာရီ ၅၃ မိနစ်


 

လမ်းကောက်


 

 ဦးတင်ဝင်းတဲ့။ ကျနော့် အဖေရဲ့ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေထဲက အစ်ကို အကြီးဆုံး။ အစ်ကိုကြီး အဖအရာတို့ဘာတို့ဆိုတာ ကျနော့် ဦးကြီးနဲ့
သိပ်လိုက်တဲ့ ရာထူးပေါ့။ တောမှာမွေးပြီး တောမှာ ကြီးတယ်ဆိုပေမယ့် ဦးကြီးရဲ့ဥပဓိရုပ်က မြို့သားတွေထက် သန့်တယ်။ ကျော်ဟိန်းတို့နေအောင်
တို့လို  ရုပ်မျိုး။အသားဖြူတယ်။ အရပ်အမောင်းကောင်းတယ်။ တည်ကြည်ခန့်ငြားတယ်။ သူ့ခေတ် သူ့အခါက ဆယ်တန်းအောင်တယ်။

 ဦးကြီးက ဆယ်တန်းကို ကျနော်တို့နယ်မြို့ကလေးကနေ အောင်တာ။ ဆယ်တန်းလည်း အောင်ပြီးရော နယ်မြို့ကလေးကနေပိုကြီးတဲ့မြို့
တစ်မြို့မှာ အလုပ်သွားလုပ်တယ်။ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်က ဂိတ်စာရေး။ အဲဒီခေတ် အဲဒီအခါက ဂိတ်စာရေးဆိုတာက အနည်းဆုံး ရှစ်တန်း အောင်လောက်မှ
ခန့်တာ။ ဦးကြီးက ဆယ်တန်းအောင်ဆိုတော့ ဂိတ်မှူးတွေ ကားသမားတွေက ပိုချစ်ခင်ကြတာပေါ့။ လူကလည်း သန့်၊ အလုပ်ကလည်း ကြိုးစား၊ တော
လည်း တောသေားလေး ဆိုတော့ကာ။ 

 ဦးကြီးအလုပ် လုပ်ရတဲ့ ဂိတ်က ပြည်တို့ရန်ကုန်တို့နဲ့ကျနော်တို့မြို့ကလေးကို ကုန်ကားတွေနဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးရတဲ့
ဂိတ်။ ပဲဖတ်၊နှမ်းဖတ်၊ပြောင်းဖူးစေ့၊ပဲဆီ၊ နှမ်းဆီ၊ စားအုန်းဆီ အစုံပေါ့။ကုန်ပစ္စည်းမှာတဲ့ လူတွေကို ကားအဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးတာတို့၊ တိကျမြန်ဆန်
အောင်၊ကုန်ပစ္စည်းအမှား အယွင်းမရှိအောင်တို့ကို ဦးကြီးက သေချာဂရုစိုက်ပေးတယ်။ 

 အဲဒီ ဂိတ်မှာ လုပ်တာ အချိန်ကြာလာတော့ ဦးကြီးရဲ့ခေါင်းထဲမှာ လင်းလင်းချင်းချင်း ဖြစ်သွားတဲ့ အရာတစ်ခုရှိလာတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆို
တော့ ငါလည်း ဂိတ်စာရေးလေးကနေ ကုန်ပစ္စည်း အရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့ ပွဲစားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာပဲ ဆိုတဲ့ အသိ။ အဲဒီလိုနဲ့ဦးကြီးက သူ့ဂိတ်ကနေ
သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရဖူးတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သူကိုယ်တိုင်လည်း ကုန်သွယ် ရောင်းဝယ်ဖို့ ကြိုးစားတော့တယ်။

 ပြည်ကို သွားတယ်။ သူ့လစာကလေးနဲ့တတ်နိုင်သလောက် ပဲဖတ်တို့၊နှမ်းဖတ်တို့စားအုန်းဆီတို့လို ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်တယ်။ မြို့ကလေး
က ကုန်သည်ပွဲစားတွေ ဆီမှာ ပြန်ရောင်းတယ်။ တစ်ခေါက်ကနေ နှစ်ခေါက်၊ နှစ်ခေါက်ကနေ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်လာတော့ ဦးကြီးဟာ မြို့ကလေးရဲ့အချက်
အချာကျတဲ့ နေရာမှာ ဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခန်းကို ငှားလိုက်ပြီး ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် စဖွင့်တယ်။ 'ဗီတာမင်'တဲ့။ 

 အစပိုင်းမှာတော့ ပြည်တို့ရန်ကုန်တို့ကနေ မှာလို့ရတဲ့ ကုန်တွေဖြစ်တဲ့ ဆီတို့ပဲတို့ပြောင်းဖူးစေ့တို့သာ ရောင်းတာ။ နောက်ကျတော့ မြို့
ကလေးပတ်ချာလည်က ထွက်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ပေါက်ဈေးနဲ့ဝယ်ပြီး ရန်ကုန်တို့ပြည်တို့ကို ပြန်ရောင်းတဲ့ အလုပ်ပါ တွဲလုပ်လာတယ်။ လူကလည်း
ငယ်တုန်း၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကလေးကလည်း ရှိဆိုတော့ နေ့ချင်းညချင်းအောင်မြင်သွားတယ်။ မြို့ကလေးမှာ ရှိတဲ့ ရပ်ကွက် ဆယ်ရပ်ကွက်မှာ ဦး
ကြီးဆိုင်ရဲ့နာမည် 'ဗီတာမင်'လို့မေးလိုက်ရင် မသိသူ မရှိသလောက်ပဲ။ ရိုးသားတယ်။ ကတိတည်တယ်။ ဈေးမှန်တယ်။ အလေးမှန်တယ်။ ပစ္စည်းကောင်း
တယ်။

 အဲဒီအငှားဆိုင်လေးမှာပဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလေး တသွင်သွင်စီးနေတုန်း ဦးကြီးက အိမ်ထောင်တွေဘာတွေကျပြီး ဘဝကို ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဖြတ်
သန်းခဲ့တယ်။ အဆင်ပြေနေတဲ့ကာလမှာပဲ ဦးကြီးငှားတဲ့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဆိုင်ခန်းခကို တန်ရာတန်ကြေးထက် ပိုတောင်းတယ်။ ခဏခဏ ညှိနှိုင်းလို့မရတဲ့
အဆုံး လမ်းဘေး အချက်အချာကျတဲ့ နေရာမှာ မြေတစ်ကွက် ဝယ်လိုက်ရတယ်။ အစတော့ မြေဝယ်၊ အဆောက်အဦးဆောင်နဲ့စီးနေတဲ့မြစ်ကလေး ရပ်
တော့မလို ဖြစ်သွားသေးပေမယ့် ဦးကြီး ရဲ့ဇွဲ၊လုံ့လ၊ ဝီရိယနဲ့ကြိုးစားမှုတို့ကြောင့် နေရာပြောင်းလိုက်မှ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကလေး ဖြစ်မှ ပိုလို့တောင် နာမည်
ရလာခဲ့သေးတယ်။

 ဦးကြီးတစ်ယောက် သူ့ကိုယ်ပိုင်ပွဲရုံနဲ့ပွဲစားလောကမှာ လူတစ်လုံးသူတစ်လုံး အတော်ဖြစ်မှ ကျနော်က ဦးကြီးပွဲရုံကို ရောက်လာတယ်။ ကလေး
ဘဝကတည်းက ဦးကြီးနဲ့မနီးမဝေးမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရလို့ဦးကြီးအကြောင်းတွေ သိနေကြားနေ မြင်နေခဲ့ပေမယ့် လက်တွေ့ကျကျ အတူနေခွင့်ရခဲ့ တစ်ယောက်
သဘောကို တစ်ယောက်နားလည်ခဲ့တာက ကျနော် ကိုးတန်းကျောင်းသား ဘဝမှာမှပါ။

 ဦးကြီးက မနက်လေးနာရီထိုးတာနဲ့လမ်းလျှောက်ထွက်တယ်။ မနက် ၇ နာရီထိုးတာနဲ့ပွဲရုံရှေ့ကွက်တိ ပြန်ရောက်တယ်။ မိုးရွာရွာ နေပူပူ အဲ
ဒါ သူ အမြဲလုပ်နေကျ အလုပ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။ သူ ပြန်ရောက်ချိန် မနက် ၇ နာရီမတိုင်ခင် ကျနော်တို့က ပွဲရုံကို ရောက်အောင်သွားရတယ်။ ပွဲရုံရောက်
တာနဲ့ဆိုင်ခင်း။ ဆီကန်တွေ ရှေ့ထုတ်။ ကောင်တာတွေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်။ လက်လီရောင်းမယ့် ပိဿာထုတ်ကလေးတွေ ချိန်။ တံမြက်စည်းလှည်း။ အား
လုံးပြီးတော့မှာ စားတော်ပဲပြုတ်ကို ကြက်သွန်နီနဲ့သုပ်ပြီး မနက်စာ အတူစားကြ။ ဦးကြီးက မြို့သားတာ ဖြစ်လာတာ သူ့ကျင့်တာက တောသားတစ်ယောက်
အတိုင်းပဲ။ မပြောင်းဘူး။

 တစ်နေကုန် အလုပ် လုပ်တယ်။ နေ့လယ် နေ့ခင်း ရောင်းသူဝယ်သူပြတ်ချိန် တစ်ရေးလောက်မှေးပေမယ့် ခဏပဲ။ ကောင်တာပေါ်မှာ မေးလေး
တင်မှေးရုံ ဒါမှမဟုတ် ဘေးနားက နှစ်ယောက်ထိုင် တန်းလျားလေးပေါ် ကွေးကွေးလေး အိပ်။ ဒီလောက်ပဲ။ မြို့မှာ လူရာဝင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာ
ပေမယ့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကအစ အပြောအဆိုအထိ အလွန်ရိုးရှင်းတယ်။ဦးကြီးနဲ့ကျနော် အတူနေခဲ့တဲ့ ကာလတစ်လျှောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်တာ
တို့၊စားသောက်ဆိုင် ထိုင်တာတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး မကြားဖူးဘူး။

 တောင်သူတစ်ယောက် ကုန်ပစ္စည်းလာရောင်းရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း တောင်သူလယ်သမားသားတစ်ယောက်ဆိုတော့ အကုန်မေးတာ။ မိုးလေ
အဆင်ပြေလား။ ကြွေးမြီ ကင်းရဲ့လား။ စသဖြင့်ပေ့ါလေ။ ဦးကြီးဟာ ဥပုသ်ရက်တွေဆို ဥပုသ်စောင့်တတ်သေးတာ။ မိသားစု ဆွေမျိုး ဘာကိုမှ လိုလေသေး
မရှိ ကြည့်ရှုစောင်မ တတ်သူတစ်ယောက်ပေါ့။

 တစ်နေ့တော့ ဦးကြီးဆိုင်ဘေးက ဆိုင်ခန်းအသေးလေးထဲကို ကောင်တာစားပွဲ အသေးလေးတစ်လုံးနဲ့ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ထင်
မထားဘဲ ရောက်လာတာဆိုတော့ ကျနော်ရော ဦးကြီးရော အံ့အားသင့်တာပေါ့။ အံအားသင့်ရုံပါပဲ။ အလုပ်တွေ မအားတော့ ဘာကိစ္စနဲ့ရောက်လာလဲ ဘာ
လဲတောင် စိတ်မဝင်စားမိကြဘူး။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပေ့ါ။

 ကျနော်တို့မြို့ကလေးက မနက် ကိုးနာရီလောက်ဆို ရထားရော ကားရော စုံပြီးရောက်လာ ဆိုက်လာတတ်ချိန်ဖြစ်လို့အဲဒီအချိန်ဟာ မြို့ကလေး
မှာ၊ ပွဲရုံတွေမှာ ရောင်းသူဝယ်သူ အစည်ကားဆုံးအချိန်ပဲ။ ဦးကြီးရဲ့ပွဲရုံထဲမှာဆို လူတန်းကြီးက လမ်းပေါ်အထိ ရောက်နေတတ်တယ်။
 ဒါပေမဲ့ ဦးကြီး ပွဲရုံဘေးကို ဆိုင်အကျဉ်းလေးရောက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး အခြေအနေက ပြောင်းသွားတယ်။ လာသမျှ ရောင်းသူ တောင်သူ
တွေဟာ အဲဒီဆိုင်ကျဉ်းကလေးထဲမှာပဲ စုပြုံတိုးကြတယ်။  ဦးကြီးပွဲရုံမှာ ရောင်းသူ နည်းသွားတယ်။ 

 အကြောင်းရင်းကို သိရအောင် စုံစမ်းကြည့်တော့ အဲဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲက လူနှစ်ယောက်က ညီအစ်ကို အရင်းတွေ။ ဒါပေမဲ့  သူတို့အပြင်
ငှားထားတဲ့ တခြားလူတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒီလူတွေက ရထားဂိတ်တို့ကားဂိတ်တို့မှာ 'လမ်းကောက်'လုပ်နေကြတာမို့သူတို့ဆိုင်ကလေးမှာ ရှိမ
နေတတ်တာ။

 လမ်းကောက်ဆိုတာက ရထားပေါ်က ဖြစ်ဖြစ် ကားပေါ်က ဖြစ်ဖြစ် အထုပ်ကလေးရွက်ပြီး ဆင်းလာတဲ့လူ ဆိုရင် အဲဒီ လမ်းကောက်တွေက
ကပ်သွားတယ်။ ဘာတွေလဲ။ နှမ်းတွေလား ပဲတွေလား။ ဘယ်ရွာကလဲ။ မိတ်ဖွဲ့တယ်။ပစ္စည်းကို ကြည့်တယ်။ ပြီး ရင် မတန်တဆ ဈေးပေးလွှတ်လိုက်တယ်။ 
ဥပမာ မတ်ပဲတစ်ပိဿာ ကိုးရာဆိုရင် လမ်းကောက်တွေက တစ်ထောင်ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့ချက်ချင်းယူထားလိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဗီတာမင် ပွဲရုံ
သိလား။ အဲဒီ ပွဲရုံဘေးက ဆိုင်ကျဉ်းလေးထဲကိုသွား စသဖြင့် လမ်းညွှန် လွှတ်လိုက်တာ။ အဲဒီလိုနည်းနဲ့သူတို့ဆိုင်ကျဉ်းကလေးဟာ တမဟုတ်ချင်း လူ
သိများ ထင်ရှားလာတယ်။ ရောင်းသူတွေ အကြိုက် ဖြစ်လာတယ်။

 ဦးကြီးနဲ့ကျနော်က စုံစမ်းရတော့တယ်။ မတ်ပဲတစ်ပိဿကို ကိုးရာပေါက်တာကို တစ်ထောင်ပေးဝယ်တယ်။ ပြန်ရောင်းတော့ ဘယ်လိုများ
ရောင်းသလဲပေါ့။ မြို့ကလေးက ထွက်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတိုင်းဟာ ရန်ကုန် ဒါမှမဟုတ် ပြည် ၊မန္တလေးတို့ဘက်ကို သွားတာများတယ်။ အဲဒီဒေသတွေက
ပင်ရင်းတွေကလူတွေဟာ ဈေးကို ဘယ်မှာဖြစ်ဖြစ် သိပ်မခွာဘဲ ပေးကြတာများတယ်။ ဒါဆို ဝယ်ဈေး ပိုပေးဝယ်ရင် ရောင်းဈေးကျတော့ ပိုရအောင် ဘယ်
လိုလုပ် ရောင်းကြသလဲ။ ကျနော်တို့စိတ်ဝင်စားတယ်။

 အဲဒီမှာ ကျနော်တို့သွားတွေ့တာက အံ့သြဖို့အတော်ကောင်းတယ်။မတ်ပဲဆိုရင် မတ်ပဲနဲ့ပုံစံတူ အရောင်တူတဲ့ မြေကြီး သို့မဟုတ် ကျောက်
ကို သီးသန့်လုပ်ရောင်းတဲ့လူတွေ ကျနော်တို့မြို့ကလေးမှာ ရှိနေခဲ့တာကို ကျနော်တို့သွားတွေ့တယ်။ အဲဒီ ပစ္စည်းက တကယ့် ပဲအစစ်ထက် ဈေးချို
တယ်။ ထက်ဝက်ကျော် ချိုတယ်။ မတ်ပဲက ကိုးရာဆို အဲဒီပစ္စည်းက သုံးရာလောက်ပဲ။  ကျနော်တို့ထက် ဈေးပိုပေးတဲ့ လူတွေဟာ အစစ်ထဲကို အဲဒီ
အတုတွေ ရောရောင်းလို့ရနေတာမို့ဝယ်တဲ့ နေမရာမှာ ဈေးပိုပေးနိုင်နေတာကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ ကိုးရာပေါက်တဲ့ မတ်ပဲကို ထောင့်ငါးရာ ဝယ်လည်း 
သူတို့က မြတ်နေဦးမှာပဲ။ 

 မကြာဘူး။ အဲဒီက ဆိုင်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နှမ်းဆီတို့ပဲဆီတို့ပါ ရောင်းလာတယ်။ သူတို့ရောင်းတဲ့ဆီတွေဟာ ကျနော်တို့ဆိုင်က ဆီထက်
ဈေးချိုတယ်။ ပုလင်းအပြည့် ဗူးအပြည့်ပေးတယ်ဆိုပြီး နာမည်ကြီးပြန်တယ်။ အရင်က ကျနော်တို့ဆီက ဝယ်နေကျ ဖောက်သည်တွေဟာ သူတို့ဆီရောက်
သွားပြန်တယ်။

 ဒါကို တစ်ခါ စုံစမ်းလိုက်တော့ သူတို့က နှမ်းဆီဆိုလည်း နှမ်းဆီအစစ်ချည်း ရောင်းတာ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ စားအုံးဆီ ရောတယ်။ ပဲဆီဆိုလည်း 
စားအုန်းဆီ ရောတယ်။ ခဲတတ်တဲ့ သဘာဝရှိတဲ့ စားအုန်းဆီကို နှမ်းဆီတို့ပဲဆီတို့နဲ့ရောပြီး ပြန်မခဲအောင် ဓာတုဆေးတွေသုံးတယ်။

 ကျနော်က ကြားရတဲ့သတင်းတွေ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို လေ့လာပြီး ဦးကြီးကို ပြန်ပြောပြရတယ်။ ခေတ်အခြေနေအရ ကျနော်တို့လည်း
လုပ်မှရမယ်။ မလုပ်ရင် ကျနော်တို့ကျန်နေခဲ့မှာပဲလို့ပြောရတယ်။ဦးကြီးဟာ အဲဒီကိစ္စကို အတော်လေးစဉ်းစားတယ်။ ကျနော့်ကို သူများတွေ ရောင်းနေတဲ့
အရည်အသွေးမျိုး၊ ဈေးနှုန်းမျိုးရအောင် လုပ်ခိုင်းလို့လုပ်ပေးရဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးကြီးဟာ အဲဒီပစ္စည်းကို အစစ်ပါလို့ပြောမရောင်းဘူး။ ဒါက အစစ်နဲ့
အတုကို စပ်ထားတဲ့ စပ်ဆီပါ။ ဈေးက အစစ်ထဲမှာ အတု ရောထားလို့ချိုနေတာပါ ဆိုပြီး ပြောရောင်းတယ်။ အံ့သြစရာပါပဲ။ လူတွေက ပြောရောင်းတဲ့ ဆီ
အတုထက် မပြောဘဲရောင်းတဲ့ ဆီအတုကိုပဲ အစစ်အမှတ်နဲ့ဝယ်ကြစားကြတယ်။ စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ ဦးကြီးလည်း အတုကို နောက် လုံးဝ ထပ်မလုပ်ခိုင်း
တော့ဘဲ အစစ်သီးသန့်ကိုပဲ အာမခံတယ်၊ စစ်တယ် ဆိုတာမျိုးကိုပဲ ပြောရောင်းတယ်။ လူတွေက စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ ဈေးသက်သာပြီး များများရတဲ့ စပ်
ဆီကိုပဲ စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ ဝမ်းသာအားရ အားပေးကြတယ်။

 အခုတော့ ကျနော့် ဦးကြီးလည်း မရှိတော့ဘူး။ လောကရဲ့လှည့်ဖျားတတ်တဲ့ မာယာတွေ ကြားထဲမှာ သူ့ပွဲရုံလေးကို ရိုးသားစွာ ရှင်သန်မွေးမြူ
ရင်း သူ့ဘဝရဲ့နေဝင်ချိန်အထိ ပွဲရုံလေးမှာပဲ ရိုးသားမှု၊ ကြိုးစားမှုနဲ့ရှင်သန်နေထိုင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တယ်။ ဦးကြီးမရှိတော့တဲ့ နောက်ပိုင်း ကျနော်လည်း 
မြို့ကလေးကို မရောက်ဖြစ်တော့ဘူး။ စာရေးသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ရှင်သန်ရပ်တည် လာခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ရှိလာခဲ့ပြီ။ အရင်က မြို့ကလေးရဲ့ပွဲစား
လောကမှာသာ တွေ့ရတတ်တဲ့ လမ်းကောက်လို လူတွေကို နေရာစုံ ကဏ္ဍစုံမှာ တွေ့မြင်လာရတယ်။

 မျိုးစေ့မချဘဲ အပင်ချိုင်ချင်သူတွေ များလှတဲ့ ခေတ်ကာလမှာ လက်ခုပ်သံတွေကလည်း ရက်ရက်ရောရောပါပဲ။

                                                                                             လူခါး
 (ဦးကြီးသို့)
ဂျပန်စံတော်ချိန်ည ၇:၄၆






 

Saturday, 1 August 2020

ဂျပန်ရောက် မြန်မာအလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ COVID ကာလ အတွေ့အကြုံများ

အပိုင်း(၅)

ပျက်ပြီးရင် ဖြစ်၊ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်
——————————————

ကျနော် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားတယ်။

''ဒါဆို မင်း အလုပ်ကို လာမနေတော့နဲ့..''တဲ့။

''ဟာ''လို့ ကျနော် အော်မိသွားတယ်။ လူဟာ ခဏလောက် သေသွားတယ်။

ကျနော့်ကားဟာ လမ်းဘေးမှာ ရပ်နေတုန်း။ စုံမီးက တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ပြနေတုန်း။ ဘဝမှာ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ကြုံဖူးပေမယ့် အခုအချိန်က အဆိုးဆုံးပဲ။

''ဘာလို့လဲ..။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဗျာ..''

သေချာသထက် သေချာအောင် မေးလိုက်တဲ့ ကျနော့်အသံဟာ အက်ကွဲနေတယ်။ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာလို့ တောင်းပန်နေတဲ့ လေသံမျိုးလို့ ကျနော့်ကိုယ် ကျနော် သိတယ်။ အရင်က အလုပ်အသစ်တစ်ခုကို အထက်စီးကနေ တစ်ပတ်အတွင်း ရအောင်ရှာနိုင်တဲ့ ကျနော်ဟာ အခုတော့ အလုပ်အသစ်တစ်ခု
အတွက် ခေါင်းကို အောက်စိုက်ချထားလိုက်ရပြီ။ ဟနဂျီးမားများ အနားမှာ ရှိရင် ငါ့ကို ကူညီပါ ဆိုပြီး အနူးအညွှတ် ပြောပစ်မိမလားပဲ။

''ဂေါ်မန်းနာစိုင်း ဇော်ရေ..။ မင်းကို အလုပ်ထည့်ခါနီးမှ ကိုဗစ်ကြောင့် အော်ဒါတွေကျလို့ ရှိပြီးသားလူ ၁၆ ယောက်တောင် ဖြုတ်လိုက်ရတယ်။ နောက်ထပ် လူခေါ်တော့မယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ သေချာပေါက် ခေါ်ပါ့မယ်''

ကျနော်ကားကို အနီးဆုံး ဆဲဗင်းအလဲဗင်းဆိုင်မှာ ထိုးရပ်ထားလိုက်ရတယ်။ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ စိုင်းတမက အလုပ်ကို ဖုန်းပြန်ဆက်ကြည့်ရရင် ကောင်းမလား။ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဂျပန်မှာ ဘယ်လိုကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ဘက်က ဖောင်းမိတာနဲ့တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်ကို ယုံကြည်မှု မရှိတော့ဘူး။ ပြန်ဆက်သွယ်မိရင် မရှက်တတ်ရာ ကျတော့မယ်။

တည်ဆောက်ဖို့ အခက်ဆုံးအရာကို ကျနော်က ဖြိုချခဲ့ပြီးပြီမဟုတ်လား။ ဆဲဗင်းအလဲဗင်းမှာ နာရီဝက်လောက် မေ့မျောနေပြီးမှ ကျနော် အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ လမ်းဆုံးရင် ရွာတွေ့..တဲ့။ ကျနော်ကတော့ လမ်းဆုံးနေပြီ။ ရွာက..ရွာကဘယ်မှာလဲ။ ကျနော်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး သိခဲ့ဖူးတဲ့ လူတွေကို တစ်ယောက်ချင်း တစ်ယောက်ချင်း မျက်လုံးထဲ မြင်လာတယ်။ သူတို့တွေဆီက အလုပ်ကလေးများ (အကူအညီ) ရနိုင်မလားလို့ ဖုန်းဆက်ကြည့်ရရင် ကောင်းမလား။ မလုပ်နဲ့..မလုပ်နဲ့။

ကျနော့်ရဲ့စိတ်ဟာ ဒွိဟ ဖြစ်နေတယ်။ အားလုံး ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ အပူသွားကပ်မိရင် ဒါ မိုက်မဲရာ ကျမယ့်ကိစ္စပဲ။ ပြီးတော့ ဂျပန်မှာ လူတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ရော ကိုယ်ရော အကူအညီဖို့ဆိုတာ..။

ဂျပန်နိုင်ငံဟာ စည်းကမ်းလိုက်နာတယ်။ အလုပ်ကြိုးစားတယ်။ ဒါကြောင့် ကမ္ဘာမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ တိုးတက်တယ်ပေါ့လေ။ ဂျပန်နိုင်ငံကို ရောက်လာတဲ့ မြန်မာတွေဟာလည်း ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ စည်းကမ်းဥပဒေတွေကို လိုက်နာကြပါတယ်။ မြန်မာတင်မဟုတ်ပါဘူး။ အကုန်ပါပဲ။ လိုက်နာကြတယ်။
စည်းကမ်းအရာ၊ ကြိုးစားမှုအရာမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ဂျပန်ဟာ ပရဟိတစိတ်လို့ဆိုတဲ့ သူတပါးအကျိုးကို ကူညီစောင်မတဲ့ နေရာမှာ ဘိတ်ပဲ။

လမ်းမှာ ကလေးတစ်ယောက် စက်ဘီးနဲ့လဲနေလို့ သွားထူရင် ထူတဲ့လူရဲ့အပြစ်။ လူတစ်ယောက် စားစရာမရှိလို့ တောင်းစားနေရင် တောင်းစားသူရဲ့ အပြစ်။ ဂျပန်ကိုရောက်နေတဲ့ ကျနော်တို့မြန်မာတွေဟာ အကုန်လုံးကို အတုယူကြတာ။ ဂျပန်ကို ရောက်တာနဲ့ ဂျပန်စိတ် ဝင်သွားကြတာ အပြစ်မဆိုသာပေမယ့် အတ္တတွေ ၊မာနတွေ ကြီးလာကြတာကတော့ စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ။ အဆင်မပြေ ဖြစ်တဲ့အခါ ဖြစ်တဲ့သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ကြိုးစားရုံကလွဲလို့ တခြားလမ်း မရှိဘူး။

ကိုဗစ်ကလည်း ခုရက်တွေထဲမှာမှ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ပြန်ဖြစ်လာတယ်။ ကျနော်နေတဲ့ ဂူးမားမှာတောင် ၄ ယောက် တွေ့တယ်လို့ အစိုးရက ကြေညာတယ်။ ကျနော်တို့နေရာနဲ့မဝေးတဲ့ အိုးတဘက်က ဆေးခန်းတစ်ခန်းမှာ လူနာကနေတစ်ဆင့် ဆရာဝန်၊ ဆရာဝန်ကနေ သူ့မိသားစုကို ကူးတယ်လို့ သတင်းတွေ တက်လာတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဟာ သတိပေးစရာမလိုဘဲ ခပ်ဝေးဝေး နေတတ်လာတယ်။ နှာခေါင်းစည်းဟာ အရှားပါးဆုံး ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ အိမ်နားက ကုန်တိုက်မှာ အိမ်သာသုံးစက္ကူတစ်ထုပ် ရဖို့ မနက် ၉ နာရီကနေ မွန်းလွဲ ၂ နာရီအထိ တန်းစီရတယ်။ ဆန်တွေ ဝယ်လှောင်။ ဆီတွေ ဝယ်လှောင်လာကြတယ်။ ခေါက်ဆွဲခြောက်တွေ၊ ကြက်ဥတွေ၊ အစားအစာတန်းတွေမှာ ဗလာ။

တိုကျိုမှာရောက်နေတဲ့ ကျနော့်မိတ်ဆွေတချို့က ဆက်သွယ်လာကြတယ်။ နယ်မှာ အခြေအနေ ကောင်းရဲ့လား။ ကောင်းရင် ဆင်းလာချင်တဲ့အကြောင်း ပြောကြတယ်။ နယ်မှာလည်း အလုပ်အကိုင်မရှိလို့ ခွေနေရတဲ့ အကြောင်း ၊ အကယ်၍ လာချင်ရင် နေဖို့စားဖို့တော့မပူနဲ့လို့ ဖြေရတယ်။ ရှိသမျှပိုက်ဆံလေးကို မျှသုံးရမှာလို့ တွေးရင်း ခေါ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မလာကြဘူး။ လူတွေ လိုချင်တာ စားစရာနဲ့နေစရာ မဟုတ်ဘူး။ အလုပ်..အလုပ်ပဲ။

တစ်ခါတုန်းက လူတစ်ယောက်မေးဖူးတဲ့ မေးခွန်းကို သတိရမိတယ်။ မလေးရှားနဲ့ ဂျပန် ဘာကွာလဲတဲ့။ ကျနော် မဆိုင်းမတွ ဖြေလိုက်တယ်။ မလေးရှားမှာ လူတစ်ယောက်ကို လူတစ်ယောက်က ကူညီဖို့ဆိုတာ အလွန်လွယ်တယ်။ တစ်လ၊ နှစ်လတော့ ဘော်ဒါအချင်းချင်း တင်ကျွေးထားနိုင်တယ်လို့။ ဂျပန်ကတော့ လူတစ်ယောက် မပြောနဲ့လူ ၅ယောက်လောက်က လူ ၁ ယောက်ကို တင်ကျွေးမထားနိုင်ဘူးလို့။ အဲဒီမေးခွန်းကို ဖြေခဲ့တုန်းက ငါဖြေလိုက်တာ စောများစောလွန်းသွားသလားလို့ ထင်မိပေမယ့် အနေကြာလာတာနဲ့ အမျှ တိတိကျကျကို ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာလာတာပါပဲ။

ဂျပန်မှာရောက်နေတဲ့ လူအများစုဟာ ထမင်းကျွေးထားမယ်။ နေစရာပေးမယ်။ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ထိုင်စားနေလို့ ပြောရင်တောင် ဘယ်သူမှလက်ခံကြမှာမဟုတ်ဘူး။ အားလုံးဟာ အလုပ်စွဲနေကြပြီ။ ရောဂါပေါ့။ တစ်နေကုန် မအိပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်ဆိုရင် လုပ်မယ့်သူ ရှိပေမယ့် ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘဲ တစ်
နေကုန် အိပ်ဆိုရင်တော့ ဓားမိုးထားတောင် အိပ်မယ့်သူမရှိဘူး။ သူက ဘယ်နှနာရီလုပ်လို့ တစ်လကို သိန်းဘယ်နှဆယ် ပို့နိုင်တာ။ ငါက ဘယ်နှနာရီပဲ လုပ်လို့ နည်းနည်းပဲ ပို့နိုင်တာ စသဖြင့် လူ့တန်ဖိုးကို ဝင်ငွေနဲ့ တွက်တဲ့နေရာမှာ ဂျပန်ဟာ စံပဲ။ ကိုဗစ်ကာလမှာ အလုပ်နဲ့လက်နဲ့တစ်ဆက်တည်း မြဲနေတဲ့သူဟာ မဲနိုင်လို့ လွှတ်တော်ထဲ ရောက်နေတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေလိုပဲ။

ကျနော်ဟာ သမီးတို့စုဘူးကလေးကျေးဇူးနဲ့ တစ်လခွဲ၊ နှစ်လလောက် အိမ်လစာ၊ စာရေးနေရေး အဆင်ပြေပေမယ့် ရေရှည်မှာတော့ မလွယ်လှဘူးဆိုတာ သိနေတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ ကျနော့်အတွေးထဲမှာ အလုပ်..အလုပ်လို့ပဲ ဖြစ်နေတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံက ကျနော့်မိတ်ဆွေ အများစုဟာ အလုပ်မရှိလို့၊ ဝင်ငွေမရှိလို့စသဖြင့် ညည်းညူနေကြတဲ့ စာတွေတင်ကြတာကို တွေ့ရတော့ မပြေလည်တိုင်း ကြိတ်မှိတ်နေတတ်တဲ့ အလေ့အထလေးဟာ ကောင်းတော့ ကောင်းသားလို့ တွေးမိတယ်။ တချို့ဆို အွန်လိုင်းဈေးသည်တွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ ကျနော်တို့မှာ လုပ်အားကိုပဲ ရောင်းစရာ ရှိတယ်။ အဲဒီလုပ်အားကိုမှ ဝယ်မယ့်သူ မရှိရင် မတွေးရဲစရာပဲ။

အလုပ်ကတော့ ရှာလို့မရနိုင်သေးတာ သေချာပြီ။ ငါဘာလုပ်မလဲ။ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် ပြန်မေးရင်း နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်တစ်ခုကို ကျနော် တွေးမိတယ်။ စာရေးရမယ်။ ဟုတ်တယ်။ စာရေးရမယ်။ စာရေးခြင်းဟာ အလုပ်ပဲ။ ဆရာ မြသန်းတင့်ရဲ့ ရုံးတက်သလို စာရေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကျနော် ပြန်အမှတ်ရတယ်။ ဆရာ့လောက် မရေးနိုင်ရင်တောင် ရေးတော့ ရေးနေရမယ်လို့ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် သတိပေးဖြစ်တယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျနော်ဟာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို စရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ (အဲဒါဟာ ကျနော့်ရဲ့ တတိယလုံးချင်းလေး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်) စာရေးသူတစ်ယောက်ဟာ စာရေးနေရုံနဲ့မလုံလောက်ဘဲ
စာလည်းဖတ်ရမယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကိုဗစ်ကာလမှာ ဘယ်လိုစာအုပ်မျိုးကိုမှ ဂျပန်ကို မှာလို့မရခဲ့ဘူး။ စာငတ်တဲ့ ရောဂါဟာ အတော်ဆိုးပါလားလို့ အဲဒီရက်တွေမှာ ပိုတွေးမိတယ်။

တခြားစာရေးဆရာတွေရဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ဖို့မဆိုထားနဲ့ မေလတုန်းက ကိုဟန်လေးရဲ့ ဇလပ်နီစာပေကနေ ထုတ်ဝေဖြန့်ချိထားတဲ့ ကျနော့်ဝတ္ထုတိုပေါင်းချုပ်စာအုပ်တောင်မှ ကျနော့်ဆီ မရောက်သေးဘူး။ ကိုင်မကြည့်ဖူးသေးဘူး။ ကိုယ့်သားသမီးကို အဝေးကနေ လှမ်းငေးနေရတဲ့ ဝေဒနာမျိုးပေါ့။ စာရေးသူတစ်ယောက်ဟာ စိတ်နှလုံးချမ်းမြေ့နေမှ စာရေးလို့ရတယ်လို့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အဆိုကို ကြားဖူးပေမယ့် စာရေးစားပွဲကို စထိုင်လိုက်တာနဲ့ မချမ်းမြေ့စရာတွေကို စိတ်ထဲက မောင်းထုတ်ထားနိုင်ခဲ့ရင်လည်း စာရေးလို့ရနေတာကို ကျနော် တွေ့တယ်။ ပြီးတော့ ကြီးပွားရေး၊ ချမ်းသာရေးတွေ ရေးနေပေမယ့် သူကိုယ်တိုင် မွဲတေနေပါတယ် ဆိုတဲ့ ဆရာကြီး ပီမိုးနင်းကိုလည်း သွားသတိရမိသေးတယ်။ ကျနော်ဟာ နီးစပ်ရာကို ဆွဲပြီး အားယူကြည့်တဲ့ သဘောနဲ့ မတော်မရော်တွေ လျှောက်တွေးဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စာကတော့ ရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။

စာရေးစားပွဲမှာ ထိုင်နေတဲ့အခါ ကျနော့်စိတ်တွေဟာ ဒုက္ခအပေါင်းကို မေ့ထားနေတတ်ပြီး စာရေးစားပွဲက ခွာလိုက်တာနဲ့ အလုပ်အလုပ်၊ အလုပ်ကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲလို့တွေးပူမိတတ်တယ်။ တစ်နေ့တော့ Facebook ကနေ post တစ်ခုကျနော် သွားတွေ့တယ်။ ဖျက်ခဲ့မိတဲ့ contact number တွေကို ပြန်ရှာလို့ရတဲ့နည်းတဲ့။ ကျနော် အတော်ပျော်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့ကျနော် ချက်ချင်းပဲ ရှာကြည့်လိုက်တော့ ကျနော် ဖျက်ပစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ပြန်ရှာတွေ့တယ်။
တကယ်ပဲ ကျနော် ဖျက်ပစ်ဖူးတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု။ ဟတ်ကင်းတစ်ယောက်ရဲ့ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု။ အရင်က အဲဒီ ဟတ်ကင်းကနေတစ်ဆင့် ကော်ဘူးစက်ရုံတစ်ရုံမှာ ကျနော် အလုပ်ဝင်ဖူးတယ်။ လစာကောင်းတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ မြန်မာပြည်အပြင်ဘက် လုံးချင်းဝတ္ထုရှည်ထွက်တဲ့ကာလကြီး။ အလုပ်ချိန်က ည ၈ နာရီကနေ မနက် ၈နာရီအထိ။ စနေနေ့တွေဆိုရင် အချိန်ပို ၇ နာရီလောက် လုပ်ရလို့ အလုပ်ချိန်ဟာ စုစုပေါင်း ၁၅ နာရီအထိ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်ပေါ့။ ဒီလောက် အလုပ်ချိန်တွေများများ လုပ်နေရရင် ငါ စာရေးဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး အဲဒီအလုပ်ကနေ ကျနော် ထွက်ထားခဲ့တာ။ ပိုက်ဆံများများ ရှာဖို့ဆိုတဲ့ အတွေးရှိတဲ့ သူတွေအတွက်တော့ ကျနော့်အတွေးဟာ ရယ်စရာကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့။

ပြန်တွေ့တဲ့ ဟတ်ကင်းရဲ့ဖုန်း နံပါတ်ကို ကျနော် ဆက်လိုက်တော့ သူကလည်း ကျနော့်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိတယ်။ မှတ်မိနေတာကလည်း ကျနော် သူနဲ့အလုပ်စလုပ်တော့ မြန်မာလူမျိုး အလုပ်သမားကို သူစသိခဲ့တာ ကျနော်နဲ့မှလေ။ အရင်က သူတို့ရုံးကနေ မြန်မာအလုပ်သမား မသွင်းဖူးတော့ စသိတဲ့ ကျနော့်ကို မှတ်မိနေတော့တာပေါ့။ ကျနော်ကနေတစ်ဆင့် မြန်မာအလုပ်သမားတွေ ထပ်ရဖို့ သူ ကြိုးစားသေးပေမယ့် ကျနော် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ဖုန်းကို ဟတ်ကင်းဘက်က ကိုင်လိုက်တာနဲ့'မင်္ဂလာပါ' လို့နှုတ်ဆက်ပြီး ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် မိတ်ဆက်ရင်း 'ကျနော် အလုပ်လိုချင်လို့ပါ'လို့ပြောလိုက်တယ်။

''မင်း..ဂူးမားကို ပြန်ရောက်နေပြီလား''

သူ မေးမှ ကျနော် သတိပြန်ရတယ်။ အလုပ်ထွက်တုန်းက ကျနော် တိုကျိုတက်မယ်၊ အဲဒီမှာ အလုပ်သွားလုပ်မယ် ဆိုပြီး ထွက်ထားခဲ့တာမို့လား။

''ဟုတ်တယ်။ ကျနော် ပြန်ရောက်နေပြီ။ အခု အလုပ် လိုချင်လို့ပါ။  အိုနဲ ငါးအိရှိမတ် ''ဆိုပြီး  မေတ္တာရပ်ခံပါတယ် ..ကူညီပါလို့ ကျနော် ပြောလိုက်တယ်။

''အိုကေ။ ရုံးကို လာခဲ့လေ။ မင်းကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ လာပေးဦး''

''ဟုတ်ကဲ့ပါ။ အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်'' ဆိုပြီး ကျနော်သူ့ရုံးကို ချက်ချင်းပြေးသွားတယ်။ လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ထပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဘုရားမတာပါပဲ။ ကျနော်ဟာ အဲဒီဟတ်ကင်းကနေတစ်ဆင့် အိမ်ကနေ ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ကားမောင်းသွားရင် ရောက်တဲ့ အလုပ်သစ်တစ်ခုကို ရခဲ့တယ်။ အလုပ်က ချောကလက်ဘူးခွံတွေ အအေးဘူးခွံတွေ ထုတ်တဲ့စက်ရုံ။ နာရီကြေးကတော့ နည်းတယ်။ တစ်နာရီ ၁၁၅၀။  ဘယ်တတ်နိုင်တော့မလဲ။ နာရီကြေးနည်းလည်း လုပ်ရတော့မှာပဲလို့ တွေးရင်း အဲဒီအလုပ်ကို ကျနော် ချစ်ချစ်ခင်ခင်ကြီးကို လုပ်နေမိတယ်။

ပထမဆုံးလမှာ တစ်လကို ရက် ၂၀ အလုပ်ဆင်းရပြီး အချိန်ပို နာရီ၂၀ ကျော်ရလို့ ကိုဗစ်ကာလမှာ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ လုပ်ပျော်တဲ့ အလုပ်ပဲလို့တွေးမိတယ်။ အဲဒီက ရတဲ့လစာကို သမီးတို့စုဘူးလေး ဖောက်တုန်းက ရတဲ့၊ ကျနော်သုံးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံကို အတိအကျ ပြန်ဆပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က အပျော်ဟာ ကိုဗစ်ကာလမှာ ပထမဆုံး ပြန်လည် ဖမ်းယူရရှိတဲ့ အပျော်ပါပဲ။ သမီးတို့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ခွင့် ရခဲ့တာပါပဲ။

ဒုတိယလကျတော့ စက်ရုံက အချိန်ပို နာရီ တစ်နာရီမှ မပေးနိုင်တော့ဘူး။ အချိန်ပို မပေးနိုင်တော့တဲ့အပြင် စက်ရုံဟာ ရပ်တော့မှာလိုလို၊ လူတွေပဲ လျှော့တော့မှာလိုလိုနဲ့သတင်းတွေ ကြားလာရတယ်။ အလုပ်ကို ဝင်တာနဲ့ အဖျားတိုင်းရတယ်။ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းရေးရတယ်။ ထမင်းစားတဲ့အခါ အရင်က ၆ ယောက်ထိုင်တဲ့ ခုံကို ၂ ယောက်ပဲ ထိုင်ရတော့တယ်။ ကိုဗစ်ဟာ ကြံ့ခိုင်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ ကျနော့်ရဲ့စိတ်ကို ဖြည်းဖြည်း ဖဲ့ခြွေနေတယ်။ အလုပ်ရလို့ပျော်နေတဲ့ စိတ်ဟာ နေမိတဲ့ နှမ်းပင်နုနုတွေလို ညှိုးလျော်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလို့တွေးရင်း အလုပ်ကို ပုံမှန်သွားတယ်။ ကြိုးစားလုပ်တယ်။

ဒုတိယလကုန်လို့ နောက်ဆုံးနေ့ အလုပ်ကနေ အိမ်လည်း ပြန်ရောက်ရော ဟတ်ကင်းဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။

''ဇော်..မင်း ဘယ်မှာလဲ''

''ကျနော် အိမ်မှာပါ။ အခုပဲ အလုပ်က ပြန်ရောက်ပါတယ်''

''အဆင်ပြေရင် မင်းအိမ်နားက ဆဲဗင်းအလဲဗင်းကို လာခဲ့ပါလား''

စိတ်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဘာအကြောင်းကိစ္စမှ မရှိဘဲ အခုလို တကူးတက တွေ့စရာမှ မရှိတာကိုး။

''ဟုတ်ကဲ့ ကျနော် အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်''ဆိုပြီး ကျနော် ဆဲဗင်းအလဲဗင်းကို ပြေးသွားလိုက်တယ်။
ကျနော်ရောက်သွားတော့ အဲဒီစက်ရုံမှာ ကျနော့်အရင် တစ်လကျော်လောက် စောဝင်နေတဲ့ မကွေးက သူငယ်ချင်းကလည်း သူ ကားလေးနဲ့ ရောက်နှင့်နေတယ်။ သူကလည်း ဟတ်ကင်းက ခေါ်လို့လာတာလို့ ပြောတာမို့ သူနဲ့ကျနော် အတူတူပဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဟတ်ကင်းလည်းရောက်နေတာမို့ ကျနော်တို့နှစ်ယောက် သူ့ကားပေါ် တက်လိုက်ကြတယ်။

''ဂေါ်မန်းနာစိုင်းနယ်။ အလုပ်က နောက်လကုန်အထိပဲ လုပ်ရတော့မယ်။ ကိုဗစ်နှိပ်စက်လို့ အလုပ်တွေ အော်ဒါမရှိတော့ဘူး။ မင်းတို့အပါအဝင် ဘင်္ဂလားဒေရှ့်တွေ နီပေါတွေလည်း အလုပ်ဖြုတ်ခံရတယ်။ အလုပ်ဖြုတ်ကြောင်း တစ်လကြိုပြောချင်လို့ အခုလို ခေါ်လိုက်တာပါ။ ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ" ဆိုပြီး ဆီးပြောတယ်။ တကယ်လို့ ဖြစ်လာခဲ့ရင်လို့ ကြိုတွေးမိထားပေမယ့် တကယ် ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဖမ်းဆွဲမိတဲ့ ကောက်ရိုးလေးတစ်မျှင်ဟာ ကြာကြာမခံပါလားလို့ တွေးရင်း ကြေကွဲမိတယ်။
ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ခုလကုန်ရင် အလုပ်ကနေ ထုတ်မယ်ဆိုတာကို သိတဲ့အကြောင်း၊ သဘောတူတဲ့အကြောင်း လက်မှတ်ထိုးပေး လိုက်ရတော့တယ်။ ကျနော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအလုပ်က အထုတ်ခံရဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပါပဲ။ ဒါဟာ ကိုဗစ်ကြောင့် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ။

အဲဒီကာလဟာ ဂျပန်အစိုးရက ကြေညာထားတဲ့ အရေးပေါ်ကာလကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်တဲ့ NEW NOMAL ကာလတွေပါပဲ။ ဘယ်မသွားရ၊ ဘာမလုပ်ရ စတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ တင်းကြပ်တာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် ကိုယ့်အသိနဲ့ကိုယ် နေရထိုင်ရမယ့် ကာလတွေပေါ့။  ဟတ်ကင်းပေးတဲ့ စာရွက်မှာ
လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့ ကျနော်အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။

တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ အာဘေး ပို့ပေးတဲ့ နှာခေါင်းစည်းနှစ်ခုဟာ အိမ်ထဲမှာရောက်နှင့် နေတယ်။ နှာခေါင်းစည်းနဲ့အတူ စာအိတ်တစ်အိတ်လည်း ပါတာမို့ဖောက်ကြည့်လိုက်တာ့ ဂျပန်အစိုးရက တရားဝင်နေထိုင်ခွင့် ဗီဇာရှိသူတိုင်းကို ပေးတဲ့ ဂျပန်ယန်း ဆယ်သောင်း (မြန်မာငွေ
၁၃သိန်းကျော်) ကို ရပ်ကွက်ရုံးကနေတစ်ဆင့် လျှောက်ယူလို့ရတဲ့ စာရွက် ဖြစ်နေတယ်။

ဒါဟာ အဆိုးထဲက အကောင်းပဲ။  ဂျပန်အစိုးရဟာ အစက သူ့နိုင်ငံသားတွေကိုပဲ ယန်း ၁၀ သောင်း ထောက်ပံ့မယ်လို့ အစီအစဉ်ကို ကြေညာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမယ့် အတိုက်အခံ ပါတီတွေရဲ့ ဝိုင်းဝန်းထောက်ပြမှုကြောင့် နိုင်ငံခြားသားတွေကိုပါ ယန်း ၁၀ သောင်းထောက်ပံ့ဖို့ လုပ်ဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီသတင်းကို ကြားတော့ မြန်မာပြည်က အသိမိတ်ဆွေတွေက မေးကြမြန်းကြတယ်။ ယန်း ၁၀ သောင်းရမယ်ဆို။ ကံကောင်းတာပဲ။ ပျော်စရာကြီးပေါ့။ ကိုယ့်အတွက် ဝမ်းသာပေးတဲ့သူတွေကို ကျေးဇူးတင်ပေမယ့် ကျနော် ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမှန်း မသိဘူး။ ဂျပန်မှာ ပုံမှန်အလုပ်ရှိနေတဲ့ လူအတွက်
ယန်း ၁၀ သောင်းဟာ အမိမြေကို ပြန်ပို့ခွင့်ရလို့ သိသိသာသာ ထူးခြားပေမယ့် အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ၊ ဆွေးမရှိ၊ မျိုးမရှိသူတွေအတွက်တော့ ယန်း ၁၀ သောင်း(မြန်မာကျပ် ၁၃ သိန်းကျော်)ဟာ လွန်ရော သုံးရလှ နှစ်လပါပဲ။

(တချို့ဂျပန်အစိုးရက ပေးတဲ့ ယန်း၁၀ သောင်းကို အိမ်ကို ပြန်ပို့နိုင်လို့ ဂုဏ်ယူတဲ့အကြောင်းတွေ တင်နေတာတွေ့တယ်။ အမှန်ကတော့ အဲဒီ ယန်း ၁၀ သောင်းဟာ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကို ပြန်ပို့ဖို့မဟုတ်ဘဲ ဂျပန်နိုင်ငံအတွင်းမှာသာ နိုင်ငံ့စီးပွားရေး ပြန်လည် လည်ပတ်ဖို့ အသုံးပြုစေချင်တာက အဓိက ရည်မှန်းချက်တယ်ဆိုတာကို မသိကြပါဘူး။ ကျနော်ကတော့ ဂျပန်အစိုးရဲ့စီမံမှုကို အတိအကျ လိုက်နာသယောင် ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဝင်ငွေမရှိတော့ အဲဒီ ၁၀ သောင်းကို ဂျပန်ပြည်တွင်းမှာပဲ သုံးလိုက်ရလို့လေ)

ယန်း ၁၀ သောင်းအတွက် ဂျပန်အစိုးရကို ကျေးဇူးတင်စရာ ကောင်းပေမယ့် ကျနော်တို့ တကယ်လိုချင်ခဲ့တာက အလုပ်ပါ။ ပုံမှန်ဝင်ငွေရှိမယ့် အလုပ်တစ်ခုပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဂျပန်မှာရှိတဲ့ လူသားအားလုံးရဲ့ဘဝကို အလုပ်နဲ့တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဂျပန်မှာတော့ အလုပ်ဟာ အသက်သမျှ အရေးကြီးပါတယ်။ အလုပ်မရှိတဲ့ လူဟာ ဘက်ထရီမရှိတဲ့ ဖုန်းလိုပါပဲ။
ဒါနဲ့ပဲ ကျနော်ဟာ ဂျပန်အစိုးရက ပေးတဲ့ ယန်း ၁၀သောင်းကို ထုတ်ပြီး နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခု ရဖို့ ကြိုးစားရပြန်ပါတယ်။ ကျနော် သိသမျှ ဟတ်ကင်း(အလုပ်ရှာပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီ)တွေကို ပိုက်စိပ်တိုက် ဆက်သွယ်ရတော့ ပြန်တာပါပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဟတ်ကင်းတစ်ယောက်နဲ့ ကျနော်
ထပ်ချိတ်မိပါတယ်။ ဟတ်ကင်းက ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေ တောင်းလို့ပို့လိုက်တော့ အလုပ်..အလုပ်လို့ အရေးတကြီး ရှာနေခဲ့တဲ့ ကျနော့် ဗီဇာကတ်က သက်တမ်းကုန်နေတာကို အဲဒီတော့မှ သတိပြန်ထားမိလိုက်ပါတယ်။ ကိုဗစ်ကြောင့် အရေးတကြီး တိုးစရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ အစိုးရရဲ့ ကြေညာချက်ကြောင့် ကျနော်ဟာ ဗီဇာသက်တမ်းကုန်နေတာကို သွားမတိုးဘဲ ထားခဲ့မိတာပါ။ ဗီဇာသွားတိုးရမှာကလည်း တိုကျိုဆိုတော့ ကြောက်နေမိ၊ ရောဂါကူးမှာ စိုးနေမိတာလည်း ပါတာပေါ့။

''အလုပ်က ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗီဇာမတိုးဘဲနဲ့မင်းကို အလုပ်ထည့်ပေးလို့မရဘူး''

ဟတ်ကင်းနဲ့ဖုန်းပြောပြီးသွားတော့ ကျနော် ခေါင်းဟာ မီးတောက်လာပြန်တယ်။ တိုကျို။ ကိုဗစ်ကာလမှာ ကူးစက်မှု အများဆုံး။ လူတွေ အရှောင်ဆုံး။ လူနေအထူထပ်ဆုံး တိုကျို။ မဖြစ်မနေ သွားရတော့မယ်။ ရထားနဲ့သွားရင်တော့ ရောဂါကို လိုက်ရှာနေသလို ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ ဒါဆို
ကားနဲ့သွားရမှာပေါ့။ လမ်းလည်းမသိ၊ တစ်ခါမှ လည်း ကားနဲ့မသွားဖူးတဲ့ တိုကျိုလို မြို့ကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ကားနဲ့သွားမယ့်အစား  စစ်ပွဲတစ်ပွဲလောက်ဖြစ်ဖြစ် တိုက်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။ မသွားချင်ဘူး။ မသွားရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ သွားကို သွားရမယ်။ ဗီဇာသက်တမ်းတိုးမှသာ သေချာပေါက် အလုပ်ရမယ်။ အလုပ်ရမှ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်မယ်။ ဒါ့ကြောင့် ကျနော်ဟာ တိုကျိုကို ကားနဲ့ သွားရဲအောင် သွားမှရမယ်။

အပိုင်း(၆)
ဂျပန်ရဲနဲ့ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း(ဆက်ရန်)

Wednesday, 29 July 2020

ဂျပန်ရောက် မြန်မာအလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ COVID ကာလ အတွေ့အကြုံများ

အပိုင်း(၄)

လှေနံနှစ်ဖက် နင်းမိခြင်း

စိုင်းတမ ဆိုတာက ကျနော် နေတဲ့ ဂူးမားနဲ့တစ်နာရီခွဲလောက် ကားမောင်းရတဲ့နေရာပါ။ ရထားနဲ့ သွားရင်တော့ တိုကျိုမရောက်ခင် လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရှိပါတယ်။ အတော်အသင့် ကြီးတဲ့ မြို့ဆန်တဲ့ နေရာပါပဲ။ မြန်မာဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်း ရှိတယ်။ မြန်မာစားသောက်ဆိုင် အကြီးကြီး တစ်ဆိုင် ရှိပါတယ်။ အဲဒီဆိုင်မှာ မြန်မာစာအုပ်ကလွဲလို့ မြန်မာပြည်ထွက် ပစ္စည်းတော်တော်များများ ရှိပါတယ်။



အဲဒီကို တခြားသူတွေ မောင်းတဲ့ကားပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လိုက်ဖူးပေမယ့် ကျနော်ကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ ကားမောင်းပြီး မသွားဖူးပါဘူး။ အလုပ် လုပ်ရမယ့် စက်ရုံက ဘူတာနဲ့ဝေးတယ်လို့ သိရတာရယ်၊ ကိုဗစ်ကာလ ဖြစ်တာရယ်ကြောင့် ရထားစီးပြီး သွားဖို့ကလည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကားနဲ့သွားမယ်ဆိုရင် အပေါ်လမ်းနဲ့အောက်လမ်းဆိုပြီး နှစ်လမ်းရှိပါတယ်။ အပေါ်လမ်းဆိုတာက highway (အမြန်လမ်းမကြီး)ဖြစ်ပြီး
အောက်လမ်းဆိုတာကတော့ မြို့ကြိုမြို့ကြားကနေ ဖြတ်မောင်းသွားရတဲ့လမ်းပါ။



အပေါ်လမ်းက ဂိတ်ကြေးတွေဆောင်ရမယ်။ လမ်းပေါ်တက်တာနဲ့ ကီလို ၈၀ အောက် လျှော့မောင်းလို့လည်း မရပါဘူး။ မြန်ရမယ်၊ စည်းကမ်းတကျ ရှိရမယ်။ အန္တရာယ် များတယ်။ မှားလို့ မရဘူးပေါ့။ လမ်းတစ်လျှောက် ကင်မရာတွေ ရှိတယ်။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ရင် ရဲကား လိုက်မယ်။ ဂျပန်ရဲကားဟာ အင်ဂျင်ပါဝါ လေးထောင်ကျော် ကားတွေနဲ့ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တဲ့ ကားတွေကို မောင်းပြေးလို့မရအောင် လိုက်တတ်ပါတယ်။ မတော်တဆပဲမှားမှား နားမလည်လို့မှားမှား မှားတာနဲ့ တန်းလိုက်တော့တာပါပဲ။ ကျနော့်ကားကတော့ အင်ဂျင်ပါဝါ  ၆၆၀ ပဲ ရှိတဲ့ ဂျပန်မှာ အင်ဂျင်ပါဝါအနိမ့်ဆုံး ကားအမျိုးအစားလေးပါ။ အောက်လမ်းကတော့ ဂိတ်ကြေးတွေ မပေးရဘူး။ အန္တရာယ်ကင်းတယ်။ အချိန်ကြာမယ်။ ကီလို ၄၀ ကနေ ၆၀ အထိ မောင်းရင် ရပြီ။ အေးအေးသာသာ သွားလို့ရတယ်။ ကျနော် အောက်လမ်းကနေပဲ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။



ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ဟတ်ကင်းဆီကို ကျနော်လာရမယ့် လိပ်စာကို လှမ်းတောင်းလိုက်တော့ ဟတ်ကင်းက မက်ဆေ့ချ်ကနေ ပို့ပေးတာနဲ့ အဲဒီလိပ်စာကို ကော်ပီကူးယူပြီး google map ထဲ ရိုက်ထည့်ကြည့်ရင်း အိမ်ကနေ
ထွက်ခဲ့လိုက်ပါတယ်။ ဟတ်ကင်းနဲ့ကျနော်နဲ့ချိန်းထားတဲ့ မနက် ၁၀ နာရီ မထိုးခင်မှာပဲ ကျနော် သူ ချိန်းထားတဲ့နေရာကို ရောက်သွားပါတယ်။ ဟတ်ကင်းဆီကို ကျနော် ရောက်နေ‌ကြောင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ သူကလည်း ရောက်နေပြီဆိုတာနဲ့ သူ့ကို ရှာရပါတယ်။


''အိုဟိုင်းယော ဂိုဇိုင်းမတ်။ ဒိုးမိုး...ဆဲအိခုချိဒက်''


ဂျပန်ရောက်နေတဲ့ ၅ နှစ်တာကာလအတွင်း တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ နူးညံ့တဲ့ လေသံ၊ သိမ့်မွေ့တဲ့ အပြုအမူတွေကို သူ့ဆီမှာ ပထမဆုံး တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ မင်္ဂလာပါ၊ တွေ့ဆုံခွင့်ရလို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆဲအိခုချိလို့ ခေါ်ပါတယ်တဲ့။ အသက် ၆၀ လောက်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာလေးဟာ ပြုံးနေတာပါပဲ။



ကျနော်လည်း မင်္ဂလာပါ၊ ဇော်..ပါ၊ ရင်းရင်းနီးနီး ဆက်ဆံပေးပါလို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ကျနော့်ရဲ့ဗီဇာကတ်တွေ ၊ ကားလိုင်စင်၊ ပတ်စ်ပို့စာအုပ် စတဲ့ သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝင်ပြီး ကော်ပီကူးပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ စက်ရုံသွားကြရအောင် ဆိုပြီး ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ စက်ရုံကို ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။



သူ့ကားလေးက ရှေ့ကသွား နောက်ကနေ ကျနော့်ကားလေး မောင်းလိုက်သွားရတာပါ။ စိုင်းတမဟာ လူသူရှင်းလင်းနေပါတယ်။ ကားတွေသာ တစ်စီးပြီး တစ်စီး တွေ့ရပေမယ့် လူချည်းသက်သက် မတွေ့ရသလောက်ပါပဲ။ ကိုဗစ်ရောဂါကြောင့် လူတွေ အပြင်ကို တတ်နိုင်သလောက် မထွက်ကြတာပါ။ ဂျပန်နိုင်ငံသူ နိုင်ငံသားတွေဟာ အစိုးရကနေ စည်းကမ်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ရင် လိုက်နာတဲ့လူက များပါတယ်။ မသွားနဲ့ဆို မသွားကြပါဘူး။ အပြင်မထွက်နဲ့ဆို မထွက်ကြပါဘူး။ ဒီနေရာဟာ သေချာပေါက် အန္တရာယ် ရှိတယ်လို့ ကြေညာထားရင် သေချာပေါက် လိုက်နာကြပါတယ်။ အဲဒီလိုလူတွေ များတဲ့နိုင်ငံမှာတောင် ကိုဗစ်ရောဂါဟာ တစ်စစ ပျံ့နှံ့လာတယ်ဆိုရင် အများစု မလိုက်နာကြတဲ့ ကျနော်တို့ဆီမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကူးစက်နေပြီလဲလို့ တွေးမိပါသေးတယ်။



ကျနော်နဲ့ဆဲအိခုချိ ချိန်းထားတဲ့ နေရာကနေ စက်ရုံကို မိနစ် ၃၀ လောက် ကားမောင်းလိုက်ရပါတယ်။ စက်ရုံက အတော်ကြီးပါတယ်။ ဆဲအိခုချိ ပြောသလိုဆိုရင် ကျနော်နဲ့သိပ်မစိမ်းတဲ့ အလုပ်ဆိုတာရယ် ၊ အချိန်ပို နာရီ ၂၀ ကနေ နာရီ ၄၀ အထိရနိုင်တာရယ်၊ စက်ကိုင်ရမယ် ဆိုတာရယ်ပဲ ကြိုသိထားခဲ့ပါတယ်။



စက်ရုံကိုရောက်တော့ ပထမဆုံး စက်ရုံမှူးနှစ်ယောက်က ကျနော့်ကို အင်တာဗျူးပါတယ်။ ဂျပန်မှာ အလုပ်အသစ်တစ်ခုကို ဝင်တဲ့အခါ ကိုယ်မလုပ်ချင်လို့ ထွက်လာခဲ့တဲ့ အရင်အလုပ်ရဲ့ရာဇဝင်ကို သေသေချာချာ မေးလေ့ရှိပါတယ်။ အလုပ်ကထွက်လာတာလား။ အဖြုတ်ခံရတာလား။ ဘာလို့ထွက်လာတာလဲ။ အဆင်မပြေတာကဘာလဲ။ စသဖြင့် အများကြီးပါပဲ။



ကျနော်ဟာ ကျနော့်ကို နေရာပြောင်းလို့ ထွက်လာတယ်လို့မဖြေဘဲ အချိန်ပို နာရီနည်းလို့၊ ကိုဗစ်ရောဂါကြောင့် မကြာခင် စက်ရုံပိတ်နိုင်တာမို့ အလုပ်သစ်တစ်ခုကို ကြိုရှာထားတာဖြစ်ကြောင်း ဖြေလိုက်ပါတယ်။ မေးခွန်းတွေကတော့ မနည်းပါဘူး။ နေကောင်းလား။ ခုရက်ထဲ ဆေးရုံဆေးခန်း သွားဖူးလား။ ဘာရောဂါရှိလဲ။ ဆေးလိပ်သောက်လား။ အရက်၊ ဘီယာသောက်လား။ ကျနော်က ဆေးလိပ်မသောက်ပေမယ့် အရက်တော့ သောက်ကြောင်း ဖြေလိုက်ပါတယ်။



နောက်ဆုံးတော့ ကျနော့်ကို စက်ရုံထဲကို ခေါ်သွားပြီး စက်တွေကို လိုက်ပြပါတယ်။ စက်တွေက ကျနော် မလေးရှားမှာ လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စက်တွေနဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး။ စက်ထဲကို အလူမီနီယံလေးတွေ ထည့်ပြီး မောင်းပေးရုံပါပဲ။ အသံလည်း မဆူပါဘူး။ တစ်ရက်လောက် သင်ပြရုံနဲ့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကျနော် ယုံကြည်ပါတယ်။



စက်ရုံထဲ တခြားနေရာတွေလည်း ကျနော့်ကို လိုက်ပြပါတယ်။ အဲဒီမှာမှ မြန်မာတစ်ယောက် ရှိနေတာကို ကျနော်သိတာပါ။ သူ့အနားကိုကပ်ပြီး အဆင်ပြေလားလို့ ‌မေးလိုက်တော့ ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ခုလကုန်ထွက်တော့မှာတဲ့။ ကျနော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ထွက်မှာလဲဆိုတော့ တိုကျိုတက်မလို့တဲ့။
ဟာ..တိုကျိုမှာ ရောဂါတွေ ကူးတာမြန်နေတယ်နော်လို့ ကျနော် သတိပေးလိုက်ပါသေးတယ်။ သူက ဘာမှ ပြန်မပြောတာနဲ့ ကျနော်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောဖြစ်တော့ဘဲ အင်တာဗျူးခန်းထဲကို ပြန်လိုက်လာခဲ့တော့တယ်။



အလုပ်ချိန်က မနက် ၈နာရီကနေ ညနေ ၅ နာရီအထိပါ။ တစ်လကို အချိန်ပို နာရီ ၄၀ အထိ ပေးမယ်။ ကျနော့်စက်မှာ အလုပ်မရှိရင်တောင် တခြားစက်တွေမှာ သွားလုပ်လို့ရအောင် စီစဉ်ပေးမယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ခုပဲ။ မနက်ပိုင်း ၁၀ နာရီမှာ နားချိန် မရှိပါဘူးတဲ့။ ကျနော် ပြန်မေးလိုက်တယ်။ တစ်နိုင်ငံလုံး မနက် ၁၀ နာရီမှာ ၁၀ မိနစ်၊ နေ့လယ် ထမင်းစားချိန် ၄၅ မိနစ်ကနေ ၁ နာရီ၊  မွန်းလွဲ ၃ နာရီမှာ နားချိန် ၁၀ မိနစ် ။ ဒါက ဂျပန်ရဲ့စည်းကမ်းမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီမှာ ဘာလို့မပေးတာလဲလို့။



ဒါဟာ သူတို့စက်ရုံရဲ့စည်းကမ်းပါတဲ့။ ရှောကားနိုင်း..တဲ့။ ဂျပန်တွေမှာ ရှောကားနိုင်းဆိုတဲ့ စကားနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျနော် နားလည်သလောက် ပြန်ပြောပြရရင် အတော် ယတိပြတ်နိုင်တဲ့ စကားပါပဲ။ မင်းကြိုက်ကြိုက် မကြိုက်ကြိုက် ၊ ဒါဟာ မင်းလုပ်ရမယ့် အလုပ်ပဲ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါ။ အမိန့်ဆန်တဲ့ စကားစုပါပဲ။ အထက်လူ(စန်ပိုင်)ကနေ မင်း ဒါလုပ်ရမယ်၊ လုပ်နိုင်လား စသဖြင့် ကိုယ့်အတွက် အဆင်မပြောတာမျိုး သူ့ဘက်က ခိုင်းတော့မယ် ဒါမှမဟုတ် ဒါကတော့ ငါ့အတွက် ခက်ခဲမယ်လို့ သူတို့ကိုပြောလိုက်မိရင် ပြန်ပြောလေ့ရှိတဲ့စကားပါ။ ဒါ မင်းတာဝန်၊ မင်း လုပ်ကို လုပ်ရမယ် ဆိုတဲ့ အထာပါ။



ပြောရရင်တော့ အလုပ်နဲ့ပတ်သက်လို့ အကုန် အဆင်ပြေသွားတာပေါ့လေ။ တစ်ခုပဲ ကျနော် အိမ်ပြောင်းရမယ်။ စက်ရုံကနေ ပြန်ပြီးတော့ ကျနော်နဲ့ဟတ်ကင်း(ဆဲအိခုချိ)နဲ့အိမ်ရှာကြတယ်။ အိမ်က ကျနော့်ရဲ့ဂူးမားက အိမ်လို အိပ်ခန်းတစ်ခန်း ၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း မဟုတ်ပါဘူး။ လူနေတာရော ပစ္စည်းထားတာရော၊ မီးဖိုခန်း၊ ရေချိုးခန်း၊ အားလုံးပေါင်းမှ ပေ ၃၀ ပတ်လည် အခန်းတစ်ခန်းပဲ ပါတယ်။ အခန်းကသာ တစ်ခန်းတည်း အိမ်လစာ
က ၅ သောင်းခွဲတဲ့။ ကျနော် မောသွားတယ်။ ဒါတောင် ရေ၊ မီး၊ ဂက်စ်ဖိုး မပါသေးဘူး။ ပြီးတော့ ကားပါကင်ကြေးကလည်း တစ်လကို ယန်း ၅ ထောင်ပေးရဦးမယ်။



 ''ဘယ်တော့ စပြောင်းလာပြီး အလုပ်ဝင်မလဲ''

ဟတ်ကင်းက ငြိမ်ကျသွားတဲ့ ကျနော့်ကို ကြည့်ရင်း မေးလာတယ်။ ကျနော့်ကို တစ်ပတ်တော့ အချိန်ပေးပါ။ အခုနေတဲ့ အိမ်ကို ပြန်အပ်ဖို့ လုပ်ရမယ်။ ရေ၊ မီး၊ ဂက်စ်တွေ ပိတ်ရမယ်။ ပစ္စည်းတွေကလည်း ကားအသေးနဲ့ပဲ သယ်ရမှာဆိုတော့ နှစ်ခေါက်လောက် သယ်မှ ရမှာလို့ပြောလိုက်တော့ ဟတ်ကင်းက စက်ရုံကို ဖုန်းဆက်ပြီး အိုကေဆိုတာနဲ့ကျနော် ဟတ်ကင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့လိုက်ပါတယ်။




ကျနော့်အခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ အလုပ်အသစ်က ရမယ့်ဝင်ငွေနဲ့ ထွက်ငွေကို ကျနော်တွက်တယ်။ ဂျပန်မှာ ကျနော် ပြောင်းလာခဲ့တဲ့ အလုပ် ၅ ခုရှိပြီ။ ပထမဆုံးက ငါး။ တစ်နာရီ ၇၃၁ ယန်း။ နောက် အလှမွေးငါးကန်ထဲထည့်တဲ့ အလှဆင်လုပ်ငန်း။ တစ်နာရီ ယန်း ၁၀၀၀။ ပြီးတော့ ကော်ဘူးတွေ ထုတ်တဲ့စက်ရုံ။ တစ်နာရီ ယန်း ၁၂၀၀။ ကား ဝိုက်ဘာထုတ်တဲ့ စက်ရုံ။ တစ်နာရီ ယန်း ၁၂၀၀ နဲ့နောက်ဆုံးလုပ်လာတဲ့ ကားစက်ရုံ။ တစ်နာရီ ယန်း ၁၄၀၀ ပေါ့။ သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်း အလုပ်ချိန်မှန်တာ ရှိသလို မမှန်တာလည်း ရှိတယ်။ ရေရှည်လုပ်ခဲ့တဲ့ စက်ရုံရှိသလို သုံးလတည်းလုပ်ပြီး ထွက်ခဲ့ရတဲ့ စက်ရုံလည်း ရှိတယ်။ ဘယ်အလုပ်မှာပဲ အင်တာဗျူးလိုက် ဗျူးလိုက် အလုပ်မရဘူးဆိုတာ မရှိဘူး။ အားလုံး အဆင်ပြေခဲ့တာချည်းပဲ။



အခုကာလကကျတော့ ကိုဗစ်ကာလမို့လား။ စိုးရိမ်စိတ်က ပြည့်နေတယ်။ ရှေ့မှာလည်း မှားထားပြီးသားဆိုတော့လေ။ စက်ရုံက ခိုင်ရင်ခိုင်မယ်။ လဲပြိုရင်လည်း လဲပြိုနိုင်တယ်။ ကိုယ်အလုပ်ဝင်ပြီးမှ စက်ရုံက ရေရှည်မရပ်တည်နိုင်ဘဲ ရပ်သွားရင် အခု လက်ရှိကုန်နေတဲ့ ထွက်ငွေထက် ပိုကုန်မယ်။ ဒါဆို ကျနော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ အဓိကကတော့ အိမ်လခ ဈေးကြီးနေတာပဲ။ အိမ်လခရယ်။ ရေးဖိုး၊ မီးဖိုး၊ ကားပါကင်၊ ဖုန်းဘေလ်နဲ့တင် တစ်လ ဆယ်သိန်းလောက် ကျွတ်မှာ ။ နောက်ဆုံးတော့ မတတ်နိုင်ဘူးကွာ ဆိုပြီး အလုပ်ကို သေချာပေါက် ပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဖို့ ပြင်ရဆင်ရတော့တယ်။



သုံးနှစ်လောက် နေလာခဲ့တဲ့ အိမ်ကလေးကို ခွဲရတော့မယ်ဆိုတော့ ရင်ထဲမှာ ဟာလာတယ်။ ဒီအိမ်လေးထဲကနေ စာတွေ အများကြီးရေးဖူးတယ်။ ဒီအိမ်ကလေးထဲမှာ နေရင်း မုန်တိုင်းအမှတ်(၁၉)ကို တစ်ယောက်တည်း အံတုဖူးတယ်။ ဒီအိမ်ကလေးထဲမှာနေရင်း တံဆိပ်အမျိုးမျိုးသော အရက်တွေ စမ်းသောက်ဖူးတယ်။ ဆာကူရာထက်လှပါစေ စာအုပ်ကလေးဟာ ဒီအိမ်ကလေးထဲကနေ ကျနော်ရေးထုတ်လိုက်တဲ့ လုံးချင်းစာအုပ်ကလေးပဲ။




ကျနော်ဟာ လွမ်းစရာမရှိရင် တစ်ခါမှ စကားမဆိုဖူးတဲ့ ကိုယ့်အိမ်ဘေးနားက ပြောင်းသွားတဲ့ တခြားနိုင်ငံခြားသားကိုတောင် လွမ်းနေတတ်တာမျိုးပါ။ ခုလည်း ကျနော်ဟာ လွမ်းနေတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ။ ကျနော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ ဟနဂျီးမား..တဲ့။ ဟနဂျီးမားဆိုတာက ဟတ်ကင်းပဲ။ ကျနော့်အိမ်နဲ့သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာက အလုပ်ကို လူတွေထည့်ပေးလေ့ရှိတဲ့ ဟတ်ကင်းပဲ။ မကြာခင်ကမှ သူနဲ့လူချင်းတွေ့ပြီး အလုပ်အတွက် စာရွက်စာတမ်းတွေ ပေးထားခဲ့၊ အင်တာဗျူးထားခဲ့တာ။



 ''ဟလို။ ကျနော် ဇော်ပါ..''


''မင်း မနက်ဖြန် နေ့လယ်က စပြီး အလုပ်ဆင်းရမယ်။ လုပ်မလား''

 ဟနဂျီးမားဆီက စကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ ကျနော့်ခေါင်းဟာ တစ်စက္ကန့်ကို ဘယ်လောက်နှုန်းနဲ့များ တွက်ချက်စဉ်းစားပစ်လိုက်သလဲဆိုတာ ကျနော်ကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ဘူး။ ကားမောင်းရမယ့် အကွာအဝေး။ အိမ်လစာ။ နေ နေကျအိမ်။ နာရီကြေးလည်းတူ။ အချိန်ပိုက လုပ်နေတဲ့ အသိတွေ ပြောထားဖူးသလိုဆို ဒီကတောင် ပိုများဦးမယ်။ စိုင်းတမက အလုပ်ထက်စာရင် ဝင်ငွေများမယ်။ ထွက်ငွေနည်းမယ့် အလုပ်ပေါ့။




''ဟုတ်..ဟုတ်...ကျနော် ဆင်းမယ်'' လို့ဖြေချပစ်လိုက်တယ်။


''ဒါပေမယ့်..အလုပ်က သေရော သေချာလို့လား။ ကျနော် စက်ရုံထဲ လိုက်မကြည့်ရသေးဘူးနော်။ သေရော သေချာလို့လားဗျာ''

ကျနော် စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ စိုင်းတမက အလုပ်က လုံးဝသေချာနေပြီလေ။ ဒီအလုပ်က မတော်လို့ တစ်ခုခု ချွတ်ချော်သွားရင် သေပြီပေါ့။ ဒါ့ကြောင့် ကျနော် ထပ်ကာထပ်ကာ မေးမိနေတာ။

 ''သေချာတယ်၊ သေချာတယ်။ မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေတောင် စက်ရုံကနေ သွားထုတ်ထားပြီးပြီ ''

 ''ဝိုး''


ကျနော် ပျော်သွားတယ်။ ဒါဆို လုံးဝသေချာလို့ပဲ။ ဒီအချိန်မှာ ကျနော့်လောက် ပျော်တဲ့လူ ရှိပါ့မလား။ ဒီအိမ်ကလေးကိုလည်း စွန့်စရာ မလိုဘူး။ အိမ်နားလည်း နီးတယ်။ ကျနော့်နယ်မြေထဲမှာလည်း လုပ်ရမယ်။ တစ်ခုပဲ..စိုင်းတမက အလုပ်ကို ကန်ဆယ်လုပ်ရမယ်။ မျက်နှာတော့ ပျက်စရာဖြစ်တာပေါ့။ အကယ်၍ နောက်နောင် အလုပ်လိုချင်လို့ ဖုန်းဆက်ရင် ကျနော်ဟာ ဦးစားပေးအဆင့်ထဲမှာ မပါနိုင်တော့ဘူးပေါ့။


''ကျနော်..ဘယ်အချိန် အလုပ်ဝင်ရမလဲခင်ဗျာ။ စိတ်မရှိပါနဲ့ သေချာချင်လို့ပါ''

 ''မနက်ဖြန်လေ။ မနက်ဖြန် ၈ နာရီ စက်ရုံရှေ့အရောက်။ ငါ စက်ရုံရှေ့ကစောင့်နေမယ်''


''ဟုတ်ကဲ့..ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ခင်ဗျာ''


ဟနဂျီးမားနဲ့ဖုန်းပြောပြီး ရှေ့မှာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ သောကတွေဟာ ကျနော့်ရင်ထဲကနေ ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ပျောက်ကုန်ကြတယ်။ ဆဲအိခုချိဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး စိုင်းတမက အလုပ်ကို ကန်ဆယ်လုပ်လိုက်တယ်။ တောင်းလည်း တောင်းပန်ရတာပေါ့။ ဆဲအိခုချိကတော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်းပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရပါတယ် ဆိုပြီး ဖုန်းချသွားတယ်။




ပျော်လိုက်တာ။ ညရောက်တော့လည်း ကျနော် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘူး။ အရင်က အလုပ်တစ်ခု စဆင်းရတော့မယ်ဆိုရင် နေ့စဉ် ပြုနေကျ ဝတ္တရားတစ်ခုကို လုပ်နေရသလိုပဲ။ ကျနော့်အတွက် ဘာမှ ထူးဆန်းမနေခဲ့ဖူးဘူး။ ခုကျတော့။ တွေးရင်း ကိုဗစ်ဆိုတဲ့ ရောဂါကြီးကိုတောင် ကျေးဇူးတင်ရမလိုလို ဖြစ်နေမိတာ။ နှာခေါင်းစည်းတွေ ဘယ်ဆိုင်မှာမှ ဝယ်လို့မရတော့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး သတိထား နေတတ်ခဲ့တာလည်း သူ့ကျေးဇူး။ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ မာနကလေးကို မစဉ်းမစား ထုတ်သုံးမိလို့ မှားပြီဆိုပြီး သိခဲ့ရတာလည်း သူ့ကျေးဇူး။ ဟိုဟာလေးစားချင် ဒီဟာလေးစားချင် ဖြစ်နေတတ်တဲ့ စိတ်ကို ခေါက်ဆွဲလေးတစ်ထုပ်တည်းနဲ့ ချိုးနှိမ်တတ်ခဲ့တာလည်း သူ့ကျေးဇူးပေါ့။




တိုကျိုမှာတော့ ကူးစက်မှုတွေ ကျသွားလို့ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေ ပြန်ပေါ်လာတော့မလား ဆိုပြီး အလုပ်သမားတွေက မျှော်လင့်နေကြတယ်။ ကျောင်းသားတွေဟာ မူလကမှ တစ်ပတ်ကို အလုပ်ချိန်၂၈ နာရီပဲ လုပ်ခွင့်ရှိတာမို့ ကိုဗစ်ကာလမှာ ပိုပြီးတော့ အခက်ကြုံနေကြရတယ်။ ရာခိုင်နှုန်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ တိုကျိုရောက် မြန်မာတွေ ၅၀ ရာနှုန်းလောက် အလုပ်မရှိ ဖြစ်ကုန်တယ်။ အလက်လက်မဲ့ ဦးရေတွေ တိုးသထက် တိုးလာတယ်။



ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ တိုကျို မြန်မာသံရုံးရဲ့အစီအစဉ်နဲ့ မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်ချင်တဲ့ လူတွေအတွက် ပထမဆုံးကယ်ဆယ်ရေးလေယာဉ် ပျံသန်းပေးမယ့်အကြောင်း၊ ပြန်လိုက်ချင်သူတွေ စာရင်းပေးနိုင်ကြောင်း ကြေညာချက်ထွက်လာတယ်။




ကိုဗစ်ကြောင့် ကျနော်ဟာ အလုပ်ရဲ့တန်ဖိုးကို သိသွားတယ်။ ပိုက်ဆံရဲ့တန်ဖိုးကို ပိုနားလည်သွားတယ်။ အလုပ်လုပ်ပြီးလို့ ပထမဆုံး ရတဲ့လစာကို သမီးလေးတို့အတွက် စုဘူးလေး ပြန်လုပ်ပေးမယ်လို့ တွေးရင်း ပျော်နေမိတယ်။ မနက်လည်းကျရော ကျနော် အစောကြီးနိုးတယ်။ ရေချိုး၊ ဘုရားရှိခိုးပြီး ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်နဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို မနက်စာအဖြစ် စားပြီး ၇ နာရီ ခွဲတာနဲ့အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ကနေ မထွက်ခင် စာတိုက်ပုံးကို ကျနော် လှပ်ကြည့်မိသေးတယ်။ ခုရက်ထဲ အာဘေးစံ ပို့ပေးမယ့် နှာခေါင်းစည်းနှစ်ခု ရောက်လာစရာ ရှိတယ်လေ။ ခုထိ ရောက်မလာသေးဘူး။ စာတိုက်ပုံးထဲမှာ ဗလာ။



အလုပ်နေရာက ၁၀ မိနစ်လောက် ကားမောင်းရုံနဲ့ရောက်နိုင်ပေမယ့် ပထမဆုံးနေ့လည်း ဖြစ်တော့ ကျနော့်ဘက်က စောနေမှကို ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိတယ်လေ။ ဒါကြောင့် ကျနော် အိမ်က စောထွက်လာခဲ့တာ။ စက်ရုံနားရောက်ခါနီးလို့ လမ်းတစ်ဝက်လောက်လည်း ရှိရော ကျနော့်ဖုန်းက မြည်လာတယ်။ ကျနော် ကားကို  စုံမီးပြရင်း လမ်းဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ဟနဂျီးမား။ ဪ..သူလည်း စောရောက်နေလို့ ကျနော့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အသိပေးတာပဲလို့ တွေးရင်း ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တယ်။


''ဇော်..အိုဟိုင်းယော ဂိုဇိုင်းမတ်။ မင်း လာနေပြီလား''


''ဟုတ်ကဲ့။ မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ။ ကျနော် လာနေပြီ။ အခုပဲ ရောက်တော့မယ် ''


ကျနော် တက်တက်ကြွကြွပဲ ပြောလိုက်တယ်။


''ဒါဆို....''


ဟနဂျီးမားအသံဟာ ကျနော့်နားထဲ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။

အပိုင်း(၅)ဆက်ရန်

Tuesday, 28 July 2020

ဂျပန်ရောက် မြန်မာတစ်ယောက်၏ COVID ကာလ အတွေ့အကြုံများ

အပိုင်း(၃)
အကြွေစေ့ပုံပြင်
——————
ကျနော် စိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ အရှိတရားတစ်ခုပဲ။ မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အခက်အခဲတစ်ခုပဲ။ သူ့အိမ်မှာနေရင် သူ့အိမ်လစာပေးရမှာပဲ။ အိမ်လစာလို့တွေးလိုက်တော့ ရေ၊ မီး၊ ဂက်စ်၊ ဝိုင်ဖိုင်၊ ကားဆီဖိုး၊ ကျန်းမာရေး အခွန်။ ခေါင်းထဲကိုရောက်လာတာ အများကြီးပဲ။ မီးခိုးမဆုံး မိုးမဆုံး ဆိုသလိုပေါ့။ အရင်က ဂျပန်ကိုလာခဲ့တဲ့ အလုပ်သင် အလုပ်သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကာလတွေတုန်းက နေစရိတ်၊ စားစရိတ်ဆိုတာ ကုန်တယ်ဆိုရုံလေးပဲ ကုန်ခဲ့တာ။ အားလုံးနီးပါး သူဌေးက ဖြေရှင်းပေးပြီးသား။

အခု ကိုယ်တိုင် စိတ်ကြိုက်ဘဝကို ရွေးချယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်ခွဲနေလိုက်တဲ့ မိသားစုတစ်စုလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်တစ်ဆောင် မီးတစ်ပြောင်ပေါ့လေ။ အရင်ကတော့ ကျနော့် အိမ်လေးမှာ ကျနော်ရယ်၊ ကွမ်းခြံကုန်းက သူငယ်ချင်းရယ်၊ ပခုက္ကူက သူငယ်ချင်းရယ် သုံးယောက်နေကြတယ်။ သူတို့မရှိတော့တဲ့နောက် ကျနော်တစ်ယောက်တည်းပဲ နေဖြစ်တော့တယ်။ အစတော့ အိမ်ငှားတင်သေးပေမယ့် အလုပ်ချိန်မတူ၊ ဝါသနာအကျင့် မတူကြတဲ့အခါ နေရတာ အတော်အခက်အခဲရှိတယ်။ ဒါနဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူ့မှ မထားဖြစ်တော့ဘူး။ တစ်ယောက်တည်းနေရတာက စာရေးဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများတယ်လို့ ကျနော် ယုံကြည်ထားတာလည်း ပါတာပေါ့။ သုံးယောက်နေတုန်းက ကုန်ကျစရိတ်က မပြောပလောက်ပေမယ့် တစ်ယောက်တည်း နေတဲ့အခါ အတော်ထိတယ်။ အလုပ်မရှိတော့ ပိုသိသာလာတာပေါ့။

အားလုံးကို တွက်ကြည့်ရရင်-

အိမ်လစာက ယန်း ၃၅၀၀၀
 ဖုန်းဘေလ်က ယန်း ၇၅၀၀
 ရေ၊ မီး၊ ဂက်စ်ဖိုးက ယန်း ၁၀၀၀၀
 ကားဓာတ်ဆီဖိုးက ယန်း ၄၀၀၀။

စုပေါင်းကုန်ကျစရိတ်ဟာ တစ်လတစ်လ မြန်မာငွေနဲ့ဆို ၈ သိန်းလောက်ရှိတယ်။ စားစရိတ်ရောဆို ၁၀ သိန်းတော့ အသာလေးပေါ့။ ဒါတောင် ကားအာမခံကြေးတို့၊ ပင်စင်ကြေးတို့လို ရှောင်လို့ရတာတွေ ရှောင်ထားလို့။

ဒီကြားထဲ ကျနော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျော်ဖြေရေးအနေနဲ့ အရက်၊ ဘီယာ၊ ဝိုင်၊ ဆိုဂျု စုံတကာ့စုံအောင် သောက်လိုက်သေးတော့ ဦးသုမောင်ရဲ့'အရက်သမား အမှားတစ်ခါ' ထဲက သူ သောက်တဲ့အရက်ဖိုးကို ပေါင်းလိုက်ရင် လင်ခရူဆာ ကားနှစ်စီးစာရှိတယ် ဆိုတာလောက် မရှိပေမယ့် ကျနော်သောက်တဲ့ အရက်ဖိုးက စကိုပီဆိုင်ကယ် တစ်စီးစာလောက်များ ရှိနေမလားလို့တွေးမိသေးတယ်။ ဆရာသုက တစ်သက်လုံး ဖြတ်လိုက်သောက်လိုက် လုပ်နေခဲ့လို့ ကားနှစ်စီးစာ။ ကျနော်က ၅ နှစ်လောက်ပဲ ဆက်တိုက် သောက်လာခဲ့ရသေးတာမို့ နည်းနေတာ။ ဒီမှာသာ တစ်သက်လုံးနေရရင် ဆရာသုရဲ့ စံချိန်ကို သေချာပေါက် မီမယ်လို့ကျနော် ထင်မိတယ်။ (ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပေမယ့်) အိမ်နားက ဆိုင်တွေမှာ ကျနော်မသောက်ဖူးတဲ့အရက် မရှိတော့ဘူး ဆိုလောက်အောင်အထိ သောက်ခဲ့မိတယ်။



အဲဒီတော့ ကျနော့်ရဲ့တစ်လ အသုံးစရိတ်ဟာ ၁၀ သိန်း အထက်မှာပဲ။ အဲဒီလိုပြောလို့သောက်လှချည်လား၊ အရက်စွဲနေတာလား ဆိုတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ပါဘူး။ အရက် မသောက်ဘဲလည်း ကျနော် နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါဆို ဘာလို့ သောက်ဖြစ်နေလဲဆိုတော့ အိမ်အပြင်ကို ထွက်ပြီး ပျော်ရာပျော်ကြောင်း ရှာတာထက်စာရင် အိမ်ထဲမှာတင် တိတ်တဆိတ် အဖော်မဲ့နေရတာက ပိုသင့်တော်တယ်လို့ ကျနော် တွေးမိလို့ပါ။

ဆရာကြီး ဦးအောင်သင်းရဲ့'သရက်ထောင် ဖောက်ခဲ့စဉ်က' ထဲမှာ ပါးစပ်ဆိုင်းတီးပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖျော်ဖြေတယ်ဆိုတာ စာဖတ်သူ တော်တော်များများ မှတ်မိကြမှာပါ။ ကျနော်ကလည်း အရက်သောက်ခြင်းနဲ့ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် ဖျော်ဖြေနေတာမျိုးပါ။ ကျနော်ဟာ စာရေးနေရရင် ရေး။ ဘောလုံး
ကန်နေရရင် ကန်။ အဲဒီ နှစ်ခုကိုမှ မလုပ်ရရင် ဘီယာလေးစုပ်လိုက် အရက်ကလေး မျိုလိုက် လုပ်နေတတ်တာ။ ပိုင်တံခွန်ပြောတဲ့ အရက်သမားလားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ သောက်နိုင်လားဆိုတော့လည်း သောက်နိုင်တယ် ဆိုတာ ကျနော်ပေါ့။ ဒါတွေက ထားပါတော့လေ။

ခုန အိမ်လစာပေးရမယ်ဆိုတော့ ဂျပန်မှာက လတစ်လရဲ့ ၂၀ ရက်ကျော် ကာလေတွေဟာ ထွက်ငွေများတဲ့ ကာလတွေပါပဲ။ ရှိရှိသမျှ ကုန်ကျငွေတွေဟာ စာတိုက်ကနေတစ်ဆင့် ပို့လာတတ်တယ်။ သတ်မှတ်ရက် မကျော်ခင် အဲဒီကုန်ကျငွေကို အကုန် ဆောင်ပေးရတယ်။ မဆောင်ဘူးလား။ ဖြတ်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။ တောင်းပန်လို့မရဘူး။ ငိုပြလို့မရဘူး။ ရေဖြတ်၊ မီးဖြတ်၊ဘေလ်ဖြတ်။ အင်္ဂုလိမာလ လက်ညှိုးဖြတ်တယ်ဆိုတာ ဂျပန်က ရယ်တာပေါ့ ။ ဂျပန်က ဖြတ်လိုက်ရင် အမှောင်ကမ္ဘာထဲမှာ ရေချိုးလို့မရ၊ ထမင်းအိုး တည်လို့မရ။ ဖုန်းအားသွင်းလို့မရ။ အေးတဲ့ကာလတွေနဲ့ ဖြတ်တဲ့ကာလ ကြုံပြီဆိုရင် ချမ်းလို့တောင် ဘဝကူးသွားနိုင်တာမျိုး။

ကျနော် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ခုနပြောခဲ့တဲ့ စုပေါင်းကုန်ကျငွေတွေ ဆောင်မလား။ ကျန်တာတွေက ဘေလ်စာရွက် မလာသေးရင်တောင် အိမ်လစာကတော့ သေချာပေါက် ဆောင်ရတော့မယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ငွေရနိုင်မယ့်နည်းကို ကျနော် စဉ်းစားရတော့တယ်။ နှစ်နည်းပဲ ရှိတယ်။ ပထမတစ်နည်းက အိမ်က ပြန်မှာ။ လွယ်တော့ လွယ်သလိုပါပဲ။ ကိုယ်ပို့ထားတဲ့ ငွေကို ကိုယ်က ပြန်မှာတာပဲ ။ကိုယ်လိုအပ်ချိန် ပြန်မှာခွင့် ရှိတာပေါ့လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။



တကယ်တွေးကြည့်တော့ မလွယ်လှဘူး။ ကိုယ်ကပို့တုန်းက ငွေဈေးက တစ်ဈေး။ မြန်မာငွေ တစ်သိန်းဆိုရင် ယန်း ၇၅၀၀။ ကိုယ်က ပြန်မှာမယ်ဆိုရင် ငွေက တစ်ဈေး။ မြန်မာငွေ တစ်သိန်းကို ယန်း ၈၀၀၀ လောက် ရှိတယ်။ ရှုံးတာပေါ့လေ။ ပြီးတော့ နယ်ကနေ ရန်ကုန်၊ ရန်ကုန်ကနေမှ ဂျပန်။ ဆိုတော့ အိမ်က ပြန်မှာရမယ့်နည်းကို ကျနော်ဖယ်လိုက်တယ်။ ဂျပန်မှာ နေပြီး အိမ်က ပြန်မှာရတဲ့လူ ရှိလို့လားလို့မေးရင် ကျနော့် မိတ်ဆွေတွေထဲမှာကို အတော်များများ ရှိတယ်လို့ ပြောရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်သူ့မှ ထုတ်ပြောကြလိမ့်မယ် မထင်ဘူး။



ဒုတိယနည်း..။ ဒါကတော့ ရှင်းတယ်။ ပိုက်ဆံကို တစ်ယောက်ယောက်ဆီက ချေးသုံးပေတော့။ ဂျပန်ရဲ့လူနေမှုဘဝ ကိစ္စအဝဝကို ထဲထဲဝင်ဝင် မသိသူတွေအတွက် ဒါဟာ လွယ်ကောင်း လွယ်နိုင်ပေမယ့် ကျနော့်အတွက်တော့ အင်မတန်ခက်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ ဂျပန်လိုနိုင်ငံမျိုးမှာ လူတစ်ယောက်ဆီက ပိုက်ဆံချေးသုံးဖို့ဆိုရင် အဲဒီလူကို ကိုယ်က ဘယ်လောက် ကူညီထားဖူးလို့လဲ ဆိုတာကို အရင်တွေးရတာ။ ကိုယ်က မကူညီဖူးဘဲ အကူအညီသွားတောင်းရင် လူတောထဲ ပုဆိုးကျွတ်ကျသလိုဖြစ်မှာပဲ။ ကျနော်လို စာအုပ်တစ်အုပ်ကို မျက်နှာအပ်နေတာများတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ပိုဆိုးတာပေါ့။ ကျနော်က ဧရာမ ကိစ္စတွေအထိ ကူညီဖူးခဲ့တာမျိုးရှိပေမယ့် သူတို့ဆီက ပြန်ရဖို့ဆိုရင် မင်း အလို့ကူညီခဲ့တာ ခံပေါ့ဆိုတာမျိုးကို တွေးနေတဲ့ အကူအညီပေးဖူးသူ တချို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ရထားခဲ့ဖူးလေတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကူအညီ မတောင်းချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ဒုတိယနည်းကိုလည်း ကျနော် လျှော်လိုက်ရတယ်။

ဒါဆို ကျနော် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ကျနော့်မျက်လုံးတွေဟာ စာအုပ်စင်ပေါ်က စုဘူးလေးဆီ ရောက်သွားတယ်။
ကျနော့်မှာ စုဘူးလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီစုဘူးလေးနဲ့ပတ်သက်လို့ ကျနော် ကဗျာတစ်ပုဒ်ရေးဖူးပါတယ်။ သမီးတို့အတွက် စုဘူးဆိုပြီးတော့။ ကျနော့် PAGE မှာ ဖတ်နေကျ မိတ်ဆွေတွေဆိုရင် သိနိုင်တယ်။ အဲဒီစုဘူးကလေးကို ဘာယူယူ ယန်းတစ်ရာ(ဒိုင်စို)ဆိုတဲ့ ဆိုင်ကနေ ကျနော် ဝယ်ခဲ့တာပါ။



စုဘူးက သံဘူးလေး။ အပေါ်မှာ စာရေးထားတယ်။ အကြွေစေ့ ၅၀၀ စေ့တွေ ထည့်စုရင် ယန်းသောင်း ၃၀ (မြန်မာငွေ ၄၅ သိန်း)လောက် ထည့်ပြီး စုလို့ ရတယ်တဲ့။ အဲဒီစုဘူးကလေးထဲမှာ ကျနော် ၂ နှစ်လောက် စုထားတဲ့ အကြွေစေ့တွေရှိတယ်။ အကုန်လုံးက ယန်း ၅၀၀ စေ့တွေချည်းပဲ။ သမီးတို့အတွက် ကျနော် စုထားခဲ့တာ။ ဘယ်လို အကြောင်းကြောင်းနဲ့မှ ဒီစုဘူးကလေးကို ကျနော် မဖောက်ဘူးလို့ သံဓိဌာန် ချထားခဲ့တာ။


အဲဒီ စုဘူးလေး ဝယ်ပြီးကတည်းက ဒီစုဘူးကလေးဟာ သမီးတို့(ကျနော့်မှာ သမီးနှစ်ယောက်ရှိပါတယ်) အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်ဆိုပြီး ကျနော် စုထားခဲ့တာပါ။ ဈေးပဲ ဝယ်ဝယ်၊ လစာပဲရရ။ ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုပဲ ရရ ၊ ရလာတဲ့ ယန်း ၅၀၀ စေ့ကို သမီးတို့စုဘူးထဲ ကျနော် ထည့်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်နေ့ကို ယန်း ၅၀၀ စုနိုင်ရမယ်လို့ တွေးပြီး ကျနော် စုတယ်။ လက်တွေ့လည်း လုပ်တယ်။ မထည့်နိုင်တဲ့နေ့ရှိရင် ထည့်နိုင်တဲ့နေ့မှာ ပိုထည့်တယ်။ ကျနော့် အကြွေစေ့အိတ်ထဲမှာ ယန်း ၅၀၀ စေ့ ရောက်လာရင် ဘယ်လို ကိစ္စပဲ ရှိရှိ ကျနော် မသုံးဘူး။ ဒါဟာ သမီးတို့စုဘူးထဲကို ထည့်ရမယ့် အကြွေစေ့ပဲလို့ ကျနော့်မှတ်ဉာဏ်က အလွတ်ရနေတာ။

ကျနော် စုဘူးကလေးကို လှုပ်ကြည့်တယ်။ အကြွေစေ့တွေဟာ စုဘူးတစ်ဝက်လောက်ရှိနေပြီ။ ဘယ်လောက်ရှိနေမလဲ ဆိုတာတော့ ကျနော် မသိဘူး။ ကျနော် စုဘူးကို ချက်ချင်းမဖောက်ဘူး။ စုဘူးကလေးကို ပြောင်းပြန်ထောင်ပြီး အထက်အောက် လှုပ်ကြည့်တယ်။ စုဘူးအပေါက်ကနေ အကြွေစေ့လေးတွေများ ထွက်ကျလာမလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပါ။ အပေါက်ကနေ အကြွေစေ့ကလေးတွေ ထွက်ကျလာရင် ကျနော်လိုသလောက်ပဲ သုံးမယ်။ ပြီးရင် စုဘူးထဲကို သုံးသလောက် ပြန်ထည့်မယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စုဘူးအပေါက်က ကျဉ်းတော့ အကြွေစေ့တွေက ကျမလာဘူး။ ကျနော် ဝက်အူလှည့် အပြားလေး သွားယူပြီး အပေါက်ကလေးကို ချဲ့တယ်။ စုဘူးဟာ ဈေးပေါတဲ့ ယန်း၁၀၀ ဆိုင်က ဝယ်တာ ဖြစ်ပေမယ့် လွယ်လွယ် ချဲ့လို့မရဘူး။
သေချာပြီ။ စုဘူးကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်မှကို ပိုက်ဆံတွေက အပြင်ကိုရောက်မှာ။ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျနော် စုဘူးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မလား။

ကျနော် ကိုယ်တိုင် အဖြေကို မသဲကွဲဘူး။ ပြီးတော့ ကျနော့်မျက်လုံးထဲ သမီးတို့ကို မြင်ယောင်လာတယ်။
 ''သမီးတို့ရေ..တွေ့လား.စုဘူး..စုဘူး။ ဖေဖေစုထားတာ။ ပြန်လာရင် ဒီစုဘူးကို ခွဲမယ်။ ဒီထဲက ပိုက်ဆံကို သပ်သပ် ယူလာခဲ့မယ်။ ရန်ကုန်မှာ သမီးတို့စားချင်တာ ကျွေးမယ်။ သမီးတို့သွားချင်တာ လိုက်ပို့မယ်''

ကျနော်ဟာ သမီးတို့နဲ့ ဗီဒီယိုကောလ်ပြောတိုင်း စာအုပ်စင်ပေါ်က စုဘူးကို ယူယူပြီး လှုပ်ပြရင်း ပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျနော်များ အဲဒီလိုပြောလိုက်ပြီဆိုရင် ကျနော့်သမီးအငယ်မက KFC စားမယ်တဲ့။ ကျနော့်သမီး အကြီးမကတော့ HAPPY WORLD သွားမယ်တဲ့။ စုံလို့ပဲ။ အိုကေ မှတ်ထား..မှတ်ထားလို့ကျနော်က ပြန်ပြောရတယ်။ အငယ်မလေးကဆို ဖုန်းခေါ်တဲ့အချိန်နဲ့သူ စိတ်ကောက်နေချိန်နဲ့တိုးရင် ကျနော်က စုဘူးလေး လှုပ်ပြလိုက်ရုံပဲ။ ဒီ
မှာတွေ့လား၊ အတော်စုမိနေပြီ..ဘာညာ ပြောလိုက်ရင် သူ စိတ်ကောက်နေသမျှတွေ အကုန်ပြေသွားရော။



အခုတော့..။ အခုတော့ သမီးတို့ရဲ့စုဘူးလေး။ သမီးတို့ရဲ့အိပ်မက်ကလေး။ အဝေးရောက် အဖေနဲ့သမီးတို့ကို ကြားကနေ ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ သားအဖ သံယောဇဉ် ကြိုးမျှင်ကလေး။ ကျနော် ဖြတ်ရတော့မယ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ရတော့မယ်။

ကျနော် ဖုန်းနဲ့သေချာ ချိန်ပြီး ဗီဒီယိုရိုက်ထားတယ်။ ဘေးနားမှာ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်နဲ့ဘောလ်ပင်ကို အဆင်သင့်ထားတယ်။ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်တော့ ကျနော့်လက်နဲ့ စုဘူးကလေးကို တကယ်ပဲ ဖောက်လိုက်မိတော့တယ်။ စုဘူးကလေး ပေါက်သွားပြီ။ ကျနော် အကြွေစေ့တွေကို သွန်ချတယ်။ တစ်စေ့၊ နှစ်စေ့..သုံးစေ့...၊အများကြီးပဲ။


''သမီးတို့ရေ..၊သမီးတို့စုဘူးလေး ..၊ ဖေဖေ.. ဖောက်လိုက်ရပြီ။ မဖြစ်မနေမို့ ဖေဖေ ဖောက်လိုက်ရပါပြီ။ ခွင့်လွှတ်ပါ''

ကျနော် အဲဒီစကားကိုပဲ ထပ်ကာထပ်ကာ ပြောရင်း စုဘူးထဲက အကြွေစေ့တွေကို သွန်ချနေမိတယ်။ ကျနော် သွန်ချနေတာက အကြွေစေ့တွေဆိုပေမယ့် သွန်မချတဲ့ မျက်ရည်တွေကပါ ကျလာတယ်။ အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့သမီးတို့အပေါ် သစ္စာမဲ့ခြင်းလား။ အကြွေစေ့တွေကို ကျနော် သွန်ချတယ်။ ကိုဗစ်ရေ။ မင်းဟာ ငါနဲ့ငါ့သမီးတွေကြားထဲက ပေါင်းကူးတံတားလေးတစ်စင်းကို ဖြိုချဖျက်စီးပစ်လိုက်တာပဲ။ ကျနော် အကြွေစေ့တွေကို  သွန်ချတယ်။ တစ်စေ့...နှစ်စေ့..သုံးစေ့..။



နောက်ဆုံး စုဘူးကလေးထဲမှာ အကြွေစေ့တစ်စေ့မှ မကျန်တော့ဘူး။ စုဘူးကလေးဟာ အခွံဖြစ်သွားတယ်။ ကျနော့် ရင်ထဲမှာလည်း အခွံပေါ့။



သမီးတို့နဲ့ဖုန်းပြောလို့ ဖေဖေ စုဘူးလေးလှုပ်ပြပါဦးဆိုရင် ကျနော် ဘယ်လိုပြောမလဲ။ သမီးငယ်လေး စိတ်ကောက်တဲ့အခါ ဒီမှာ စုဘူးလေးလို့ပြောပြီး ချော့နေကျ ကျနော်ဟာ စုဘူးလေးမရှိတော့တဲ့နောက် ဘယ်လိုပြောပြီး ချော့ရမလဲ။ ကျနော် မတွေးတတ်တော့ဘူး။ မွေ့ယာပေါ်မှာ ယန်း ၅၀၀ တန် အကြွေစေ့တွေဟာ ပုံနေတယ်။ ကျနော် တို့ထိကြည့်တယ်။ သမီးတို့စားချင်တဲ့ ကေအက်စီ၊ သမီးတို့သွားချင်တဲ့ ဟက်ပီးဝေါလ်။ အိပ်မက်တွေဟာ တိမ်တွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီ ကလေးတို့ရေ။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေတဲ့ လူတစ်စုရဲ့အတ္တကြောင့် ကမ္ဘာကြီးရဲ့တစ်နေရာရာမှာ ရှိတဲ့ မိသားစုတစ်စုရဲ့ချစ်ခြင်းတရားဟာ ပျက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီလား။ ကမ္ဘာကြီးဟာ အဲဒီလောက်တောင် ကျဉ်းလွန်းနေခဲ့ပြီလား။



အကြွေစေ့တွေကို ကျနော်ရေတွက်တယ်။ တစ်စေ့..နှစ်စေ့...သုံးစေ့။ အားလုံးပေါင်း ယန်း ၁၃၈၄၀၀(ဆယ့်သုံးသောင်းရှစ်ထောင့်လေးရာ)။

မြန်မာငွေနဲ့ဆို ဆယ့်ရှစ်သိန်း လေးသောင်း ငါးထောင် သုံးရာ သုံးဆယ့် သုံးကျပ် (၁၈၄၅၃၃၃) တိတိရတယ်။ ယန်း ၅၀၀ တန်အကြွေစေ့ကလေးတွေကနေ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေဖြစ်လာတယ်။ သူတို့စုဘူးလေးထဲမှာ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေတယ်လို့သမီးတို့သိရင် ဘာများပြောကြမှာပါလိမ့်။ ကျနော် မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ သမီးတို့ကို ဖေဖေ အဆင်ပြေတာနဲ့ ပြန်ပေးပါ့မယ်လို့ကတိပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သမီးတို့ရဲ့စုဘူးလေးကို ခုလိုသုံးခွင့်ရတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့လည်း ပြောလိုက်တယ်။ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။



စုဘူးလေး ဖောက်လိုက်ရတဲ့အကြောင်းနဲ့ငွေပမာဏကို နေ့စဉ်မှတ်တမ်း စာအုပ်ကလေးထဲမှာ ကျနော် မှတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စာအုပ်ထဲမှာပဲ ကဗျာတစ်ပုဒ် ချရေးပစ်လိုက်တယ်။



ငါ့ စုဘူးလေး
 —————
 သေရေးရှင်ရေးသမျှ အရေးကြီးတဲ့
 ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စပါ
 ရေမရှိတဲ့ မြစ်ကောတစ်စင်းရဲ့
 နောက်ဆုံး ထွက်သက်ပါ
 သေဆေးမှန်း သိရက်နဲ့
 ကိုယ့်လက်ဖျံထဲ
 ပြန်ထိုးသွင်းရတဲ့ ယုံကြည်မှုပါ
 အတောင်ကျိုး ငှက်တစ်ကောင်ရဲ့
 နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံပါ
 နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတဲ့
 သစ်တစ်ပင်ရဲ့ ရေသောက်မြစ်ပါ
 ငါ့ စုဘူးလေးရေ....
 မင်းကို ချည်ထားတဲ့ကြိုးတွေ
 ဖြည်ချလိုက်ပါပြီ
 သွားလိုရာ သွားပါတော့။

အဲဒီကဗျာကို ရေးပြီးသွားတော့ ကျနော် အမှိုက်ပုံးနားကို သွားတယ်။ စုဘူးလေးကို ကပ်ကြေးနဲ့အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားအောင် ညှပ်ပစ်လိုက်ပြီး သံဘူးတွေ ပစ်ရမယ့် အိတ်ထဲမှာ ရောထည့်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အကြွေစေ့တွေကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါ အသေးလေးနဲ့ထုတ်ပြီး အိမ်နား အနီးဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ဘဏ်ကို သွားတယ်။ ATM စက်ထဲကို အကြွေစေ့တွေထည့်ပြီး တစ်သောင်းတန်နဲ့ တစ်ထောင်တန်တွေ ပြန်ထုတ်လာခဲ့တယ်။ စုစုပေါင်း ယန်း ၁၃၈၄၀၀။


အဲဒီနေ့က မေလ ၅ ရက်နေ့။ တိုကျိုတစ်မြို့တည်း ကိုရိုနာကူးစက်သူ (၅၈) ယောက်ရှိတယ်။ ၄ ရက်နေ့က ကူးစက်သူ (၈၇) ယောက်ရှိထားတာမို့ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တိုကျိုနဲ့ချိဘာစီရင်စုအတွက် အရေးပေါ်ကြေညာချက်ကို ၅ လပိုင်းကုန်အထိ ထပ်တိုးတဲ့အကြောင်း ဂျပန်အစိုးရက ကြေညာခဲ့တယ်။ ကျောင်းတွေလည်း ပိတ်ထားဦးမယ်။ လူဝင်လူထွက်များတဲ့ အဆောက်အဦတွေ၊ ဈေးဆိုင်တွေ ပိတ်ထားဦးမယ်လို့ ကြေညာခဲ့တယ်။

မလိုအပ်ဘဲ အပြင်မထွက်နဲ့လို့ ကြေညာထားပေမယ့် ကျနော်ဟာ လက်ထဲကငွေ
မကုန်ခင် စိုင်းတမအလုပ်ကို သွားဖို့ အဲဒီနေ့ကပဲ ဆုံးဖြတ်ချ ချပစ်လိုက်တော့တယ်။

 အပိုင်း(၄) ..ဆက်ရန်

ဂျပန်ရောက် မြန်မာတစ်ယောက်၏ COVID ကာလ အတွေ့အကြုံများ

အပိုင်း (၂)
ပင်လယ်ပြင်၌ လှေမှောက်ခြင်း
———————————-

 ဒါပေမဲ့ ကျနော့်ဖုန်းကို ဘယ်ဟတ်ကင်းကမှ လက်ခံပြီး မဖြေတော့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ဟတ်ကင်းဆိုတဲ့ ကြားခံအလုပ်ရှာပေးတဲ့ ကြားခံကိုယ်
စားလှယ်(ပွဲစား)တွေအကြောင်း အနည်းငယ် ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဂျပန်ကို အလုပ်သင် အလုပ် သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့လာတုန်းကလည်း ခုမိအိုင် ဆို
တဲ့ကြားခံကိုယ်စားလှယ်ရဲ့တာဝန်ခံပြီး ခေါ်ယူမှုနဲ့ရောက်လာရတာပါ။ ဂျပန်ကို စရောက်တာကနေ ပြန်သည်အထိ စက်ရုံသူဌေးနဲ့အလုပ်သမားကြားထဲ
မှာ အဲဒီခုမိအိုင်တွေက တာဝန်ခံရပါတယ်။
 အခု ဟတ်ကင်းဆိုတာကလည်း ခုမိအိုင်လို အတူတူပါပဲ။ အလုပ်ကို ရှောကိုင်း(မိတ်ဆက်၊ရှာဖွေ)ပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီပါပဲ။ တစ်နာရီဘယ်လောက်
ဆိုတာမျိုးကအစ စက်ရုံမှာ ဘယ်နေ့အင်တာဗျူးရမယ်။ ဆိုတာမျိုးတွေ၊လစာကို ဘဏ်ထဲကို ထည့်ပေးတာတွေကအစ ဟတ်ကင်းက တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်
ပေးပါတယ်။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဟာ သူဌေးနဲ့တိုက်ရိုက်အလုပ်ဝင်တာထက် ဟတ်ကင်းတွေရဲ့အလုပ်ရှာဖွေပေးမှုကနေ ဝင်တာက ပိုပြီးတော့ သက်
တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေ ၊မြန်ဆန်စေပါတယ်။ အလုပ်အကိုင်ကို လိုက်ပြီးတော့ နာရီကြေးကွာတတ်ပါတယ်။ ကုမ္ပဏီက တစ်နာရီ ယန်း၁၈၀၀ လောက်ပေး
ရင် ဟတ်ကင်းက ယန်း ၄၀၀လောက်ယူပါတယ်။(ထုတ်တော့မပြောပါဘူး။လေ့လာမိသလောက် သိရတာပါ။ )အလုပ်သမားကိုတော့ တစ်နာရီ ယန်း၁၄၀၀
ပေးပါတယ်။ အလုပ်တစ်ခုကို အလုပ်သမားတစ်ယောက်သွင်းရင် ဟတ်ကင်းက တစ်နာရီ ယန်း၄၀၀ရတော့ တစ်ရက်ဆို အချိန်ပိုကြေးမပါ ၃၂၀၀ပါ။ အဲဒီ
လိုအလုပ်သမားတွေ များများအလုပ်ပေးနိုင်လေ ဟတ်ကင်းတွေက ဝင်ငွေရကြလေပါ။ ဒါကြောင့် ဟတ်ကင်းတွေဟာ အလုပ်သမားတွေကို ဖုန်းခေါ်တာပဲ
ဖြစ်ဖြစ်၊ စာပို့တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်တတ်ကြပါတယ်။ အလုပ်သမားတွေကို လက်လွတ်မခံတတ်ကြပါဘူး။
 ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျနော့်ဖုန်းကို မကိုင်တဲ့အပြင် ပြန်လည် ဆက်သွယ်လာခြင်းလည်း မရှိပါဘူး။ ကျနော် စိတ်ပူစ ပြုလာပါပြီ။ကိုရိုနာ ဗိုင်းရပ်
နဲ့အလုပ်အကိုင်နဲ့သေချာပေါက်ဆက်စပ်မှု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို လက်မခံလို့မရတော့ဘူးလို့ ကိုယ့်ဘာသာ သိလာခဲ့ပါပြီ။ တိုကျိုမှာ လူတစ်ယောက်စ
နှစ်ယောက်စကနေ ဆယ်နဲ့ရာနဲ့ ကူးစက်ခံနေရကြောင်း သတင်းတွေ ဖတ်လာရပြီ။
 အဲဒီအချိန် ဟော့ကိုင်းဒိုးမှာ အလုပ်သင်ဗီဇာနဲ့ရောက်နေတဲ့ ညီငယ်တစ်ယောက်က ဆက်သွယ်လာပါတယ်။ သူရောက်နေတဲ့ မြို့မှာ ကိုရို
နာကြောင့် လူသေဆုံးမှုတွေ တစ်နေ့တစ်ခြားများလာနေတဲ့ အကြောင်း။ သူတို့ဟာ တစ်ပါတ်ကို တစ်ရက်လောက်ပဲ အလုပ် လုပ်နေရလို့အဆင်မပြေ
တဲ့အကြောင်း။ သူ နဲ့အတူ လာခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဟာ သူတို့မြို့ကနေ ထွက်ပြေးသွားကြတဲ့အကြောင်းတွေ ပြောပြလာပါတယ်။ လိုအပ်ရင်သူလည်း
အဲဒီမြို့ကနေ ထွက်လာချင်တဲ့အကြောင်း ပြောလာပါတယ်။ ကျနော်လည်း ကြားသိရသလောက် သတင်းတွေ ရှင်းပြပြီး အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရလို့ထွက်
လာချင်ရင် ကျနော်တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကူညီမယ့်အကြောင်း ပြန်ပြောဖြစ်တယ်။ ပြောသာပြောရတာ အလုပ်က မရှိ။
 ကိုရိုနာကူးစက်မှုဟာ ဂျပန်မှာတော့ အတော်မြန်ဆန်တယ်လို့ဆိုရပါမယ်။ အာဘေးဟာ ရုတ်တရက်ကြီး ကျောင်းတွေ ပိတ်တဲ့ အကြောင်းကို
ကြေညာပစ်တယ်။ ကျနော်တို့လို နိုင်ငံခြားသားတွေ မပြောနဲ့ဂျပန်တွေတောင် အံ့အားသင့်ကုန်ကြတယ်။ ကလေးရှိတဲ့ မိဘတွေဟာ အလုပ်ကို သွားလို့
မရတော့ဘဲ အိမ်မှာပဲ ကလေးထိန်းရတော့မယ်၊ ဝင်ငွေမရှိတော့ဘူး ဆိုပြီး ငြီးငြူကြတယ်။ ဂျပန်မှာက အလုပ်မရှိရင် နိုင်ငံခြားသားဖြစ်ဖြစ်၊ နိုင်ငံသားဖြစ်
ဖြစ် ရပ်တည်လို့မရပါဘူး။ နိုင်ငံသားတွေကတောင် ပိုဆိုးသေးတယ်လို့ပြောလို့ရပါတယ်။ အခွန်တွေ၊ အရစ်ကျစနစ်နဲ့ဝယ်ထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအတွက်
ပေးသွင်းရမယ့် လစဉ်ကြေးတွေ။

ကလေးရှိတဲ့လူတွေ အလုပ်မလုပ်ဘဲ က
လေး ထိန်းနေရလို့  အလုပ်တွေ ပေါလာ
မယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် လက်တွေ့မှာ ဖြစ်မ
လာပါဘူး။
 တိုကျို၊ ခနဂဝ၊ ချိဘ၊စိုင်းတမ၊အိုဆာကာ၊ ဖုခုအိုက၊ရှောဂို စတဲ့နေရာ ၇ နေရာကို အရေးပေါ်အခြေအနေကြေညာတယ်။အလုပ် လက်မဲ့တွေ
များလာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှုတွေ မြင့်တက်လာတယ်။ ၂၀၂၀မှာ ကျင်းပမယ်ဆိုတဲ့ တိုကျို အိုလံပစ်ကို ရွှေ့တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကြေညာ
တယ်။ကျနော်ဟာ အဲဒီကာလတွေမှာ အလုပ်ကို  အသည်းအသန်ရှာနေရတဲ့ ကာလတွေပဲ။ အပြင်ကို စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ထွက်ပြီး အလုပ်ရှာရတယ်။ ဖုန်းဆက်လို့
ဖုန်းမကိုင်တဲ့ ဟတ်ကင်းတွေဆီကို လူကိုယ်တိုင်သွားပြီး အလုပ်လိုချင်ကြောင်း။ ဘာအလုပ်ဖြစ်ဖြစ် လုပ်နိုင်ပါကြောင်း လျှောက်လွှာတင်ရတယ်။
 ဟတ်ကင်းတွေဟာ သူတို့ဆီကို အလုပ်လိုချင်လို့လာတဲ့ နိုင်ငံခြားသားတွေကို ဂျပန်စကားကို ဘယ်လောက်ပြောနိုင်သလဲ၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ
သန်စွမ်းရဲ့လား။ ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံတတ်ရဲ့လား။ အမိန့်ကိုနာခံတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါ့မလား စတာတွေနဲ့တိုင်းတာ အကဲဖြတ်ပြီးမှ အလုပ် ခန့်
လေ့၊ အလုပ်ရှာပေးလေ့ ရှိပါတယ်။ ကျနော့်အတွက်တော့ သူတို့တိုင်းတဲ့ပေတံဟာ အံဝင်ခွင်ကျပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ဟတ်ကင်းကမှ အလုပ်အသစ်ကို မိတ်
ဆက်မပေးနိုင်၊ ရှာမပေးနိုင်ကြပါဘူး။
 အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျနော်ထွက်လာခဲ့တဲ့ ကားစက်ရုံက အလုပ်သမားတွေ ဖြုတ်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းထွက်လာပါတယ်။ စက်ရုံမှာပဲ ကိုရိုနာကူးစက်
ခံရသလိုလို သတင်းတွေလည်း ကြားလာရပါတယ်။ ရောဂါကူးစက်မှုရှိတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ပေမယ့် အလုပ်သမားတွေဖြုတ်တယ်ဆိုတာကတော့ ဟုတ်ပါ
တယ်။ ဖြုတ်တဲ့ အလုပ်သမားတွေဟာ အဖြုတ်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ စာရွက်ကိုတောင်းပြီး HELLO WORK ဆိုတဲ့ အလုပ်သမားနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ အစိုးရ ဌာနမှာ
တစ်လကို ယန်း၁၅ သောင်း (မြန်မာငွေ သိန်း၂၀) လောက်ကို ၅လစာ ရရှိဖို့အခွင့်အရေးရကြပါတယ်။ အလုပ်မဖြုတ်ပေမယ့် တစ်ပါတ်ကို တစ်ရက်လောက်
နှစ်ရက်လောက်ပဲ ဆင်းခွင့်ရတဲ့ အလုပ်သမားတွေဟာ မဆင်းရတဲ့ ရက်တွေအတွက် လုပ်အားခရဲ့၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ရကြပါတယ်။
 တကယ် ရင်ခံရတဲ့ကာလတွေပါပဲ။ ကျနော်ဟာ အလုပ်က အဖြုတ်ခံရတဲ့လူ မဟုတ်လို့ အိမ်မှာ ထိုင်နေရင်းရမယ့် HELLO WORK က ပေး
တဲ့ တစ်လ ယန်း ၁၅ သောင်း(မြန်မာငွေ သိန်း၂၀) ကိုလည်း ရယူခွင့်မရှိပါဘူး။ ကျနော်သာ အလုပ်က မထွက်ရင် လုပ်သက်အရ အလုပ်ဖြုတ်ခံရတဲ့ အထဲ
မှာ မပါနိုင်တာမို့သေချာပေါက် ရက်ခြားဆင်းရင်း ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ထုတ်စားနေရုံဖြစ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မရတော့ပါဘူး။ အားလုံးဟာ နောက်ကျ သွားခဲ့
ပါပြီ။
 အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော့်အစ်ကိုဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ပြောပြတဲ့ မာနနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းကို ပြန်သတိရမိပါတယ်။ သူဖတ်ထားဖူးတဲ့ အကြောင်း
ကို ငယ်ငယ်က နားထောင်ခဲ့ဖူးတာပါ။ သားအဖနှစ်ယောက် ကြက်ဥဝယ်သွားတာ လူတစ်ယောက်နဲ့တိုက်မိပြီး ကြက်ဥတွေကျကွဲကုန်တယ်။ ဒါကို တိုက်
မိတဲ့လူက ပြန်ဝယ်ပေးတော့ အဖေလုပ်သူက မယူဘဲ ပြန်တယ်။ သားလုပ်တဲ့လူက ကြက်ဥကို ယူလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်လာတော့ အဖေလုပ်သူက စိတ်ဆိုးပြီး
မင်း ဘာလို့ယူလာတာလဲ။ မာနမရှိဘူးလားလို့မေးသတဲ့။ သားလုပ်သူက ပြန်ပြောတယ်။ အဖေ့မာနက ချက်စားလို့မရဘူး။ ကြက်ဥက ချက်စားလို့ရတယ်တဲ့။
 အစ်ကိုက ပြောပြတုန်းကတော့ ရယ်တောင် ရယ်မိပါသေးတယ်။အခု လက်တွေ့လည်းရင်ဆိုင်ရရော မရယ်နိုင်တော့ဘူး။ မာနဆိုတာ ကိုယ့်
ကိုယ် ပြန်ပြီး ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ ဆူးတစ်ချောင်းပါလားဆိုတာကို သေချာပေါက် သိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဆူးဟာ နှုတ်လို့မရတော့ပါဘူး။
 ကျနော် အင်တာနက်ကို ခေါက်တယ်။ ဂျပန်တစ်နိုင်ငံလုံး ဘယ်နေရာက အလုပ်ပဲရရ(တိုကျိုတော့ အစကတည်းက လူနေထူထပ် မွမ်းကြပ်တာ
ကို မနှစ်သက်လို့ကျတော်မသွားပါဘူး) ရတဲ့အလုပ် သွားလုပ်မယ်ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချရင်း အလုပ်ရှာတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ဟတ်ကင်းတစ်
ယောက်နဲ့ကျနော် ချိတ်မိပါတယ်။ ဟတ်ကင်းနာမည်က ဆဲအိခုချိတဲ့။ အလုပ်ရှိတဲ့နေရာက အရေးပေါ်ကြေညာချက် ထုတ်ထားတဲ့နေရာ။ စိုင်းတမ။
မလိုအပ်ဘဲ အပြင်မထွက်ပါနဲ့လို့ဆိုတဲ့ အစိုးရရဲ့အရေးပေါ် ကြေညာချက်ထုတ်ခံထားရတဲ့နေရာ။ ကျနော်တွေးတယ်။ ငါ ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ သွားမလား။
မသွားဘူးလား။ အလုပ်က ရမှာတော့သေချာတယ်။ လုပ်ရမှာက အော်ပရေတာပဲ။ စက်ကိုင်ရမယ်။ လစာက တစ်နာရီ ယန်း၁၂၀၀။ တစ်လကို အချိန်ပို
နာရီ ၂၀လောက်ရမယ်။ ထွက်လိုက်တဲ့ အလုပ်လောက် လစာမကောင်းပေမယ့် အခုလို အနေအထားမှာ မက်မောလောက်စရာ အလုပ်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရော
ဂါပိုးကူးစက်မှု မြန်နေတဲ့နေရာ။ အရေးပေါ် ကြေညာချက် အထုတ်ခံထားရတဲ့ နေရာ။
 အဲဒီနေရာကို သွားမလား။မသွားဘူးလား။
လက်ကျန်ငွေကလည်း နည်းနေပြီ။ အိပ်ရာပေါ်မှာ ခွေနေရင်း ကျနော် အသည်းအသန် စဉ်းစားတယ်။
   ''ကတောက်''
 အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျနော့်အခန်းရဲ့တံခါးမှာ ကပ်ထားတဲ့ စာတိုက်ပုံးထဲကို ပစ္စည်းတစ်ခုခု ထိုးထည့်လိုက်တဲ့ အသံကို ကျနော် ကြားလိုက်ရတယ်။
ခဏနေတော့ အဆောင်အောက်ကနေ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး မောင်းထွက်သွားသံကို ကြားလိုက်ရပြန်တယ်။ ကျနော့်ဆီကို စာတိုက်ကနေ တစ်ခုခု လာပို့သွား
တာပဲလို့တွေးရင်း အိပ်ရာထဲကနေ ကျနော်ထလိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒီအချိန်မှာ လာစရာ ရှိတာဆိုလို့။ ဘုရား..ဘုရား မဟုတ်ပါစေနဲ့။
 ကျနော် စာတိုက်ပုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ စာအိတ်တစ်လုံး။ ဘာစာပါလိမ့်ဆိုပြီး စာအိတ်ကို ကမန်းကတန်း ကျနော် ဖြဲပစ်လိုက်တယ်။ စာမှာ ဂျပန်
လိုရော၊ ဘရာဇီးလိုရော၊ အင်္ဂလိပ်လိုရော ဘာသာစကားသုံးမျိုးနဲ့ရေးထားတယ်။
 ''ဇော်.ပေးရန်ကျန်နေတဲ့ မင်းရဲ့အိမ်လစာကို ခုလ ၂၀ ရက်နေ့နောက်ဆုံးထားပြီး
လာပေးပါ''..တဲ့။

လူခါး
2020.07.23;japan
အပိုင်း(၃)...ဆက်ရန်

ဂျပန်ရောက် မြန်မာတစ်ယောက်၏ COVID ကာလ အတွေ့အကြုံများ

အပိုင်း(၁)

ကျနော်၊ကိုဗစ်နဲ့ သဲထဲသွန်ပစ်မိတဲ့ မာနတွေ
 —————————————————

 ကျနော်ရှိနေတဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံကို ကိုဗစ်သတင်းရောက်လာတာက မတ်လထဲမှာ။ အရှိန်မပြင်းသေးဘူး။ လူတိုင်းပါးစပ်ဖျား ရေပန်းမစားသေးဘူး။
အဲဒီတုန်းက ကျနော်က FUKOKU ဆိုတဲ့ ကားစက်ရုံတစ်ရုံမှာ အလုပ် လုပ်နေတာ။ လစာကောင်းတယ်။ နာရီကြေး ကောင်းတယ်။တစ်နာရီကို ယန်း၁၄၀၀။
မြန်မာငွေ ၂သောင်းလောက်ပေါ့။အဲဒီမှာလုပ်နေရင်းနဲ့မတ်လကုန်ခါနီးကျတော့ ဧပြီလအတွက် စက်ရုံက အချိန်ဇယား ထွက်လာတယ်။ ကျနော်က မူလ
စက်ကိုင်နေရာကနေ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးတဲ့နေရာကို ပြောင်းလုပ်ပေးရမယ်တဲ့။ ပြီးတော့ တစ်လကို နာရီ၂၀လောက် အချိန်ပို ပေးလေ့ရှိတဲ့ ကျနော့်ကို
အချိန်ပို ဇီးရိုး လုပ်ထားတယ်။
 ကျနော် အဲဒီစက်ရုံမှာလုပ်နေတာ နှစ်နှစ်နဲ့လေးလ ရှိပြီ။ ကျနော့် လုပ်ငန်းခွင်ထဲက စက်တိုင်းကို တစ်ယောက်တည်း စိတ်တိုင်းကျ ကိုင်နိုင်
နေပြီ။ မတော်တစ စက်ချို့ယွင်းခဲ့ရင်တောင် စက်ပြင်ဆရာ ခေါ်စရာမလိုတော့ဘူး။ ကျနော် တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းနိုင်နေပြီ။ အစပိုင်းတုန်းက အ
တော်ပင်ပန်းတဲ့ နေရာတွေပါပဲ။ လုပ်သက်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အလုပ်ကို နားလည်လာပြီး လုပ်ရတာလည်း ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေရာ ဖြစ်လာတာပေါ့။
ဖိအားကင်းကင်းနဲ့လုပ်နိုင်လာတောပေါ့။ ဂျပန်စာခန်းဂျိကို မဖတ်တတ်ပေမယ့် လုပ်နေကျအလုပ် ဖြစ်လာတော့ စာကို ဖတ်စရာမလိုအောင်ကို ကိုင်တတ်
တွယ်တတ်နေပြီ။
 အဲဒီလိုနေရာကနေ တခြားနေရာကို ပြောင်းရမယ်ဆိုတော့ ကျနော် လက်မခံနိုင်ဘူး။ အဓိကကတော့ ကျနော့်ကို မပြာဘဲ ပြောင်းတာကို ပိုပြီး
တော့ လက်မခံနိုင်တာပေါ့။ စိတ်ထဲကနေလည်း မင်းတို့ပြောင်းချင်တိုင်းပြောင်းရအောင် ငါက အရည်အချင်းမဲ့တဲ့လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး လို့တွေးရင်း
ပေါ့။
 နေရာပြောင်းတာကို မတ်လ ၃၁ ရက်နေ့ကသိတယ်။ နောက်နေ့ဧပြီ ၁ ရက်နေ့ကစပြီး ကျနော် အလုပ်မသွားတော့ဘူး။ တကယ်ဆို ဂျပန်
နိုင်ငံရဲ့စည်းကမ်းအရ အလုပ်ပျက်ရင် ကြိုပြောရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နာရီဝက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျနော် မပြောခဲ့ဘူး။ စောက်ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတဲ့ အထာနဲ့
ပေါ့။
 ကျနော့်စက်ရုံဟာ မနက် ၈ နာရီမှာ အလုပ်စတယ်။ ၈နာရီထိုးတဲ့အထိ ကျနော့်ဘက်က ခွင့်လည်းမတိုင်၊ အကြောင်းလည်း မကြားဆိုတော့ စက်
ရုံမှာ သေချာပေါက် ပြဿနာ တက်နေမယ်ဆိုတာ ကျနော်သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော် မတွေးတော့ဘူး။ ဘာဆို ဘာမှ မတွေးတော့ဘူး။ မင်းတို့ကတောင်
လုပ်သေးတာ။ ငါက ဘာလို့ဂရုစိုက်နေရမှာလဲဆိုပြီး ဖုန်းကိုတောင် ပိတ်ထားပြီး အိပ်နေလိုက်တယ်။
 မကြာဘူး။ ကျနော့်အခန်းကို လာခေါက်တဲ့ အသံထွက်လာတယ်။ ကျနော်သိတာပေါ့။ မကြာခင် ဟတ်ကင်း(အလုပ်ရှာပေးတဲ့ ကြားခံ ကိုယ်စား
လှယ်) ကျနော့်ဆီ ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ။ ဘဲလ်ကို အဆက်မပြတ်တီးတယ်။ ကျနော် ထမဖွင့်ဘူး။ တံခါးကို အဆက်မပြတ် ခေါက်တယ်။ ထမဖွင့်
ဘူး။ အကြာကြီးပဲ။ နာရီဝက်လောက်ကြာတာ့ ကျနော်အိပ်ရာကနေ ထတယ်။ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ ခိုဂျီးမားစံ(ဟတ်ကင်း)က ရုံးဝတ်စုံပြည့်နဲ့အခန်း
တံခါးရှေ့မှာ ရောက်နေတယ်။ သူက ကျနော့်ကို စနှုတ်ဆက်တယ်။
 ''အိုဟိုင်းယောဂိုဇိုင်းမတ်..၊ဇော်စံ ..မင်းဘာလို့အလုပ်မသွားတာလဲ''
 ကျနော် မျက်နှာကို တည်ထားရင်း 'ငါ အလုပ်မဆင်းတော့ဘူး၊ ထွက်လိုက်ပြီ'လို့ ခပ်တည်တည်ပဲ ဖြေလိုက်တယ်။
 ခိုဂျီးမားစံ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ သူ ထင်မထားတဲ့ ကိစ္စဖြစ်နေတာကိုး။ ကျနော်က အလုပ်ကို ပျက်လေ့ သိပ်မရှိတဲ့၊ အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ အထဲ
မှာပါတယ်။ အလုပ်ပျက်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် စည်းကမ်းတကျ ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားတာတို့ခွင့်တိုင်တာတို့လုပ်လေ့ရှိသူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့
မပြောမဆိုနဲ့အဲဒီလိုကြီး ပြောလိုက်တော့ သူ လန့်သွားတာ ထင်တယ်။
 ''ဟာ..ဘာဖြစ်လို့လဲ''ဆိုပြီး မေးတယ်
 ကျနော် သူ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်ပြီး ပြောပစ်လိုက်တယ်။
 ''ငါ့ကို နေရာပြောင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကြိုလည်း မပြောဘူး။ ငါ့ရနေကျ  အချိန်ပိုအလုပ်ချိန်ကိုလည်း 'နရှိ' လုပ်ထားတယ်''
 ''ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ''
 ''ငါ မသိဘူး။ သေချာတာကတော့ ငါ ဘာအမှားမှ မလုပ်ဘဲ ငါ့ကို နေရာ ပြောင်းလိုက်တာ။ ဒါ့ကြောင့် ငါမလုပ်ချင်တော့ဘူး''
 ကျနော့်လေသံဟာ အတော်မာနေခဲ့တာ ကျနော့်ဘာသာသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ကျနော့်ရင်ထဲမှာက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး။ ငါ့
အရည်အချင်းနဲ့ဘယ်နေရာမှာ အလုပ်သွားရှာရှာ လစာကောင်းကောင်းရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်က ပြည့်နေတော့ လေသံက မာနေတာပေါ့။
 ''မင်း ခဏစောင့် ။ ငါ အလုပ်က ခေါင်းဆောင်ဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်မယ်''ဆိုပြီး ဖုန်းဆက်တော့တာပဲ။မကြာဘူး။  ခဏပဲ။
 ''ဇော်စံ..မင်းကို တစ်လလောက်ပဲ အဲဒီနေရာမှာ အိုနဲငါးအိ(အကူအညီတောင်း) လုပ်တာတဲ့။ တစ်လပြည့်ရင် မင်းရဲ့မူလနေရာကို ပြန်ရွှေ့ပေး
မှာတဲ့''
 ခိုဂျီးမားစံဆီက စကားကိုကြားတော့ ကျနော်ပိုလို့တောင် တင်းသွားမိတယ်။ မွဲချင်တဲ့ခွေး ပြာပုံတိုးတို့ဘာတို့ဆိုတာ ဒီလိုအချိန်ဖြစ်မယ်ထင်
ရဲ့။
 ''အိုကေ။ ခဏပဲ။ တစ်လပဲ ဆိုရင် ငါသင်ပေးထားတဲ့ ကောင်တွေကို ခိုင်းပေါ့။ ငါ့ကို ဘာလို့လာခိုင်းရတာလဲ။ ငါက ဘာအမှား လုပ်မိလို့လဲ''
 ကျနော်ပြောပစ်လိုက်တယ်။ ကျနော် အဲဒီနေရာမှာ စက်ကိုင်လာတာ ၂နှစ်နဲ့၄လ ရှိပြီ။ နိုင်ငံခြားသားတွေလည်း ရောက်လာပြီး လုပ်ဖူးပြီ။လုပ်
ရတဲ့ အလုပ်က ကျည်ဆန်ရထား၊ စက်လှေကား၊ ဘက်ဟိုး ပစ္စည်းတွေကို စက်ထဲထည့်ပြီး ရာဘာ လောင်းပေး(PRESS) ရတာ။ တစ်ယောက်ကို စက် ၄
လုံး ကိုင်ရတယ်။ ပစ္စည်းတစ်ခါထည့်ရင် ၁၅ မိနစ်ကနေ ၁၃ မိနစ်အထိပဲ။ စလုပ်တဲ့လူဆို ၁၅ မိနစ်။ ကျွမ်းကျင်သွားရင် ၁၃ မိနစ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝင်လာတဲ့
လူတိုင်း ၁၅ မိနစ်အတွင်းတောင် ပြီးအောင်မလုပ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ့တစ်ယောက်မနိုင် တစ်ယောက်ပြောင်း၊ တစ်ယောက်မနိုင် တစ်ယောက်ပြောင်းနဲ့။လူ
တော်တော် များများ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ပေါ့။ ကျနော်ကတော့ အဲဒီနေရာမှာ လူဟောင်းပေါ့။
 မလုပ်နိုင်ကြသူချင်းအတူတူထဲကမှ ဂျပန်နှစ်ယောက်ရောက်လာပြီး မြဲနေတာ ၆ လလောက်ရှိပြီ။ ကျနော်က သေချာသင်ပေး၊ သူ မနိုင်ရင်
ပြေးကူပေး၊ အဲဒီလိုလုပ်လို့သူကလည်း မြဲနေတာ။ ဂျပန်မှာက ကိုယ့်အလုပ်ကို လုပ်ပဲ။ မနိုင်ရင်လည်း ကူဖို့မလိုဘူးလေ။ နေသာသပ လေညာကပေါ့။
ကျနော်ကတော့ ကိုယ်သင်ပေးထားတဲ့လူ။ ဆက်ဆံရေးလည်း အဆင်ပြေတော့ သူ့ကိုကူပေးတော့ သူလည်း မြဲနေတာ။ ကျနော် ခိုဂျီးမားစံကို ပြောလိုက်
တာက ငါက ဆရာလေ၊ နေရာပြောင်းချင်ရင် ငါသင်ပေးထားတဲ့သူကို ပြောင်းပေါ့ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်နဲ့ပြောလိုက်တာ။
 ခိုဂျီးမားစံက နောက်ထက်တစ်ခါ ဖုန်းထုတ်ဆက်ပြန်တယ်။
 ''ခုတလပဲ။ ခုတလ ပြီးရင် သူ့ကိုဖြုတ်တော့မှာ။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းက မူလနေရာ ပြန်သွားရမှာ။ ပြီးတော့ မင်းအခု သွားလုပ်ရမယ့်နေရာက
အရင်လည်း မင်းလုပ်ဖူးလို့ခဏ အကူအညီတောင်းတာပါတဲ့''
 ခိုဂျီးမားစံက သေချာထပ်ရှင်းပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မရတော့ဘူး။ ကျနော့် စိတ်ထဲမှာ ငါ ဆိုတဲ့ အစွဲကို သူ့စကားတွေက မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။
 ''ငါ မလုပ်တော့ဘူးကွာ။ တောင်းပန်ပါတယ်''
 ''မင်း တကယ်ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား''
 ခိုဂျီးမားစံက တစ်ခုခုကို သေချာတွေးပြီး ထပ်မေးတယ်။ ကျနော် သေချာဆုံးဖြတ်ထားသလိုမျိုးနဲ့ပြောချလိုက်တယ်။
 ''အေး။ ငါ မလုပ်တော့ဘူး''
 ''ဒါ ဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ''
 ခိုဂျီးမားစံက ကျနော့်အခန်းရှေ့ကနေ ထွက်သွားတယ်။ ကျနော် အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး အင်တာနက်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
 ''ကိုရိုနာ ဂေါဟာဆိုးကြီးဟာ ဂျပန်နိုင်ငံကို မရောက်သေးပေမဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံက ထွက်ကုန်ပစ္စည်းအများစုဟာ ပြည်ပကို တင်သွင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ
ဖြစ်လို့ မှာယူမှုတွေ ကျဆင်းလာပြီး အလုပ်သမားတွေ အလုပ်လုပ်မဲ့ ပြဿနာနဲ့ရင်ဆိုင်ရဖို့ရှိနေပါတယ်။ စက်ရုံ အလုပ်ရုံတွေဟာ မကြာခင် အချိန်အ
တွင်းမှာ အလုပ်သမားအင်အားကို လျှော့ချမှာ ဖြစ်ပြီး တရားဝင်လျှော့ချတဲ့ စာရင်းထဲကို ပါတဲ့ အလုပ်သမားများကိုတော့ နိုင်ငံတော်ရဲ့အလုပ်သမား ရေး
ရာ ဌာနကနေ လျှော်ကြေးပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ တရားဝင် လျှော့ချတဲ့ စာရင်းထဲမပါဘဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကို အလုပ်ထွက်တဲ့ လူတွေကတော့ လျှော်ကြေးရ
ဖို့လည်း မမြင်သလို အလုပ်အသစ် ရဖို့လည်း မသေချာဘဲ အခက်အခဲတွေနဲ့ရင်ဆိုင်ရဖွယ် ရှိနေပါတယ်''
 သတင်းကို ဖတ်နေရင်း တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားချက်က ကျနော့်ရင်ထဲကို ဝင်လာတယ်။ ငါ အလုပ်ထွက်လိုက်တာ မှားပြီလားဆိုတဲ့ အတွေး
က ပမထဆုံး ကျနော့်ခေါင်းထဲကို ဝင်လာတယ်။ ကိုရိုနာသတင်းကို မသိလို့မဟုတ်ဘူး။ ကျနော် သိတယ်။တွေးလည်းတွေးတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့သေချာတဲ့
စစ်ဆေးမှု၊ ထိန်းချုပ်မှုတွေ အောက်မှာ ကိုရိုနာရောဂါဆိုးဟာ ဂျပန်နိုင်ငံက အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေကို လုံးဝ ထိခိုက်စရာမရှိဘူးလို့ကျနော်ယုံထား
တယ်။ ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ထိခိုင်မှုမရှိသ၍ ( ငါ့ကို ကိုရိုနာရောဂါ မကူးစက်သ၍ )ငါ့မာနနဲ့ငါ ဂျပန်မှာ ရှင်သန်နိုင်တယ် လို့ကျနော် တွေးထားမိခဲ့တယ်။
 သေချာတာကတော့ ကျနော်ဟာ အလုပ်ကနေ ကိုယ်တိုင် ထွက်လိုက်တာ ဖြစ်လို့လျှော်ကြေးမရနိုင်တော့တာပါပဲ။ ဒါဆို ငါဘာလုပ်ရမလဲ။
ဂျပန်မှာ လူတစ်ယောက်က အလုပ်မရှိဘဲ ရပ်တည်ဖို့ဆိုရင်။ အိမ်လခ၊ ဖုန်းဘေလ်၊ ရေဖိုး၊ မီးဖိုး၊ ဂက်စ်ဖိုး၊ ကားဓာတ်ဆီခ၊ ကျန်းမာရေး အာမခံကြေး။
ကျနော့်ခေါင်းကို ဆင်တစ်ကောင် နင်းလိုက်တာပဲ လို့သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ အရာရာဟာ နောက်ကျခဲ့ပြီလား။ ကျနော့်အတွက် အလုပ်အသစ်တစ်ခု၊ ကျ
နော်နဲ့သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခုဟာ ရှိမှ ရှိလာနိုင်ပါဦးမလား လို့တွေးရင်း အရင်က လက်တွဲခဲ့ဖူးတဲ့ အလုပ်ရှာပေးတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို ကျနော် အသည်း
အသန် ဖုန်းဆက် မိတယ်။
 ဒါပေမဲ့....

 လူခါး
                     2020၊ JAPAN